SEBA Class 10 Assamese Chapter 3 প্ৰশস্তি – Question Answer, Summary, MCQ & Notes

SEBA Class 10 Assamese Chapter 3 প্ৰশস্তি – Question Answer, Summary, MCQ & Notes

class 10 Assamese chapter 3 question answer

class 10 Assamese chapter 3 question answer assamese medium

দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথিৰ 3 নং অধ্যায় প্ৰশস্তি ৰ সকলো পাঠভিত্তিক  প্ৰশ্ন-উত্তৰ ইয়াত সুন্দৰকৈ সহজ সৰল ভাষাত দিয়া হৈছে।

প্ৰশস্তি

পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ

শব্দার্থ আৰু টোকাঃ

অন্তৰীক্ষঃ আকাশ ; যাক পৃথিৱী আৰু সূৰ্যৰ মাজত দেখা যায় ।
ঊষাঃ সূর্য
ঋত্বিকঃ ঋতুযাজক , পুৰােহিত ।
কালৰাত্রিঃ আন্ধাৰ ৰাতি ।
কিশলয়ঃ কুঁহিপাত , গজালি , কোঁহ ।
কীচক বেণুঃ কীচক বাঁহ , সেই বাঁহৰ বাদ্যৰ শব্দ ।
কুঙ্কুমঃ প্রসাধন সামগ্রী বিশেষ ।
কুসুমঃ ফুল ।
ক্লেদঃ গেলা মলযুক্ত পানী ।
চামৰঃ চোৱৰ , কুঁৱৰী পহুৰ নেজৰ মুঠা ।
চিত্তহাৰীঃ মন – প্রাণ হৰি নিয়া ।
তন্ত্ৰালসঃ শ্রান্ত ক্লান্ত , টোপনি যােৱা অৱস্থা ।
তেজিঃ ত্যাগ কৰি ।
তানঃ সুৰ , ৰাগ ।
দীর্ণঃ ভাগি – ছিগি যােৱা , বিদাৰিত ।
পৰিমলঃ সুগন্ধ ।
পুঞ্জীভূতঃ সঞ্চিত ।
ফুল্লঃ ফুলি উঠা , পাহি মেলা ফুল ।
বসুধাঃ পৃথিৱী ; বসুমতী ।
বিহঙ্গঃ চৰাই ; পক্ষী ।
মহামহিমঃ অতিশয় গৌৰৱান্বিত , বৰ মান্য , খ্যাতিমন্ত ।
ৰঞ্জিলেঃ ৰঙীণ কৰিলে , পােহৰ কৰিলে ।

প্ৰশ্নাৱলীঃ

১। অতি চমু উত্তৰ দিয়া:

(ক) ৰঘুনাথ চৌধাৰীক কি কবি বুলি জনা যায়?

উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীক ‘বিহগী কবি’ বুলি জনা যায়।

(খ) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কবিতা-পুথি দুখনৰ নাম লিখা।

উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কবিতা-পুথি দুখন হ’ল –
১. ‘সাদৰী’ (১৯১০)
২. ‘কেতেকী’ (১৯১৮)

(গ) প্ৰকৃতিক কোনে সাদৰি আনিলে বুলি কবিয়ে কৈছে?

উত্তৰঃ গছৰ নতুন পাতবোৰে (নৱ কিশলয়) চামৰ ধুলাই প্ৰকৃতিক সাদৰি আনিছে বুলি কবিয়ে কৈছে।

(ঘ) মন্দিৰৰ উপেক্ষিত কি ফুলে প্ৰেম পৰিমল যচা বুলি কবিয়ে কৈছে?

উত্তৰঃ মন্দিৰৰ উপেক্ষিত ৰবাব ফুলে প্ৰেম পৰিমল (সুগন্ধি) যচা বুলি কবিয়ে কৈছে।

(ঙ) জল, স্থল আৰু ক’ত দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে?

উত্তৰঃ জল, স্থল আৰু অন্তৰীক্ষত (আকাশত) দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে।

(চ) মহামহিমৰ গান কিহে গায় বুলি কবিয়ে কৈছে?

উত্তৰ: মোহন কীচক বেণুৱে (বাঁহী) মহামহিমৰ গান গায় বুলি কবিয়ে কৈছে।

২। কবিতাটোত কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ কি কি বস্তু আনিছে লিখা।

উত্তৰঃ কবিতাটোত কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ নিম্নলিখিত বস্তুবোৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছে:

• ঊষাৰ ৰঙা ৰশ্মি (সূৰ্য্যোদয়ৰ ৰঙা কিৰণ)
• নৱ কিশলয় (গছৰ নতুন কুঁহিপাত)
• ফুল্ল কুসুম (ফুলা ফুল)
• ৰবাব ফুল (এবিধ সুগন্ধি ফুল)
• বন-বিহগ (বনৰ চৰাই)
• কীচক বেণু (বাঁহীৰ মধুৰ সুৰ)
• পুলকিত প্ৰাণ (আনন্দিত মন)
• মলয়া বায়ু (মলয়া বতাহ)

এইবোৰে কবিতাখনত প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু জীৱনৰ ৰসসিক্ত ৰূপ ফুটাই তুলিছে।

৩। কবিতাটোত কবিয়ে কিয় আৰু কাৰ প্ৰশস্তি কৰিছে?

উত্তৰঃ কবিতাটোত কবিয়ে ভগৱান (সৃষ্টিকৰ্তা)ৰ প্ৰশস্তি কৰিছে। কাৰণবোৰ এনেধৰণৰ:

কাৰ প্ৰশস্তি কৰিছে:

• সৃষ্টিৰ মহান শিল্পী (ভগৱান/ঈশ্বৰ)
• প্ৰকৃতিৰ মাজত বিৰাজমান পৰমসত্তা

কিয় প্ৰশস্তি কৰিছে:

১. সৃষ্টিৰ সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে:

• ঊষাৰ ৰঙা ৰশ্মি, নৱ কিশলয়, ফুল-চৰাই আদিৰ মাজেদি প্ৰকৃতিৰ অপাৰ সৌন্দৰ্য্য দেখি কবি মুগ্ধ হৈছে।

২. সৃষ্টিকৰ্তাৰ মহিমা প্ৰকাশৰ বাবে:

• প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো বস্তুৰ মাজত তেওঁ সৃষ্টিকৰ্তাৰ অস্তিত্ব অনুভৱ কৰিছে।

৩. কবিৰ ভক্তিভাৱ:

• কবিৰ মতে, প্ৰকৃতি হৈছে ভগৱানৰেই এক অপূৰ্ব সৃষ্টি। গতিকে প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণনাৰ জৰিয়তে তেওঁ পৰোক্ষভাবে ভগৱানৰ গুণগানহে কৰিছে।

৪। কবিতাটোত প্ৰকৃতিৰ সুধাৰ মাজত কিদৰে সুন্দৰৰ সাধনা লুকাই আছে বিৱৰি লিখা।

উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ “প্ৰশস্তি” কবিতাটোত প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্যক কেৱল বাহ্যিক দৃশ্য হিচাপেহে নেদেখুৱাই, ইয়াৰ মাজেদি এক আধ্যাত্মিক “সুন্দৰৰ সাধনা”ৰ ইংগিত দাঙি ধৰা হৈছে। ইয়াক তলত দিয়া ধৰণে বৰ্ণনা কৰিব পাৰি:

১. প্ৰকৃতিৰ উপাদানৰ জৰিয়তে আধ্যাত্মিকতাৰ ইংগিত:

• নৱ কিশলয় (নতুন পাত) আৰু ৰবাব ফুলৰ দৰে উপাদানে কেৱল প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য নুবুজাই, ই ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিৰ অপাৰ মহিমা আৰু নিয়ন্ত্ৰণক সূচায়।
• বন-বিহগ (বনৰীয়া চৰাই) আৰু কীচক বেণুৰ মধুৰ সুৰে ঈশ্বৰৰ স্তুতি গোৱাৰ সংকেত দিয়ে।

২. প্ৰকৃতিৰ মাজত সৃষ্টিকৰ্তাৰ ৰূপৰ দৰ্শন:

• কবিয়ে প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন ৰূপ (ঊষাৰ ৰশ্মি, ফুলৰ সৌৰভ, বতাহৰ মৃদু স্পৰ্শ)বোৰক “সুন্দৰ” (ঈশ্বৰ) ৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ হিচাপে গণ্য কৰিছে।
• এই দৃশ্যবোৰৰ মাজত সোমাই কবিয়ে ঈশ্বৰৰ সৈতে আত্মিক সংযোগ স্থাপন কৰিব বিচাৰিছে।

৩. বাহ্যিক সৌন্দৰ্য্যৰ আঁৰৰ আধ্যাত্মিক সাধনা:

• কবিৰ বাবে প্ৰকৃতি হৈছে ঈশ্বৰলৈ যোৱা এক পথ।
• প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য চাই সেই সৌন্দৰ্য্যৰ স্ৰষ্টাক উপলব্ধি কৰাই হ’ল কবিৰ “সুন্দৰৰ সাধনা”।

৪. মানৱ জীৱনৰ পৰা আধ্যাত্মিকতাৰ আহ্বান:

• কবিয়ে মানুহক “মায়া-মোহ” (বিষয়-বাসনা) ত্যাগ কৰি প্ৰকৃতিৰ মাজত থকা ঐশ্বৰিক ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ কৈছে।
• ইয়াকে কবিতাটোৰ “সুন্দৰৰ সাধনা” বুলি কোৱা হৈছে।

৫। ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।

উত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰী ৰচিত ‘প্ৰশস্তি’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ হ’ল প্ৰকৃতিৰ মাজেদি পৰম স্ৰষ্টাৰ মহিমা আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ আৰাধনা। ইয়াক কেইটামান মূল সূত্ৰৰ মাজেৰে বুজিব পাৰি:

১. প্ৰকৃতিৰ মাজত স্ৰষ্টাৰ ৰূপ দৰ্শন:

• কবিয়ে ঊষাৰ ৰঙা ৰশ্মি, গছৰ নৱ কিশলয়, ফুলৰ সৌৰভ, চৰাইৰ মধুৰ কাকলি আদি প্ৰাকৃতিক দৃশ্যবোৰত স্ৰষ্টাৰ অপাৰ কৌশল আৰু সৌন্দৰ্য্য দেখিছে।
• প্ৰকৃতিৰ এই লীলা কবিৰ eyesightত “দেৱতাৰ মহা অভিযান”।

২. মানৱ জীৱনলৈ আধ্যাত্মিক আহ্বান:

• কবিয়ে মানুহক “মায়া-মোহ”ৰ পৰা মুক্ত হৈ “সুন্দৰৰ সাধনা”ত মগ্ন হ’বলৈ আহ্বান জনাইছে।
• “জাগাঁ হে ভকতবৃন্দ, টোপনি এৰি”-এই বাক্যৰে তেওঁ আধ্যাত্মিক সচেতনতাৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছে।

৩. বৰ্ণনা আৰু ভাৱনাৰ সমন্বয়:

• কবিতাটোত প্ৰকৃতি বৰ্ণনা আৰু ঈশ্বৰৰ স্তুতি একাকাৰ হৈ আছে।
• ৰবাব ফুল, বন-বিহগ, কীচক বেণু আদিৰ জৰিয়তে কবিয়ে ঈশ্বৰৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছে।

৪. মুক্তি আৰু পৰমাত্মালৈ যোৱাৰ বাট:

• কবিয়ে জীৱনৰ ক্ষণস্থায়ীতা (“জৰাজীৰ্ণ দেহ”) আৰু অন্ধকাৰ (“আন্ধাৰ”)ৰ বিপৰীতে “মুক্তিৰ পথ” আৰু “সুন্দৰ” (ঈশ্বৰ) ৰ ধ্যানক জীৱনৰ লক্ষ্য ৰূপে দেখুৱাইছে।

কবিতাটোৰ মুখ্য বাণী হ’ল-প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য ঈশ্বৰৰেই ৰূপ; গতিকে ইয়াক লগ পাবলৈ মানুহে বিষয়-বাসনা ত্যাগ কৰি আধ্যাত্মিক দৃষ্টিৰে চাব লাগিব। ই প্ৰকৃতি-প্ৰেম আৰু ভক্তিৰ এক অপূৰ্ব সংমিশ্ৰণ।

৬। ‘উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ, উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী।’  কবিয়ে কিয় এনেদৰে আহ্বান জনাইছে বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ কবিয়ে এই আহ্বানৰ জৰিয়তে এক আধ্যাত্মিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় জাগৰণৰ বাণী দাঙি ধৰিছে। ইয়াৰ কাৰণসমূহ হ’ল

১. আধ্যাত্মিক নিদ্ৰাৰ পৰা জাগৰণ:

• ‘মহা কালৰাত্ৰি’ – ইয়াৰে অন্ধকাৰ, অজ্ঞানতা, মায়া-মোহ আৰু আধ্যাত্মিক নিদ্ৰাক সূচায়।
• কবিয়ে কৈছে যে এতিয়া সেই ৰাতি পুৱালে, গতিকে মানুহে জাগি উঠিব লাগে।

২. ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ – ঐশ্বৰিক সত্তাৰ স্মৰণ:

• ‘অমৃতৰ পুত্ৰ’ মানে ঈশ্বৰৰ সন্তান।
• কবিয়ে মন কৰাই দিছে যে মানুহৰ মাজত এক ঐশ্বৰিক শক্তি আছে, গতিকে তেওঁলোকে আত্মবিশ্বাসী হ’ব লাগে।

৩. মুক্তিৰ পথযাত্ৰী – লক্ষ্যৰ প্ৰতি সচেতনতা:

• ‘মুক্তি পথযাত্ৰী’ – যিসকলে আধ্যাত্মিক মুক্তি বা সত্যৰ সন্ধানত আছে।
• কবিয়ে তেওঁলোকক কৈছে যে মুক্তিৰ সময় চাপি আহিছে, গতিকে আগবাঢ়িব লাগে।

৪. নতুন যুগৰ সূচনা:

• কবিয়ে নতুন প্ৰভাত (নতুন সময়)ৰ কথা কৈছে, যি জ্ঞান, মুক্তি আৰু উন্নতিৰ সূচক।
• গতিকে মানুহে পুৰণি বিশ্বাস, ভয় আৰু আলস্য ত্যাগ কৰি এই নতুন সময়ক সাৱটি ল’ব লাগে।

কবিৰ এই আহ্বান একে সময়তে আধ্যাত্মিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয়। তেওঁ মানুহক সঁহাৰি দিয়ে ‘তুমি ঈশ্বৰৰ সন্তান, তোমাৰ মাজত শক্তি আছে; এতিয়া অন্ধকাৰৰ ৰাতি পুৱালে, তুমি জাগি উঠা, আগবাঢ়া আৰু তোমাৰ লক্ষ্যলৈ যোৱা’।

৭। ব্যাখ্যা কৰা:

(ক) “উঠে তৰু শিৰে শিৰে বন বিহঙ্গৰ ছন্দভৰা সুমধুৰ তান,
জল স্থল অন্তৰীক্ষ সকলোতে যেন দেৱতাৰ মহা অভিযান।”

উত্তৰঃ

প্ৰসংগঃ
উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ Class Xৰ Assamese পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ৰচিত “প্ৰশস্তি” নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

সংগতিঃ
কবিয়ে ইয়াত প্ৰকৃতিৰ মাজত থকা অপাৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু ইয়াৰ মাজেদি প্ৰকাশ পোৱা ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে।

ব্যাখ্যাঃ

১. “উঠে তৰু শিৰে শিৰে বন বিহঙ্গৰ ছন্দভৰা সুমধুৰ তান”

• তৰু শিৰে শিৰে – গছ-গছনিৰ মূৰে মূৰে।
• বন বিহঙ্গ – বনৰীয়া চৰাই।
• ছন্দভৰা সুমধুৰ তান – ছন্দযুক্ত আৰু অতি মিঠা সুৰ।
• অৰ্থাৎ, গছ-গছনিৰ ডালে ডালে বনৰীয়া চৰাইবোৰে মিঠা মিঠা সুৰত গান গাইছে। এই গানবোৰ এনে ছন্দযুক্ত আৰু সুন্দৰ যে ই প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্যক আৰু也多 ধৰণীয়া কৰি তুলিছে।

২. “জল স্থল অন্তৰীক্ষ সকলোতে যেন দেৱতাৰ মহা অভিযান”

• জল – পানী, স্থল – মাটি, অন্তৰীক্ষ – আকাশ।
• দেৱতাৰ মহা অভিযান – ঈশ্বৰৰ মহান কাৰ্য্য বা লীলা।
• অৰ্থাৎ, পানী, মাটি, আকাশ প্ৰকৃতিৰ এই তিনিওটা মাধ্যমতে এনে এক পবিত্ৰ আৰু মহান কাৰ্য্য চলি আছে যেন ই ঈশ্বৰৰেই মহান অভিযান।
• কবিয়ে দেখিছে যে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো কণা, প্ৰতিটো শব্দ, প্ৰতিটো ৰেখা ঈশ্বৰৰ মহিমাৰে ভৰপূৰ। গছ-লতা, চৰাই-চিৰিকতি, নদ-নদী, আকাশ সকলোতে যেন ঈশ্বৰে নিজৰ মহান শক্তি আৰু সৌন্দৰ্য্য বিকিৰণ কৰি আছে।

এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে কৈছে যে প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু ইয়াৰ মাজৰ প্ৰতিটো কাৰ্য্য ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ প্ৰতীক। চৰাইৰ মিঠা গান, গছ-গছনিৰ সেউজীয়া ৰূপ, পানী-মাটি-আকাশৰ অপাৰ সৌন্দৰ্য্য এই সকলোবোৰে কবিক ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ লৈ যায়।

(খ) “কৰি দীৰ্ণ জৰাজীৰ্ণ পুঞ্জীভূত ক্লেদ শেষ হ’ল মহা কালৰাত্ৰি, উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী।”

উত্তৰঃ

প্ৰসংগঃ
উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ Class Xৰ Assamese পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ৰচিত “প্ৰশস্তি” নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

সংগতিঃ
কবিয়ে ইয়াত এক আধ্যাত্মিক আৰু সামাজিক জাগৰণৰ আহ্বান জনাইছে, য’ত পুৰণি, অন্ধকাৰময় যুগৰ অন্ত আৰু নতুন, মুক্তিৰ যুগৰ আৰম্ভণি হৈছে।

ব্যাখ্যাঃ

১. “কৰি দীৰ্ণ জৰাজীৰ্ণ পুঞ্জীভূত ক্লেদ শেষ হ’ল মহা কালৰাত্ৰি”

• জৰাজীৰ্ণ – বুজা-নুবুজা, পুৰণি আৰু নিষ্প্ৰভ বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি।
• পুঞ্জীভূত ক্লেদ – গোট খোৱা মলিনতা, পাপ, ভ্ৰান্তি আৰু অজ্ঞানতা।
• মহা কালৰাত্ৰি – দীৰ্ঘ অন্ধকাৰৰ যুগ (আধ্যাত্মিক, সামাজিক বা ৰাজনৈতিক)।
• অৰ্থাৎ, বহুদিন ধৰি জমা হৈ থকা ভ্ৰান্তি, অজ্ঞানতা আৰু পুৰণি ৰীতি-নীতিবোৰ ভাঙি-ছিঙি অন্ধকাৰৰ যুগৰ অন্ত পৰিল।

২. “উঠা হে ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্ৰ উঠা যত মুক্তি পথযাত্ৰী”

• ঋত্বিক ধ্যানী – পবিত্ৰ চিন্তাকাৰী, আধ্যাত্মিক গুৰু।
• অমৃতৰ পুত্ৰ – ঈশ্বৰৰ সন্তান, অমৰ আত্মাৰ অধিকাৰী মানুহ।
• মুক্তি পথযাত্ৰী – যিসকলে আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ পথত আগবাঢ়ি আছে।
• অৰ্থাৎ, হে পবিত্ৰ চিন্তাকাৰীসকল, হে ঈশ্বৰৰ সন্তানসকল, হে মুক্তিৰ যাত্ৰীসকল, তোমালোক জাগ্ৰত হোৱা।
• কবিয়ে কৈছে যে নতুন প্ৰভাত হৈছে, গতিকে আধ্যাত্মিক, সামাজিক আৰু মানসিক দাসত্বৰ পৰা মুক্ত হ’বলৈ সকলে সাজু হ’ব লাগে।

 কবিয়ে এই ফাঁকিৰ জৰিয়তে এক সামূহিক জাগৰণৰ বাণী দিছে। তেওঁ কৈছে যে অন্ধকাৰ, ভ্ৰান্তি আৰু দাসত্বৰ যুগ শেষ হ’ল, এতিয়া নতুন জ্যোতিৰ্ময় যুগৰ আৰম্ভণি হৈছে। গতিকে মানুহে জাগি উঠি এই নতুন যুগত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিব লাগে।

(গ) “মোহন কীচক বেণু অনাহত ছন্দে গায় মহামহিমৰ গান,
মোহ তন্দ্ৰালস তেজি উঠা ভক্তবৃন্দ! সুন্দৰৰ কৰা ৰূপধ্যান।”

উত্তৰঃ

প্ৰসংগঃ
উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ Class Xৰ Assamese পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ৰচিত “প্ৰশস্তি” নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

সংগতিঃ
কবিয়ে ইয়াত বাঁহীৰ মধুৰ সুৰক ঈশ্বৰৰ গানৰ সৈতে তুলনা কৰি ভক্তসকলক আধ্যাত্মিক জাগৰণৰ বাবে আহ্বান জনাইছে।

ব্যাখ্যাঃ

১. “মোহন কীচক বেণু অনাহত ছন্দে গায় মহামহিমৰ গান”

• কীচক বেণু – বাঁহী (বিশেষকৈ কীচক বাঁহৰ বাঁহী)।
• অনাহত ছন্দ – কোনো ৰজ্জুৰে টানি নোবজোৱাকৈ স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে বজোৱা ছন্দ (স্বয়ংভূ সুৰ)।
• মহামহিম – ভগৱান, সৃষ্টিকৰ্তা।
• অৰ্থাৎ, বাঁহীটোৱে কোনো মানৱীয় চেষ্টা নোহোৱাকৈয়ে স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে ভগৱানৰ গান গাই আছে। ইয়াৰে কবিয়ে দেখুৱাইছে যে প্ৰকৃতিৰ মাজত থকা প্ৰতিটো বস্তুৱেই ঈশ্বৰৰ স্তুতি গায়।

২. “মোহ তন্দ্ৰালস তেজি উঠা ভক্তবৃন্দ! সুন্দৰৰ কৰা ৰূপধ্যান”

• মোহ – মায়া, জাগতিক আকৰ্ষণ।
• তন্দ্ৰালস – টোপনি আৰু এলাহ।
• সুন্দৰ – ভগৱান (যি সকলো সৌন্দৰ্য্যৰ আধাৰ)।
• ৰূপধ্যান – ভগৱানৰ ৰূপ চিন্তা কৰা, ধ্যান কৰা।
• অৰ্থাৎ, হে ভক্তসকল! মায়া, টোপনি আৰু এলাহ ত্যাগ কৰি জাগ্ৰত হোৱা আৰু ভগৱানৰ ৰূপ ধ্যান কৰা।
• কবিয়ে কৈছে যে মানুহে জাগতিক মায়া-মোহত বুৰ গ’লে ঈশ্বৰক পাব নোৱাৰে; গতিকে সেইবোৰ ত্যাগ কৰি পৰমাত্মাৰ চিন্তাত মগ্ন হ’ব লাগে।

কবিয়ে ইয়াত বাঁহীৰ মধুৰ সুৰক ঈশ্বৰৰ গানৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে আৰু ভক্তসকলক সচেতন হৈ ঈশ্বৰৰ ধ্যানত মগ্ন হ’বলৈ আহ্বান জনাইছে। ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ আধ্যাত্মিক জাগৰণৰ এক শক্তিশালী বাণী দাঙি ধৰিছে।

ভাষা-বিষয়ক

১। অৰ্থ লিখা:

কিশলয়: কুঁহিপাত, নতুন পাত।

চিত্তহাৰী: মন হৰণ কৰা, মনোমোহা।

অন্তৰীক্ষ: আকাশ, পৃথিৱী আৰু স্বৰ্গৰ মাজৰ ঠাই।

তন্দ্ৰালস: টোপনিৰ বাবে অহা এলাহ, শ্ৰান্ত।

২। বাক্য ৰচনা কৰা:

দশোদিশ:
বাক্য: বিহুৰ ৰংধম্যই গোটেই গাঁওখনৰ দশোদিশ আনন্দত মুখৰিত কৰি তুলিলে।

উপেক্ষিত:
বাক্য: সমাজৰ উপেক্ষিত শ্ৰেণীৰ লোকসকলক শিক্ষাৰ দ্বাৰা সক্ষম কৰিব লাগে।

জৰাজীৰ্ণ:
বাক্য: জৰাজীৰ্ণ অৱস্থাত থকা সত্ৰখনক ৰাইজে একেলগে সংস্কাৰ কৰিলে।

অমৃত:
বাক্য: গুৰুজনে শিষ্যক অমৃততুল্য জীৱনদায়ক উপদেশ দিলে।

মোহ:
বাক্য: সংসাৰৰ মোহত পৰি বহুতেই আধ্যাত্মিক জীৱনৰ পৰা বিচ্যুত হয়।

৩। সমাৰ্থক শব্দ লিখা:

• তৰু: গছ, বৃক্ষ, তৰুৱাল, বিৰিখ
• মুক্তি: মোক্ষ, পৰিত্ৰাণ, উদ্ধাৰ, নিস্তাৰ, ৰক্ষা
• সুমধুৰ: মিঠা, মধুৰ, ৰসাল, শ্ৰুতিমধুৰ, সুমিষ্ট
• অভিযান: যাত্ৰা, আগ্ৰাসন, অভিযান, সৈন্য-প্ৰয়াণ, সন্ধান
• ধ্যানী: যোগী, তপস্বী, ঋষি, মুনি, সাধক, ধ্যাননিষ্ঠ

Next Chapter 4 : মই অসমীয়া

SEBA Class 10 Assamese (MIL) – All Chapters Question Answer – সকলো অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰ