SEBA Class 10 Assamese Chapter 4 মই অসমীয়া – Question Answer, Summary, MCQ & Notes
class 10 Assamese chapter 4 question answer
class 10 Assamese chapter 4 question answer assamese medium
দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথিৰ 4 নং অধ্যায় মই অসমীয়া ৰ সকলো পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ ইয়াত সুন্দৰকৈ সহজ সৰল ভাষাত দিয়া হৈছে।
মই অসমীয়া
পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ
ভাব-বিষয়ক
১। চমু উত্তৰ দিয়া:
(ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম হ’ল ‘বেদুইন’ (১৯৬০)।
(খ) মোগলসকলে অসমৰ ক’ত ভৰি দিছিল?
উত্তৰ: মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দূবৰি বনত ভৰি দিছিল।
(গ) অসমৰ হেংদাং ক’ত জিলিকিছিল?
উত্তৰ: অসমৰ হেংদাং দুপৰৰ পূৰ্ণ পোহৰত (আলোকত) জিলিকিছিল।
(ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?
উত্তৰ: অসমীয়াসকলে ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল।
(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেউে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰ: অসমৰ স্বৰ্গদেউে হাঁহ-কণী আৰু বৰা চাউলৰ কৰাল (মিশ্ৰণ) ব্যৱহাৰ কৰি দেউল সাজিছিল।
২। ‘অসমৰ হেংদাং জিলিকিল দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত’ কথাখিনিৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকে অসমৰ ঐতিহাসিক গৌৰৱ আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ক এক শক্তিশালী ৰূপকৰ দ্বাৰা ফুটাই তুলিছে। ইয়াৰ তাৎপৰ্য্য বহুতো গভীৰ:
১. ৰূপক অৰ্থঃ
- ‘হেংদাং’ : আহোম ৰাজত্বৰ বীৰত্ব, স্বাধীনচিতীয়া মনোবল আৰু অসমীয়া সৈন্যৰ শৌৰ্য্যৰ প্ৰতীক।
- ‘দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোক’ : অসমৰ শক্তি, গৌৰৱ আৰু সাংস্কৃতিক জ্যোতিৰ্ময় যুগ (বিশেষকৈ আহোম ৰাজত্বৰ স্বৰ্ণযুগ)।
২. ঐতিহাসিক প্ৰসংগঃ
- কবিয়ে ইয়াত আহোম ৰাজত্বৰ সময়খিনিলৈ ইংগিত কৰিছে, যেতিয়া অসমে মোগলৰ দৰে প্ৰবল শক্তিক পৰাভূত কৰি স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰিছিল।
- ‘দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত’ জিলিকা হেংদাঙে অসমৰ সামৰিক শক্তি, ৰাজনৈতিক স্থিৰতা আৰু সাংস্কৃতিক উন্নতিৰ শিখৰ সময়ক বুজায়।
৩. সাংস্কৃতিক পৰিচয়ঃ
- হেংদাং অসমৰ স্থানীয় অস্ত্ৰ ই অসমীয়া জাতিৰ যুদ্ধকৌশল, স্থানীয় পৰিচয় আৰু স্বাধীনতা প্ৰীতিৰ প্ৰতীক।
- ই অসমীয়া সৈন্যৰ নিপুণতা, সাহস আৰে দেশপ্ৰেমৰ চিহ্ন।
৪. বৰ্তমানলৈ ইংগিতঃ
- কবিয়ে কৈছে যে অসমৰ এই গৌৰৱময় ইতিহাস আজিও সম্পূৰ্ণ পোহৰত (সকলোৰে মনত) জিলিকি আছে।
- অসমীয়া জাতিয়ে যেন ইয়াৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু বীৰত্ব কেতিয়াও নাপাহৰে।
৩। অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা।
উত্তৰঃ অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে এক অভূতপূৰ্ব ঐক্য আৰু সাহসৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল। তেওঁলোকৰ এই যুদ্ধযাত্ৰাৰ ৰূপ আছিল ইমানেই প্ৰবল আৰু উদ্দীপক যে ই বুৰঞ্জীৰ পৃষ্ঠাত চিৰস্মৰণীয় হৈ ৰৈ গৈছে।
১. পুৰুষৰ ভূমিকাঃ
- অসমৰ পুৰুষসকলে হেংদাং, তৰোৱাল, বৰছাল আদি পৰম্পৰাগত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ লৈ শত্ৰুৰ সন্মুখীন হৈছিল।
- তেওঁলোকে বনৰীয়া জঁয় পৰ্বতৰ দৰে অটল হৈ যুঁজিছিল, য’ত প্ৰতিজন সৈনিকই দেশৰ বাবে প্রাণ দিয়াটো গৌৰৱৰ বুলি গণ্য কৰিছিল।
২. নাৰীৰ ভূমিকাঃ
- অসমীয়া নাৰীয়েও ৰণচণ্ডীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। তেওঁলোকে কেৱল উৎসাহহে যোগোৱা নাছিল, বৰং অনেকেই যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গৈ পুৰুষৰ পাশাপাশি যুঁজিছিল।
- মূল গাঁৱৰ মহিলাসকলে শাৰীৰিক শক্তিৰে নহলেও, morale booster হিচাপে কাম কৰিছিল যুদ্ধৰ সঁজুলি যোগান ধৰা, আহাৰৰ ব্যৱস্থা কৰা, আঘাতপ্ৰাপ্তসকলৰ শুশ্ৰূষা কৰা আদি।
৩. জাতি-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে ঐক্যঃ
-
এই যুঁজত বৰ্ণ, ধর্ম, জাতিৰ কোনো ভেদা-ভেদ নাছিল। সকলো অসমবাসীয়ে ‘জয় আই অসম’ৰ ডাকেৰে একহতীয়াভাৱে শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰিছিল।
৪. মনোবল আৰু ত্যাগঃ
- তেওঁলোকৰ চকুত আছিল দেশপ্ৰেমৰ জুই, মনত আছিল স্বাধীনতাৰ মহামন্ত্র।
- স্বৰ্গদেউৰ নেতৃত্বত তেওঁলোকে এনে এক বীৰত্ব দেখুৱাইছিল, যাৰ বাবে অসম আজিও গৌৰৱান্বিত।
৪। ‘ক’ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।’ কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই কথাষাৰেৰে কবিয়ে অসমীয়া সেনাৰ অদম্য মনোবল, দেশপ্ৰেম আৰু ত্যাগৰ এক মহান দৃষ্টান্ত দাঙি ধৰিছে। ইয়াৰ তাৎপৰ্য বহুতো গভীৰ
১. সৰল আহাৰ, অসীম মনোবলঃ
- অসমীয়া সেনাই শুকান সান্দহ (বিচনী সান্দহ) আৰু এআঁজলি পানী খাই ৰণক্ষেত্ৰত শৰীৰৰ শক্তি অক্ষুণ্ণ ৰাখিছিল।
- ইয়াৰ দ্বাৰা কবিয়ে দেখুৱাইছে যে ভৌতিক সুখ-সুবিধাৰ অভাৱেও অসমীয়া সেনাৰ দেশপ্ৰেম আৰু সাহসত কোনো ধৰণৰ বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা নাই।
২. মোগল সেনাৰ বিপৰীতে বৈষম্যঃ
- মোগল সেনাবাহিনী আছিল অতি সজ্জিত তেওঁলোকৰ ওচৰত আছিল উন্নত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, সেনাৰ বাবে বিশেষ আহাৰ-ব্যৱস্থা।
- আনহাতে অসমীয়া সেনাৰ আছিল স্থানীয় অস্ত্ৰ (হেংদাং, বৰছাল) আৰু সাধাৰণ আহাৰ (সান্দহ-পানী)।
- তথাপিও অসমীয়া সেনাই মনৰ বল আৰু যুদ্ধনৈপুণ্যৰ বলত মোগলক পৰাস্ত কৰিছিল।
৩. দেশপ্ৰেম সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ শক্তিঃ
- কবিয়ে ইয়াৰে কৈছে যে দেশপ্ৰেম আৰু আত্মবিশ্বাসয়েই হৈছে যুদ্ধৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰ।
- শুকান সান্দহ-পানীয়ে শৰীৰত বল দিয়া নাছিল, কিন্তু স্বদেশৰ মাটি ৰক্ষাৰ সংকল্পয়ে তেওঁলোকৰ মনত বল দিছিল।
৪. ঐতিহাসিক সত্যৰ আধাৰঃ
- আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত অসমীয়া সেনাই সৰল জীৱন-যাপন কৰিছিল, কিন্তু ৰণকৌশলত আছিল অতি পাকৈত।
- এই কথাষাৰে অসমীয়া সেনাৰ সাধাৰণ জীৱনশৈলী আৰু অসাধাৰণ সাহসৰ মাজৰ সমন্বয় ফুটাই তুলিছে।
৫। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমৰ প্ৰকৃতিৰ এক অপৰূপ আৰু বিনন্দীয়া ৰূপ অংকন কৰিছে, যাৰ জৰিয়তে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ, সৌন্দৰ্য্য আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য ফুটি উঠিছে। ইয়াক কেইটামান দিশৰ পৰা বুজিব পাৰি:
১. ভৌগোলিক সৌন্দৰ্য্যৰ বৰ্ণনাঃ
- কবিয়ে অসমৰ ধূসৰ পাহাৰ (হাওৰ, টিলা), দুবৰি বন, জাংফাই (বনৰীয়া ফুল) আদিৰ বৰ্ণনাৰ জৰিয়তে অসমৰ স্বকীয় ভূ-প্ৰকৃতিৰ ৰূপ দাঙি ধৰিছে।
- নিয়ৰৰ টোপাল আৰু মুকুতাৰ ৰূপকৰ জৰিয়তে প্ৰকৃতিৰ সূক্ষ্ম সৌন্দৰ্য্যক চিত্ৰিত কৰিছে।
২. প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ মহত্বঃ
- হাতীৰ দাঁতৰ খৰম, পোৱালেৰে সজা দলং আদিৰ জৰিয়তে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত স্থানীয় লোকজীৱনৰ নিৰ্ভৰশীলতা দেখুৱাইছে।
- এইবোৰে অসমৰ সামগ্ৰিক আত্মনিৰ্ভৰশীলতা আৰু প্ৰকৃতিৰ লগত সহাবস্থানৰ মনোবৃত্তি প্ৰতিফলিত কৰিছে।
৩. ৰূপক আৰু উৎপ্ৰেক্ষাৰ ব্যৱহাৰঃ
- কবিয়ে মিনাকৰা পাত, মুকুতা আদি ৰূপকৰ জৰিয়তে অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বহুমূলীয়া আৰু উজ্জ্বল ৰূপ ফুটাই তুলিছে।
- স্বৰ্গৰ দৰে সুন্দৰ বুলি কোৱাৰ জৰিয়তে অসমৰ প্ৰকৃতিৰ ঐশ্বৰিক ৰূপৰ কথা কৈছে।
৪. ঐতিহাসিক প্ৰসংগৰ সৈতে সংযোগঃ
-
কবিয়ে মোগলৰ চকুত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ ৰূপ কেনেদৰে ধৰা দিছিল, তাৰ বৰ্ণনা দি অসমৰ ঐতিহাসিক গৌৰৱ আৰু বিৰোধী শক্তিক মোহিত কৰা ক্ষমতাৰ কথা কৈছে।
৫. সাংস্কৃতিক পৰিচয়ঃ
-
হাতীৰ দাঁত, পোৱাল, জাংফাই আদি অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অংগ হিচাপে চিত্ৰিত হৈছে, যাৰ জৰিয়তে অসমৰ সাংস্কৃতিক সম্পদৰ কথা ফুটি উঠিছে।
কবিতাটোত কবিয়ে অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বহুমুখী ৰূপ ইয়াৰ ভৌগোলিক সৌন্দৰ্য্য, প্ৰাকৃতিক সম্পদ, সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু ঐতিহাসিক গৌৰৱ—একেলগে চিত্ৰিত কৰিছে। এই বৰ্ণনাই অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপক এক উজ্জ্বল আৰু চিৰস্মৰণীয় ৰূপ দাঙি ধৰিছে।
৬। কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিক (১৯১৯-২০০০) আছিল অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী প্ৰতিভাবান সাহিত্যিক, কবি, ঔপন্যাসিক আৰু গল্পকাৰ। তেওঁক অসমীয়া সাহিত্যৰ “গল্পসম্ৰাট” বুলি জনা যায়।
জীৱনী:
- জন্ম: ১৯১৯ চনৰ ২৭ ছেপ্টেম্বৰত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণি গাঁৱত।
- মৃত্যু: ২০০০ চনৰ ২৭ মাৰ্চত।
শিক্ষা:
-
গুৱাহাটীৰ কটন কলেজিয়েট হাইস্কুল আৰু কটন মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ।
সাহিত্যিক অৱদান:
- উপন্যাস: অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী (১৯৭২), সুৰভি (১৯৫৩), পত্নী (১৯৫৫) আদি।
- গল্প সংকলন: জয়মতী, সমৰ তীৰ্থ, মানৱ জনম আদি।
- কবিতা সংকলন: বেদুইন (১৯৬০), স্বাক্ষৰ আদি।
- নাটক: বৰগীত আদি।
বঁটা-সন্মান:
- সাহিত্য অকাডেমি বঁটা (১৯৭২) – অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী উপন্যাসৰ বাবে।
- অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি (১৯৭৭)।
- পদ্মশ্ৰী সন্মান (১৯৯২)।
বৈশিষ্ট্য:
- তেওঁৰ সাহিত্যকর্মত অসমৰ সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন, সংস্কৃতি, ৰাজনীতি আৰু সামাজিক পৰিবেশৰ চিত্ৰ স্পষ্টকৈ ফুটি উঠিছে।
- ভাষা আছিল সৰল, সহজবোধ্য, কিন্তু গভীৰ ভাৱসম্পন্ন।
মূল্যায়ন:
চৈয়দ আব্দুল মালিকে অসমীয়া সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। তেওঁৰ ৰচনাসমূহে অসমীয়া সাহিত্যত এক স্বকীয় স্থান দখল কৰি আছে।
৭। অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: মোগলসকলে অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি পৰাজয় বৰণ কৰাৰ পিছত অসমৰ প্ৰকৃতি, সংস্কৃতি আৰু সম্পদৰাজিৰ ৰূপ দেখি বিমোহিত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকে অসমক এখন স্বৰ্গতকৈও সুন্দৰ দেশ হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছে। এই বৰ্ণনা কেইটামান উল্লেখযোগ্য দিশৰ পৰা বুজিব পাৰি:
১. প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য:
- মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দূবৰি বন, ধূসৰ পাহাৰ, নদ-নদী আদি দেখি মুগ্ধ হৈছিল।
- নিয়ৰেৰে ভিজা দুবৰি আৰু জিলিকি থকা মুকুতাৰ ৰূপকৰ জৰিয়তে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যক স্বৰ্গীয় বুলি গণ্য কৰিছিল।
২. সাংস্কৃতিক সম্পদ:
- অসমীয়াসকলে ম’হৰ শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজোৱা দেখি তেওঁলোক আচৰিত হৈছিল।
- সোণ-মণিৰে সজুলি, ৰংঘৰ-কাৰেংঘৰৰ দৰে স্থাপত্য কলাই মোগলসকলক আকৰ্ষিত কৰিছিল।
৩. অর্থনৈতিক সম্পদ:
- মোগলসকলে গম পাইছিল যে অসমৰ নদীবোৰত সোণ পোৱা যায়।
- পুঠি মাছে কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধা ৰূপকৰ জৰিয়তে অসমৰ সম্পদৰাজিৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছিল।
৪. মানৱীয় গুণ:
- অসমীয়াসকলৰ স্বদেশপ্ৰেম, সাহস আৰু সংগঠন শক্তি দেখি মোগলসকল অভিভূত হৈছিল।
- শুকান সান্দহ আৰু পানী খাইও অসমীয়া সেনাই যুদ্ধ কৰা দেখি তেওঁলোকৰ মনোবলৰ প্ৰশংসা কৰিছিল।
৫. ঐশ্বৰ্য্যৰ প্ৰতীক:
-
মোগলসকলে অসমক “স্বৰ্গৰ দেশ” বুলি কৈছিল, কাৰণ ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ, সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু মানুহৰ জীৱনশৈলীয়ে তেওঁলোকক আকৰ্ষিত কৰিছিল।
মোগলসকলে অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিও ইয়াৰ ৰূপ দেখি বিমোহিত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকে অসমৰ প্ৰকৃতি, সংস্কৃতি, সম্পদ আৰু মানুহৰ গুণৰ প্ৰশংসা কৰি ইয়াক এখন স্বৰ্গীয় দেশ হিচাপে বৰ্ণনা কৰিছিল।
৮। ব্যাখ্যা কৰা:
(ক) মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়
দেশ-প্ৰাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।
উত্তৰ:
প্ৰসংগ:
উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ Class Xৰ Assamese পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচিত “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।
সংগতিঃ
কবিয়ে ইয়াত অসমীয়া জাতিৰ দেশপ্ৰেম, ঐক্য আৰে শক্তিৰ এক নৱপৰিচয়ৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে, যিটাক মোগলসকলে যুদ্ধত পৰাজয় বৰণ কৰি অনুভৱ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
ব্যাখ্যাঃ
১. মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়
- মোগল – দিল্লীৰ শক্তিশালী সম্ৰাট, যিসকলে ভাৰতৰ বহু ৰাজ্য জয় কৰিছিল।
- শকতিৰ নৱ পৰিচয় – শক্তিৰ নতুন চিনাকি।
- অৰ্থাৎ, মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰি ইয়াৰ সৈন্য আৰু জনতাৰ শক্তিৰ এক নতুন ৰূপ দেখিলে। এই শক্তি আছিল দেশপ্ৰেম, ঐক্য আৰু সাহস।
২. “দেশ-প্ৰাণ, মুক্ত-প্ৰাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি”
- দেশ-প্ৰাণ – দেশৰ বাবে প্ৰাণ দিবলৈ সাজু।
- মুক্ত-প্ৰাণ – মুক্তি (স্বাধীনতা) কামনা কৰা মন।
- স্বদেশ ভকতি – নিজৰ দেশৰ প্ৰতি গভীৰ ভক্তি।
- অৰ্থাৎ, অসমীয়াসকলৰ দেশপ্ৰেম, স্বাধীনতাকামী মন আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা গভীৰ ভক্তিয়েই হৈছে তেওঁলোকৰ শক্তিৰ মূল।
- মোগলসকলে বুজি পালে যে অসমীয়াসকল দেশৰ বাবে প্ৰাণ দিবলৈ সাজু আৰু স্বাধীনতাক সৰ্বস্বতকৈও ডাঙৰ কৰি জানে।
কবিয়ে এই ফাঁকিৰ জৰিয়তে অসমীয়া জাতিৰ দেশপ্ৰেম, স্বাধীনতা প্ৰীতি আৰে ঐক্যৰ শক্তিক মোগলসকলৰ দৃষ্টিৰে চিত্ৰিত কৰিছে। মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰি তেওঁলোকৰ ভৌতিক শক্তিৰ সৈতে পৰিচয় হৈছিল, কিন্তু অসমীয়াসকলৰ আত্মিক শক্তি (দেশপ্ৰেম)ৰ সৈতে এইবাৰহে পৰিচয় হ’ল। এই শক্তিৰ বলতেই অসমীয়াসকলে মোগলক পৰাস্ত কৰিব পাৰিলে।
(খ) দুবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত,
হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা,
ভৰি ধোৱে পোৱালৰ ভৰা দলঙত।
উত্তৰ:
প্ৰসংগ:
উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ Class Xৰ Assamese পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচিত “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।
সংগতি:
কবিয়ে ইয়াত অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য আৰু ঐশ্বৰ্য্যৰ এক ৰূপকাত্মক বৰ্ণনা দাঙি ধৰিছে, যিটা মোগলসকলৰ দৃষ্টিত এক স্বৰ্গীয় ৰূপত পৰিণত হৈছিল।
ব্যাখ্যা:
১. “দুবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত”
- দুবৰিৰ পাত: অসমৰ সেউজীয়া প্ৰকৃতিৰ প্ৰতীক
- মুকুতাৰ থোপা: নিয়ৰৰ টোপালবোৰ মুকুতাৰ দৰে উজ্জ্বল
- মৰকত: এখনি সেউজীয়া ৰত্ন
- অৰ্থ: দুবৰিৰ পাতত বিৰিঙি থকা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ মুকুতাৰ দৰে জিলিকি থাকে আৰু গচকত (চুবলৈ, খোজ কাঢ়িলে) সেইবোৰ মৰকত মণিৰ দৰে ভাগি (বিচ্ছুৰিত হয়) যেন লাগে। ই অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ অতিশয়োক্তি মূলক বৰ্ণনা।
২. “হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা”
- হাতীৰ দাঁত: অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ প্ৰতীক
- খৰমৰ চুলা: খৰমৰ তলি
- অৰ্থ: অসমত হাতীৰ দাঁতৰে খৰমৰ তলি তৈয়াৰ কৰা হয়। ই অসমৰ ঐশ্বৰ্য্য আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত স্থানীয় লোকজীৱনৰ নিৰ্ভৰশীলতা দেখুৱায়।
৩. “ভৰি ধোৱে পোৱালৰ ভৰা দলঙত”
- পোৱাল: এবিধ বাঁহ
- দলং: বাঁহৰ সাঁকো
- অৰ্থ: অসমত পোৱাল বাঁহেৰে দলং সাজি লোৱা হয় আৰু তাত ভৰি ধোৱা হয়। ই অসমৰ কৃষিভিত্তিক অৰ্থনীতি আৰু স্থানীয় সম্পদৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ কথা কয়।
কবিয়ে এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য, সম্পদ আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ এক চমৎকাৰ ৰূপকাত্মক চিত্ৰ অংকন কৰিছে। মোগলসকলৰ দৃষ্টিত অসম এখন এনেধৰণৰ সম্পদশালী দেশ হিচাপে পৰিচয় লাভ কৰিছিল, য’ত প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য্য ৰত্নতকৈও মূল্যবান আৰু সাধাৰণ বস্তুবোৰও বিশেষ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে।
(গ) মোহ গ’ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল
অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া,
অসমত বন্দী হ’ল, অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ দূৰৰ মোগল
আহি হ’ল অসমীয়া।
উত্তৰ:
প্ৰসংগ:
উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ Class Xৰ Assamese পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচিত “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।
সংগতি:
কবিয়ে ইয়াত অসমৰ সৌন্দৰ্য্য, সংস্কৃতি আৰু সমন্বয়বাদী চৰিত্ৰৰ এক শক্তিশালী অভিব্যক্তি দাঙি ধৰিছে, যি বিদেশী মোগলসকলকো আকৰ্ষিত কৰি অসমীয়া হ’বলৈ বাধ্য কৰিছিল।
ব্যাখ্যা:
১. মোহ গ’ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল
- মোহ গ’ল: আকৰ্ষণ নাইকিয়া হ’ল
- দূৰণিৰ বিদেশী মোগল: দূৰ দিল্লীৰ পৰা অহা বিদেশী মোগল সেনা
- অৰ্থ: যুদ্ধ কৰিবলৈ অহা মোগলসকলৰ নিজ দেশলৈ উভতি যোৱাৰ ইচ্ছা নাইকিয়া হ’ল
২. অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া
- সৰগৰ ৰূপ: স্বৰ্গীয় সৌন্দৰ্য্য
- বিনন্দীয়া: অতিশয় সুন্দৰ
- অৰ্থ: যেতিয়া মোগলসকলে অসমৰ স্বৰ্গতকৈও সুন্দৰ ৰূপ দেখিলে
৩. অসমত বন্দী হ’ল, অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ দূৰৰ মোগল
- ৰূপ-মুগ্ধ: সৌন্দৰ্য্যত মন্ত্ৰমুগ্ধ
- অৰ্থ: অসমৰ সৌন্দৰ্য্যত মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ দূৰৰ পৰা অহা মোগলসকল অসমতেই বন্দী হৈ ৰ’ল
৪. আহি হ’ল অসমীয়া
-
অৰ্থ: যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি অসমীয়া হৈ পৰিল
কবিয়ে এই ফাঁকিৰ জৰিয়তে অসমৰ সাংস্কৃতিক গ্ৰহণশীলতা আৰু সমন্বয়বাদী চৰিত্ৰৰ এক শক্তিশালী চিত্ৰ অংকন কৰিছে। মোগলসকলে যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিও অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্য, সংস্কৃতি আৰু জীৱনশৈলীৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ ইয়াতে স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ লয় আৰু কালক্ৰমত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত মিশ্ৰিত হৈ পৰে। এইদৰে দূৰৰ পৰা অহা মোগলসকলেই অসমীয়া হৈ পৰে, যাৰ জৰিয়তে অসমৰ সাংস্কৃতিক সমন্বয় আৰু গ্ৰহণশীলতাৰ দিশটো ফুটি উঠিছে।
(ঘ) জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া অসমীয়া দেহ-প্ৰাণ মন;
জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া,
মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।
উত্তৰ:
প্ৰসংগ:
উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ Class Xৰ Assamese পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ৰচিত “মই অসমীয়া” নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।
সংগতি:
কবিয়ে ইয়াত অসমীয়া জাতিৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ গভীৰ আত্মীয়তা, দেশপ্ৰেম আৰু চিৰস্থায়ী সম্পৰ্কৰ এক শক্তিশালী অভিব্যক্তি দাঙি ধৰিছে।
ব্যাখ্যা:
১. “জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া অসমীয়া দেহ-প্ৰাণ মন”
- জীৱনে মৰণে: জীৱিত অৱস্থাত আৰু মৃত্যুৰ পিছতো
- চিৰদিন: সদায়
- দেহ-প্ৰাণ মন: শৰীৰ, আত্মা আৰু মন
- অৰ্থ: মোৰ সমগ্ৰ অস্তিত্ব – দেহ, প্ৰাণ আৰু মন – সদায় অসমীয়া হৈয়ে থাকিব
২. “জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া”
- অসমৰে অসমীয়া: অসমৰ পূৰ্ণাংগ সন্তান
- অৰ্থ: জীৱিত অৱস্থাত মই অসমৰ একান্ত সন্তান হিচাপেই জীয়াই আছোঁ
৩. “মৰিলেও বৰি ল’ম অসমৰ অमিয়া মৰণ”
- অমিয়া মৰণ: মধুৰ মৃত্যু
- বৰি ল’ম: বাছি ল’ম, গ্ৰহণ কৰিম
- অৰ্থ: মৃত্যু হ’লেও মই অসমৰ বাবে মৰাটোকেই এক মধুৰ বৰদান হিচাপে গ্ৰহণ কৰিম
কবিয়ে এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে অসম আৰু অসমীয়া পৰিচয়ৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ গভীৰ আত্মীয়তা আৰু দেশপ্ৰেমৰ কথা সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁৰ বাবে অসমীয়া হৈ থকাটো কেৱল এটা জাতীয়তা নহয়, ই এটা সম্পূৰ্ণ জীৱনদৰ্শন। জীৱনৰ শেষ মুহূৰ্তলৈকে তেওঁ এই অসমীয়া সত্তাক লৈয়েই জীয়াই থাকিব আৰু মৃত্যুও যদি অসমৰ হৈ হয়, তেন্তে সেই মৃত্যুকো তেওঁ এক মধুৰ বৰদান হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ সাজু। এই কথাখিনিৰ জৰিয়তে কবিৰ অসম আৰু অসমীয়া জাতিৰ প্ৰতি থকা গভীৰ আনুগত্য, আত্ম-উছৰ্গা আৰু চিৰস্থায়ী সম্পৰ্কৰ ভাৱ প্ৰকাশ পাইছে।
৯। ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্ৰশংসা কৰিছে, তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ মই অসমীয়া কবিতাটোত কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কেইটামান গভীৰ কাৰণত প্রশংসা কৰিছে:
১. ঐতিহাসিক বীৰত্বৰ বাবে:
কবিয়ে অসমীয়া সেনাই মোগলৰ দৰে শক্তিশালী বাহিনীক পৰাস্ত কৰাৰ ঐতিহাসিক ঘটনাক স্মৰণ কৰি গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছে। হেংদাং, তৰোৱাল আদি স্থানীয় অস্ত্ৰেৰে সুসজ্জিত মোগল বাহিনীক পৰাজয় কৰাটো এক অসাধ্য সাধন আছিল।
২. সাধাৰণ আহাৰতেই অসাধাৰণ শক্তি:
অসমীয়া সেনাই শুকান সান্দহ আৰু পানীৰ দৰে সাধাৰণ আহাৰ খাইয়ো যুদ্ধক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ শক্তি আৰু সাহস দেখুৱাইছিল। এই বৈপৰীত্যে কবিক বিমোহিত কৰিছে।
৩. সহজ-সৰলতা আৰু বীৰত্বৰ সমন্বয়:
অসমীয়া মানুহ সহজ-সৰল, অমায়িক আৰু কোমল হৃদয়ৰ হ’লেও দেশৰ স্বাধীনতা বিপদত তেওঁলোক বজ্ৰতকৈও কঠিন হৈ উঠিছিল। এই দ্বৈত সত্তাই কবিক আকৰ্ষিত কৰিছে।
৪. পুৰুষ-নাৰীৰ সমান অংশগ্ৰহণ:
ৰণক্ষেত্ৰত অসমীয়া নাৰীয়েও পুৰুষৰ দৰেই ৰণচণ্ডীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি যুঁজিছিল। এই জাতীয় ঐক্য আৰু সমতাৱস্থাই কবিক প্ৰভাৱিত কৰিছে।
৫. সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ ৰক্ষাকৰ্তা:
অসমীয়াসকলে কেৱল ভূ-খণ্ডই নহয়, নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতি, কৃষ্টি-পৰম্পৰাও ৰক্ষা কৰিবলৈ যুঁজিছিল। এই সাংস্কৃতিক সচেতনতাক কবিয়ে উচ্চপ্ৰশংসা কৰিছে।
৬. দেশপ্ৰেমৰ উচ্চ নিদৰ্শন:
অসমীয়া সেনাৰ দেশপ্ৰেমই তেওঁলোকক অদম্য কৰি তুলিছিল। কবিয়ে এই নিঃস্বাৰ্থ দেশপ্ৰেমক মহিমান্বিত কৰিছে।
কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্বক প্রশংসা কৰিছে কিয়নো এই জাতিয়ে ইতিহাসৰ বিভিন্ন সন্ধিক্ষণত নিজৰ সাহস, বুদ্ধি, ঐক্য আৰু দেশপ্ৰেমৰ বলত ডাঙৰ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানসমূহ সফলতাৰে অতিক্ৰম কৰিব পাৰিছে। এই গুণসমূহে অসমীয়া জাতিক এক বিশিষ্ট স্থান দিছে, যাৰ বাবে কবি গৌৰৱান্বিত।
১০। কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল’ম বুলি ভাবিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকে “মই অসমীয়া” কবিতাটোত মৃত্যুৰ পিছতো পুনৰ্জন্ম অসমত ল’বলৈ বিচৰাৰ কাৰণ বহুতো গভীৰ আৰু আন্তৰিক। ইয়াৰ মূল কাৰণসমূহ হ’ল:
১. জন্মভূমিৰ প্ৰতি অমেয় মমতা:
কবিৰ বাবে অসম কেৱল এখন ভূখণ্ড নহয়, ই তেওঁৰ প্ৰাণৰ অংগ। জন্মভূমিৰ প্ৰতি থকা এই গভীৰ মমতা আৰু আত্মীয়তাবোধেই তেওঁক ইয়াতেই পুনৰ্জন্ম ল’বলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছে।
২. সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ সৈতে একাত্মতা:
কবি অসমীয়া সংস্কৃতি, ভাষা, কৃষ্টি, পৰম্পৰাৰ লগত এনে ভাৱে জড়িত যে তেওঁৰ সমগ্র সত্তাই অসমীয়া হৈ পৰিছে। এই সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ সৈতে থকা একাত্মতাই তেওঁক ইয়াতেই আকৌ জন্ম ল’বলৈ বিচাৰে।
৩. ভাষাৰ প্ৰতি গভীৰ আকৰ্ষণ:
অসমীয়া ভাষাক কবিয়ে “আই” সম্বোধন কৰিছে। এই ভাষাৰ মাধুৰ্য, সৌন্দৰ্য আৰু মৰ্মস্পৰ্শীতাৱে তেওঁক ইমানেই আকৰ্ষণ কৰিছে যে মৃত্যুৰ পিছতো সদায় অসমীয়া ভাষাকে শুনিবলৈ আৰু ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ তেওঁ বিচাৰে।
৪. ঐতিহাসিক গৌৰৱৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ:
অসমৰ বীৰসকলৰ বীৰত্ব, সাহস আৰু দেশপ্ৰেমে কবিক অভিভূত কৰিছে। এই গৌৰৱময় ইতিহাস আৰু পৰম্পৰাৰ মাজত জীয়াই থকাটোৱেই তেওঁৰ বাবে শান্তিদায়ক।
৫. আধ্যাত্মিক সংযোগ:
কবিৰ বাবে অসম এখন আধ্যাত্মিক ভূমি। ইয়াৰ নদী-পাহাৰ, বন-জংঘল, সমাজ-সংস্কৃতিৰ লগত তেওঁৰ আত্মাৰ এক নিগূঢ় সংযোগ গঢ়ি উঠিছে। সেয়ে ইয়াতেই তেওঁৰ আত্মাৰ শান্তি আছে বুলি ভাবে।
৬. চিৰস্থায়ী সম্পৰ্কৰ ইচ্ছা:
কবিয়ে অসমৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কক চিৰস্থায়ী কৰিব বিচাৰে। জন্মে-মৰণে অসমীয়া হৈ থকাৰ এই ইচ্ছাই তেওঁক পুনৰ্জন্মৰ ধাৰণালৈ আগবঢ়াই নিছে।
কবিয়ে মৃত্যুৰ পিছতো অসমতে পুনৰ্জন্ম ল’বলৈ বিচাৰে কিয়নো তেওঁৰ সমগ্র অস্তিত্ব – দেহ, মন, আত্মা – অসমৰ ৰূপ, ৰস, গন্ধ, শব্দ, স্পৰ্শৰ লগত এনে ভাৱে জড়িত হৈ পৰিছে যে ইয়াৰ বাহিৰে তেওঁৰ অস্তিত্বই অৰ্থহীন। অসমেই হৈ পৰিছে তেওঁৰ ধৰ্ম, তেওঁৰ ঈশ্বৰ, তেওঁৰ চিৰন্তন আশ্ৰয়স্থলী।
১১। “মই অসমীয়া” কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ “মই অসমীয়া” কবিতাটো অসম আৰু অসমীয়া জাতিৰ প্ৰতি এক গভীৰ দেশপ্ৰেমমূলক আৰু আত্মগৌৰৱবোধৰ উৎকৃষ্ট অভিব্যক্তি। কবিতাটোৰ সাৰাংশ তলত দিয়া ধৰণেৰে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি:
১. অসমীয়া সত্তাৰ ঘোষণা:
কবিতাটোৰ আৰম্ভণিতে কবিয়ে “মই অসমীয়া” বুলি এক শক্তিশালী ঘোষণা কৰি অসমীয়া হোৱাৰ গৌৰৱ প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁ নিজৰ দেহ-মন-প্ৰাণৰ সকলোখিনি অসমীয়া বুলি গণ্য কৰিছে।
২. ঐতিহাসিক বীৰত্বৰ স্মৰণ:
কবিয়ে অসমীয়া সেনাই মোগল বাহিনীক পৰাস্ত কৰাৰ ঐতিহাসিক ঘটনাক স্মৰণ কৰি অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব, সাহস আৰু ৰণকৌশলৰ প্ৰশংসা কৰিছে। হেংদাং লৈ যুঁজি শত্ৰুক পৰাজয় কৰাৰ ঘটনাই কবিক গৌৰৱান্বিত কৰিছে।
৩. প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ বৰ্ণনা:
কবিয়ে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যক স্বৰ্গতকৈও সুন্দৰ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। দুবৰিৰ পাতত জিলিকি থকা নিয়ৰ, ধূসৰ পাহাৰ, জাংফাই আদিয়ে অসমক এক বিনন্দীয়া ৰূপ দিছে।
৪. সাংস্কৃতিক সম্পদৰ মহিমা:
অসমৰ সাংস্কৃতিক সম্পদ যেনে হাতীৰ দাঁতৰ খৰম, পোৱালৰ দলং, ম’হৰ শিঙৰ পেঁপা আদিৰ বৰ্ণনাৰ জৰিয়তে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সমৃদ্ধি ফুটাই তুলিছে।
৫. অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰতি মমতা:
কবিয়ে অসমীয়া ভাষাক “আই” বুলি সম্বোধন কৰি এই ভাষাৰ প্ৰতি থকা গভীৰ মমতা প্ৰকাশ কৰিছে। মৃত্যুৰ পিছতো অসমীয়া ভাষাকে শুনিবলৈ তেওঁৰ ইচ্ছা।
৬. চিৰন্তন অসমীয়া হোৱাৰ আকাঙ্খা:
কবিয়ে জীৱনে-মৰণে অসমীয়া হৈ থাকিবলৈ বিচাৰে। তেওঁৰ মৃত্যু হ’লেও অসমৰ বাবে হ’বলৈ বিচাৰে আৰু পুনৰ্জন্মত অসমতেই জন্ম ল’বলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে।
৭. সাংস্কৃতিক সমন্বয়:
কবিয়ে দেখুৱাইছে যে যুদ্ধ কৰিবলৈ অহা মোগলসকলো অসমৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈ ইয়াতে স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিছিল আৰু অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত মিশ্ৰিত হৈ পৰিছিল।
সাৰমৰ্ম:
“মই অসমীয়া” কবিতাটো অসমীয়া জাতীয়তাবাদ, সাংস্কৃতিক গৌৰৱ, ঐতিহাসিক বীৰত্ব আৰু দেশপ্ৰেমৰ এক শক্তিশালী কাব্যিক অভিব্যক্তি। ই অসমীয়া হোৱাৰ গৌৰৱ, জন্মভূমিৰ প্ৰতি মমতা আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ শক্তিৰ এক অমৰ কবিতা। কবিতাটোৱে অসমীয়া জাতিৰ হৃদয়ত চিৰদিনৰ বাবে ঠাই কৰি লৈছে।
১২। “মই অসমীয়া” কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ “মই অসমীয়া” কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি বহুভাবে ফুটি উঠিছে, যিয়ে অসমীয়া জাতিৰ ঐতিহাসিক বীৰত্ব আৰু সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধিৰ এক জ্বলন্ত চিত্ৰ প্ৰতিফলিত কৰিছে।
১. সামৰিক বীৰত্বৰ প্ৰতিফলন:
- কবিতাটোত আহোম ৰাজত্বৰ সময়ত মোগল বাহিনীক পৰাস্ত কৰাৰ ঐতিহাসিক ঘটনাক বিশেষভাৱে চিত্ৰিত কৰা হৈছে
- অসমীয়া সেনাৰ হেংদাং, তৰোৱাল আদি পৰম্পৰাগত অস্ত্ৰৰে শক্তিশালী মোগল বাহিনীক পৰাজয় কৰাৰ বীৰত্ব গৌৰৱান্বিত ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে
২. জাতীয় ঐক্যৰ উদাহৰণ:
- কবিতাই অসমৰ পুৰুষ-নাৰীৰ মাজৰ ঐক্যক ফুটাই তুলিছে, যিয়ে ৰণক্ষেত্ৰত একেলগে যুঁজ দিছিল
- সকলো শ্ৰেণী-বৰ্ণৰ মানুহে দেশৰক্ষাৰ বাবে একত্ৰিত হোৱাৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে
৩. সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধিৰ অভিব্যক্তি:
- অসমৰ স্থাপত্যকলা (ৰংঘৰ-কাৰেংঘৰ), হস্তশিল্প (হাতীৰ দাঁতৰ খৰম), সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আদিৰ বৰ্ণনাই অতীতৰ সাংস্কৃতিক সমৃদ্ধি প্ৰতিফলিত কৰিছে
- অসমীয়া ভাষা-সংস্কৃতিৰ গৌৰৱময় ঐতিহ্যক মহিমান্বিত কৰা হৈছে
৪. অর্থনৈতিক স্বচ্ছলতা:
- “নদীৰ বালিত সোণ” আৰু “পুঠি মাছে কাণত সোণৰ থুৰীয়া” আদি ৰূপকৰ জৰিয়তে অসমৰ ঐতিহাসিক অর্থনৈতিক সমৃদ্ধিৰ কথা কোৱা হৈছে
- প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত অসমৰ ঐতিহাসিক আধিপত্যৰ ইংগিত দিয়া হৈছে
৫. ৰাজনৈতিক স্বাধীনতা:
- কবিতাটোত অসমৰ স্বাধীন ৰাজ্য হিচাপেৰে ঐতিহাসিক স্থিতিক গৌৰৱান্বিত কৰা হৈছে
- বিদেশী শক্তিক পৰাস্ত কৰি স্বাধীনতা ৰক্ষা কৰাৰ ঐতিহাসিক সক্ষমতাক উদযাপন কৰা হৈছে
৬. সামাজিক সংগঠন:
- অসমীয়া সমাজৰ শক্তিশালী সামাজিক সংগঠন আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় চেতনাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে
- সাধাৰণ মানুহৰ মাজত থকা দেশপ্ৰেম আৰু ত্যাগৰ মনোবৃত্তি চিত্ৰিত কৰা হৈছে
কবিতাটোৰ প্ৰতিটো শাৰীৰে অসমৰ গৌৰৱময় অতীতৰ সৈতে জড়িত। মোগলক পৰাস্ত কৰাৰ সামৰিক শক্তি, সমৃদ্ধ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য, অর্থনৈতিক স্বচ্ছলতা আৰু ৰাজনৈতিক স্বাধীনতা এই সকলোবোৰে কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ এক জীৱন্ত চানেকি হিচাপে ফুটি উঠিছে। কবিয়ে এই গৌৰৱময় ইতিহাসৰ জৰিয়তে অসমীয়া জাতিৰ আত্মগৌৰৱ আৰু আত্মবিশ্বাস জাগ্ৰত কৰিব বিচাৰিছে।
ভাষা-বিষয়কঃ
(১) ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখাঃ
স্বর্ণপুৰী
- ব্যাসবাক্য: স্বৰ্ণৰ পুৰী
- সমাস: ষষ্ঠী তৎপুৰুষ সমাস
মুক্তগীত
- ব্যাসবাক্য: মুক্ত যি গীত
- সমাস: কৰ্মধাৰয় সমাস
অনিৰুদ্ধ
- ব্যাসবাক্য: ৰুদ্ধ নহয় যি
- সমাস: নঞ্ বহুব্ৰীহি সমাস
নিষ্কর্মা
- ব্যাসবাক্য: কৰ্ম নাই যাৰ
- সমাস: নঞ্ বহুব্ৰীহি সমাস
(২) তলৰ শব্দবােৰৰ নিচিনা পাঁচোটা শব্দ সাজাঃ
বাঘ-নখ, হাঁহ-কণী, ম’হ-শিং
উত্তৰঃ
বাঁহ-গাঁজ
কল-বাৰী
মৌ-জোল
নেমু-ৰস
হাতী-দাঁত
(৩) বিপৰীত শব্দ লিখাঃ
গৌৰৱ; আলােক; স্বাধীনতা; পৰাজিত; সপােন; মৰণ
উত্তৰঃ
গৌৰৱ – অপযশ
আলোক – আন্ধাৰ
স্বাধীনতা – পৰাধীনতা
পৰাজিত – বিজয়ী
সপোন – সঁচা/বাস্তৱ
মৰণ – জন্ম
Next Chapter 5 দৃশ্যান্তৰ
SEBA Class 10 Assamese (MIL) – All Chapters Question Answer – সকলো অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰ
🔔 দ্ৰষ্টব্য (Notice)
এই পৃষ্ঠাত পাঠ্যপুথিৰ মূল প্ৰশ্নোত্তৰবোৰ বিনামূলীয়াকৈ দিয়া হৈছে।
অতিৰিক্ত Study Materials — সকলো Q&A, MCQs, Model Papers & Expected Questionsৰ বাবে⬇️
