SEBA Class 10 Assamese Chapter 6 উদ্য়োগী হওঁ আহাঁ – Question Answer

SEBA Class 10 Assamese Chapter 6 উদ্য়োগী হওঁ আহাঁ – Question Answer, Summary, MCQ & Notes, Pdf

class 10 Assamese chapter 6 question answer

class 10 Assamese chapter 6 question answer assamese medium

দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথিৰ 6 নং অধ্যায় উদ্য়োগী হওঁ আহাঁ ৰ সকলো পাঠভিত্তিক  প্ৰশ্ন-উত্তৰ ইয়াত সুন্দৰকৈ সহজ সৰল ভাষাত দিয়া হৈছে।

উদ্য়োগী হওঁ আহাঁ

পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ

ভাব-বিষয়ক

১। (ক) দশম শ্ৰেণীৰ শ্ৰেণীকোঠাত সোমোৱা শ্ৰেণী-শিক্ষক গৰাকীৰ নাম কি?

উত্তৰঃ দশম শ্ৰেণীৰ শ্ৰেণীকোঠাত সোমোৱা শ্ৰেণী-শিক্ষক গৰাকীৰ নাম প্ৰকাশ গোস্বামী।

(খ) শ্ৰেণী-শিক্ষকগৰাকীয়ে আলোচনা কৰিবলৈ লোৱা নতুন বিষয়টো কি আছিল?

উত্তৰঃ শ্ৰেণী-শিক্ষকগৰাকীয়ে আলোচনা কৰিবলৈ লোৱা নতুন বিষয়টো আছিল “এজন ব্যক্তিয়ে কেনেকৈ নিজকে এজন উদ্যোগী ব্যক্তি হিচাপে গঢ়ি তুলিব পাৰে”।

(গ) এজন উদ্যোগী আৰু কৰ্মহীন নিবনুৱাৰ মাজত থকা ক্ষুদ্ৰ ব্যৱধান কি?

উত্তৰঃ এজন উদ্যোগী আৰু কৰ্মহীন নিবনুৱাৰ মাজত থকা ক্ষুদ্ৰ ব্যৱধানটো হ’ল “এলাহ”। এজন ব্যক্তিয়ে এই এলাহ দূৰ কৰি কামৰ মাজত জপিয়াই পৰিলেহে তেওঁ উদ্যোগী হ’ব পাৰে।

(ঘ) এজন সফল উদ্যোগী হ’বলৈ কি কি গুণৰ প্ৰয়োজন?

উত্তৰঃ এজন সফল উদ্যোগী হ’বলৈ ধৈৰ্য, একাগ্ৰতা, নিয়মানুৱৰ্তিতা, সময়ানুৱৰ্তিতা, আত্মবিশ্বাস, হাৰ নমনা মনোবৃত্তি, দূৰদৰ্শিতা আদি গুণৰ প্ৰয়োজন।

(ঙ) ক’কা-ক’লা কোম্পানীৰ বিজ্ঞাপনটোত কোৱা কথাটো কি?

উত্তৰঃ ক’কা-ক’লা কোম্পানীৰ বিজ্ঞাপনটোত কোৱা হৈছে “Eat cricket, sleep cricket, dream cricket, drink cricket.” এই বিজ্ঞাপনে দেখুৱাইছে যে এজন সফল খেলুৱৈ হিচাপে গঢ়ি উঠিবলৈ সকলো সময়তে সেই একেটা চিন্তা আৰু সাধনাৰ মাজত ডুব যাব লাগে।

(চ) নাৰায়ণ মূৰ্তী কোন?

উত্তৰঃ নাৰায়ণ মূৰ্তী হ’ল ভাৰত তথা বিশ্বৰ এজন সফল উদ্যোগী আৰু ইনফ’চিছ (Infosys) নামৰ বিশ্ববিখ্যাত তথ্য প্ৰযুক্তি কোম্পানীৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক। তেওঁ এজন উদ্যোগীৰ শ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ।

(ছ) বিজিতে ছাৰক উদ্যোগী সম্পৰ্কে কি কৈছিল?

উত্তৰঃ বিজিতে ছাৰক কৈছিল যে উদ্যোগীসকল হ’ল এনে ব্যক্তি যিয়ে নিজে ব্যৱসায় বা উদ্যোগ আৰম্ভ কৰি কোনো বস্তু বা সেৱা বিক্ৰী কৰি নিজৰ জীৱিকা অৰ্জন কৰাৰ লগতে আন বহুতো লোককো কৰ্মসংস্থান দিবলৈ সক্ষম হয়। উদ্যোগীসকলে নতুন নতুন প্ৰকল্প সৃষ্টি কৰে।

(জ) প্ৰথম অৱস্থাত উদ্যোগীয়ে কি কৰিবলৈ সাজু থাকিব লাগিব?

উত্তৰঃ প্ৰথম অৱস্থাত এজন উদ্যোগীয়ে জোতা চিলাইৰ পৰা চণ্ডী পাঠলৈকে সকলো কাম কৰিবলৈ আৰু চাইকেল শিকাৰ দৰে পৰি উঠিবলৈও সাজু থাকিব লাগিব। অৰ্থাৎ, তেওঁ যিকোনো সৰু-বৰ কাম কৰিবলৈ, বিফলতাৰ পৰা শিকিবলৈ আৰু আকৌ উঠিবলৈ প্ৰস্তুত হ’ব লাগিব।

(ঝ) টমাচ আলভা এডিছনে ইলেকট্ৰিক বাল্ব তৈয়াৰ কৰাত বাৰে বাৰে বিফল হৈ কি কৈছিল?

উত্তৰঃ টমাচ আলভা এডিছনে ইলেকট্ৰিক বাল্ব তৈয়াৰ কৰাত বাৰে বাৰে বিফল হৈ কৈছিল, “মই বিফল হোৱা নাই। মাত্ৰ বুজিলোঁ যে ১০০০০ ধৰণে ই কাম নকৰে।” এই উক্তিয়ে এজন উদ্যোগীৰ অধ্যৱসায় আৰু প্ৰতিৰ বিফলতাকো সফলতাৰ বাটকনি হিচাপে গণ্য কৰাৰ মনোভাৱক প্ৰতিফলিত কৰে।

২। চমুকৈ বুজাই লিখা:

(ক) ‘উদ্যোগী পুৰুষ সিংহৰ সমান, এলেহুৱা কাপুৰুষৰ নিচান।’ শিক্ষকগৰাকয়ে কিয় এইদৰে ক’লে বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ শিক্ষক প্ৰকাশ গোস্বামীয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক উদ্যোগিতা আৰু এলাহৰ মাজৰ বিপৰীতমুখী প্ৰভাৱৰ কথা বুজাবলৈ এই বাক্যটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াত দুয়োটা অংশে দুটা সম্পূৰ্ণ বিৰোধী চৰিত্ৰৰ ছবি দাঙি ধৰে:

১. উদ্যোগী পুৰুষ সিংহৰ সমান:

সিংহ হৈছে প্ৰকৃতিৰ বলিষ্ঠ, সাহসী আৰু স্বাধীন প্ৰাণী। সি নিজৰ শক্তি আৰু কৌশলৰে চিকাৰ কৰি নিজৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰে।

ঠিক তেনেদৰে, এজন উদ্যোগী ব্যক্তিও পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হ’বলৈ সাহসী, নিজৰ পৰিশ্ৰম, বুদ্ধি আৰু সিদ্ধান্তৰ বলত নিজৰ জীৱিকা অৰ্জন কৰে, নতুন সম্ভাৱনাৰ সন্ধান কৰে আৰু নিজৰ ভাগ্য নিজে গঢ়ি তোলে। তেওঁ সমাজত সিংহৰ দৰেই সন্মানিত, পৰাক্ৰমশালী আৰু নেতৃত্বৰ স্থান দখল কৰে।

২. এলেহুৱা কাপুৰুষৰ নিচান:

কাপুৰুষ হৈছে ভীৰু, সাহসহীন আৰু দায়িত্ববোধৰ অভাৱ থকা ব্যক্তি।

এজন এলেহুৱা ব্যক্তি কাম কৰিবলৈ অলস, পৰিশ্ৰমৰ পৰা দূৰৈত থাকে। তেওঁ নিজৰ জীৱনৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ নকৰি আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হৈ থাকে, ভাগ্যৰ ওপৰত আঙুলি টোকায়। এনে ব্যক্তি সমাজত নিচান (পতাকা বা প্ৰতীক)ৰ দৰে অৰ্থাৎ তেওঁৰ অস্তিত্ব কেৱল এলাহ, নিৰাশা আৰু ব্যৰ্থতাৰ প্ৰতিনিধিত্বহে কৰে; গৌৰৱ বা সন্মানৰ নহয়।

শিক্ষকৰ মূল উদ্দেশ্য: ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বুজাবলৈ যে সফলতা আৰু সন্মানৰ পথ হ’ল উদ্যোগী মনোভাৱ। এলাহে মানুহক কেৱল দুৰ্বল, নিৰ্ভৰশীল আৰু অগৌৰৱান্বিত কৰি তোলে। জীৱনত সিংহৰ দৰে সাহসী হ’বলৈ হ’লে উদ্যোগী হোৱাটোৱেই একমাত্ৰ উপায়।

(খ) সফল উদ্যোগী হ’বলৈ কিয় কঠিন?

উত্তৰঃ সফল উদ্যোগী হ’বলৈ কঠিন কাৰণ ই কেৱল এটা ধাৰণা বা সপোন নহয়, ই হৈছে এক কঠোৰ সাধনা, য’ত ব্যক্তিৰ জীৱনৰ প্ৰায় সকলো দিশতে অধ্যৱসায়, নিষ্ঠা আৰু অস্বাভাৱিক ধৈৰ্যৰ প্ৰয়োজন হয়। এই কঠিনতাৰ মুখ্য কাৰণসমূহ হ’ল:

১. অভাৱগ্ৰস্ততাৰ পৰা আৰম্ভণি: প্ৰায়বোৰ উদ্যোগীয়ে সীমিত পুঁজি, অভিজ্ঞতাৰ অভাৱ, নিৰ্ভৰযোগ্য কৰ্মীৰ অভাৱ আদি সমস্যাৰে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। সহজলভ্য সম্পদ নোহোৱাকৈ এটা দৃশ্যমান প্ৰতিষ্ঠান গঢ়ি তোলাটো এক বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বান।

২. অধ্যৱসায়ৰ প্ৰয়োজনীয়তা: সফলতা ততালিকে নাহে। ইয়াৰ বাবে লাগে দীৰ্ঘ সময়, কঠোৰ পৰিশ্ৰম, আৰু অসংখ্য বিফলতাৰ মাজেদি যোৱাৰ মানসিক শক্তি। টমাচ এডিছনৰ দৰে বাৰে বাৰে চেষ্টা কৰি থকা মনোভাৱ ৰাখিব পাৰিলেহে সফল হ’ব পাৰি। বহুতেই এই দীৰ্ঘম্যাদী যাত্ৰাৰ কষ্ট সহ্য কৰিব নোৱাৰি হাৰ মানি লয়।

৩. বহুমুখী গুণৰ আৱশ্যক: উদ্যোগী এজনক একেলগে নেতা, ব্যৱস্থাপক, বিক্ৰেতা, হিসাব ৰক্ষক, আৰু দূৰদৰ্শী চিন্তাবিদ হ’ব লাগে। বজাৰৰ পৰিৱৰ্তন বুজিব পৰা জ্ঞান, সঠিক সিদ্ধান্ত লোৱা দক্ষতা, লোকচানতো মনোবল নেহেৰুৱাই ৰখা সাহস আদি গুণবোৰ স্বাভাৱিকতে সকলোৰে ভিতৰত নাথাকে; ইহঁত অৰ্জন কৰিব লাগে।

৪. বাহ্যিক প্ৰত্যাহ্বান: বজাৰৰ প্ৰতিযোগিতা, অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতিৰ উত্থান-পতন, চৰকাৰী নীতি-নিয়মৰ সলনি আদি বাহ্যিক কাৰকৰ ওপৰতো উদ্যোগীৰ সফলতা নিৰ্ভৰ কৰে। এইবোৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰৰ কথাও হয়।

৫. সামাজিক মানসিকতা: প্ৰায়ে সমাজত চাকৰি কৰাটোৱেহে নিৰাপদ আৰু শ্ৰেয় বুলি ভবা হয়। নতুন কিবা আৰম্ভ কৰা, ‘বাট-নজনা বাটেৰে’ যোৱা ব্যক্তিক সন্দেহৰ চকুৰে চোৱা হয়। এই সামাজিক চাপ আৰু সন্দেহৰ মাজত নিজৰ বিশ্বাসত অটল থাকিবলৈ হ’লে মানসিকভাৱে অতি শক্তিশালী হ’ব লাগিব।

গতিকে, সফল উদ্যোগী হ’বলৈ কঠিন কাৰণ ইয়াত কঠোৰ পৰিশ্ৰম, অসীম ধৈৰ্য, বহুমুখী দক্ষতা, আৰু নিৰন্তৰ শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন। চাকৰিৰ দৰে ই স্থিৰ, নিৰাপদ আৰু সহজসাধ্য নহয়। কিন্তু যিসকলে এই কঠিন বাটটোৱে আগবাঢ়ে, তেওঁলোকেহে স্বাৱলম্বী হৈ সমাজলৈ নতুন দিশ, নতুন সম্ভাৱনা আৰু নতুন কৰ্মসংস্থানৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।

(গ) এজন উদ্যোগী হ’বলৈ যোৱাটোও চাইকেল চলাবলৈ শিকাৰ দৰে একক প্ৰচেষ্টাৰে কৰা কাম বুলি শিক্ষকগৰাকীয়ে কিয় কৈছে বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ শিক্ষকগৰাকীয়ে চাইকেল শিকাৰ দৃষ্টান্তটোৱেৰে উদ্যোগী হোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটোৰ দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাৰ অনিবাৰ্যতা আৰু ব্যৱহাৰিক অভিজ্ঞতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অতি স্পষ্টকৈ ফুটাই তুলিছে।

১. ব্যক্তিগত অনুভৱ আৰু প্ৰচেষ্টাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা (Learning by Doing):

চাইকেল শিকিবলৈ কিতাপ পঢ়ি বা আনৰ অভিজ্ঞতা শুনি শিকিব নোৱাৰি। ইয়াৰ বাবে নিজে উঠি, পৰি, ঘঁহনি খাই, অনুভৱ কৰিহে শিকিব লাগে। ঠিক তেনেদৰে, উদ্যোগী হোৱাৰ তত্ত্ব কিতাপত পঢ়ি বা সফল ব্যক্তিৰ কথা শুনি সম্পূৰ্ণৰূপে শিকিব নোৱাৰি।

ইয়াৰ বাবে লাগে নিজহাতে কাম আৰম্ভ কৰি, বাস্তৱ সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈ, ভুল কৰি, সেই ভুলৰ পৰা শিকি আগবাঢ়ি যোৱা। উদ্যোগিতাৰ প্ৰথম পাঠ হ’ল ‘কৰি চোৱা’।

২. বিফলতা আৰু অধ্যৱসায়ৰ অপৰিহাৰ্য ভূমিকা (Embracing Failure):

চাইকেল শিকোঁতে পৰাটো অনিবাৰ্য। প্ৰথম বাৰতে সফল হোৱাটো সম্ভৱ নহয়। উদ্যোগৰ ক্ষেত্ৰতো একেই। নতুন যিকোনো উদ্যোগত আৰম্ভণিতে হোৱা বিফলতা, অৰ্থনৈতিক লোকচান, পৰিকল্পনাৰ ত্ৰুটি আদি ‘পৰা’ৰ সমতুল্য।

যিজনে চাইকেল শিকোঁতে পৰি উঠি আকৌ চেষ্টা কৰে, তেওঁহে সফল হয়। সেইদৰে, যি উদ্যোগীয়ে বিফল হোৱাৰ পিছত হাৰ নমনা মনোবলৰে সমস্যাৰ কাৰণ বিচাৰি, পাঠ লৈ আকৌ আগবাঢ়ে, তেওঁহে সফল হ’ব পাৰে।

৩. একক যাত্ৰা হোৱাৰ সম্ভাৱনা (The Lonely Start):

চাইকেল শিকাৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱাত ব্যক্তিজন একাকীহে অনুশীলন কৰে, আনৰ সহায়তকৈ নিজৰ ভাৰসাম্য আৰু দক্ষতালৈহে মনোনিৱেশ কৰিব লাগে। উদ্যোগী এজনৰ যাত্ৰাৰো আৰম্ভণি সেয়েদৰে একক, নিৰ্জন, আৰু নিজৰ বিশ্বাস আৰু দৃঢ়তাত ভৰ্ৎসিত হ’ব পাৰে।

যেতিয়ালৈকে তেওঁ নিজৰ দক্ষতা আৰু ধৈৰ্যৰে ‘ভাৰসাম্য’ (ব্যৱসায়ৰ স্থিৰতা) নাপায়, তেতিয়ালৈকে বাহিৰৰ সহায় সীমিত।

গতিকে, শিক্ষকৰ এই তুলনাটোৱে কৈছে যে উদ্যোগী হোৱাটো এটা দক্ষতা, যিটো তত্ত্বৰ জ্ঞানতকৈ ব্যৱহাৰিক অভিজ্ঞতা আৰু ব্যক্তিগত অধ্যৱসায়েৰেহে আয়ত্ত কৰিব পাৰি। চাইকেলৰ দৰেই ইয়াতো পৰিবলৈ সাজু হ’ব লাগে, আৰু পৰি উঠি আকৌ চেষ্টা কৰিব লাগিব। সফলতাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান হৈছে কৰি কৰি শিকা আৰু বিফলতাক শিক্ষালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা এই একক যাত্ৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো।

(ঘ) উদ্যোগী কোনসকল ব্যক্তিক কোৱা হয় বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ উদ্যোগী হৈছে এনে এক ব্যক্তি, যিয়ে শুধুমাত্র চাকৰিসূত্রে কৰ্মসংস্থান বিচৰাৰ সলনি, সমাজৰ এক সমস্যা বা প্ৰয়োজনক সুযোগ হিচাপে লৈ, নিজৰ পুঁজি, বুদ্ধি, শক্তি আৰু সময় বিনিয়োগ কৰি নতুন কোনো ব্যৱসায়, উদ্যোগ বা প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকক চিনাক্ত কৰা যায় কেইটামান নিৰ্দিষ্ট বৈশিষ্ট্যৰ দ্বাৰা:

১. নতুনত্বৰ সন্ধানী আৰু সৃষ্টিশীল:
উদ্যোগীয়ে নতুন চিন্তা কৰে, নতুন সামগ্ৰী, নতুন সেৱা বা কাম কৰাৰ নতুন পদ্ধতি উদ্ভাৱন কৰে। যেনে: ৰাইড-ছেয়াৰিং এপৰ ধাৰণাটো সৃষ্টি কৰাটো।

২. প্ৰয়োজন আৰু সুযোগ চিনাক্তকৰ্তা:
তেওঁলোকে সমাজৰ এটা অভাৱ, অসুবিধা বা উন্নয়নৰ সুযোগ চিনি পায় আৰু সেই সুযোগত বিনিয়োগ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। যেনে: গাঁৱত দৈনিক প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰীৰ দোকান নথকা দেখি এখন দোকান খোলাটো।

৩. ঝুঁকি গ্ৰহণকাৰী:
উদ্যোগীয়ে ইতিমধ্যে প্ৰতিষ্ঠিত কোনো চাকৰি বা নিৰাপদ উপাৰ্জনৰ পথ ত্যাগ কৰি, নিজৰ পুঁজি আৰু সময় বিনিয়োগ কৰি এটা অনিশ্চিত ফলাফলৰ ফালে আগবাঢ়ে। বিফল হোৱাৰ সম্ভাৱনাক উপেক্ষা কৰিয়েই তেওঁ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে।

৪. স্বাৱলম্বন আৰু কৰ্মসংস্থান সৃষ্টিকাৰী:
প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ নিজেই সকলো দায়িত্ব বহন কৰে। সফল হ’লেহে তেওঁৰ উদ্যোগে আন বহুতো লোকৰ বাবে কৰ্মসংস্থানৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰে। নাৰায়ণ মূৰ্তীয়ে ইনফ’চিছ স্থাপন কৰি হাজাৰ হাজাৰ লোকক চাকৰি দিয়া ইয়াৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ।

৫. মূল্য সংযোজনকাৰী:
উদ্যোগীয়ে কেৱল বস্তু বিক্ৰী নকৰে; তেওঁ মূল্য সংযোজন কৰে। সাধাৰণ শাক-পাচলিকেৰে ৰেডিমেড স্বাস্থ্যসম্মত সালাদ বিক্ৰী কৰা, বা স্থানীয় হস্তশিল্পক অনলাইনৰ জৰিয়তে বিশ্ববজাৰলৈ উপস্থাপন কৰা আদিয়েও হ’ল মূল্য সংযোজন।

সাৰাংশ: গতিকে, নিৰাপদ চাকৰিকাৰী নোহোৱাকৈ, নিজৰ সৃষ্টিশীলতা আৰু সাহসৰ বলত সমাজৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰি, নতুন উদ্যোগ গঢ়ি তোলা, ঝুঁকি লোৱা আৰু বহুতো লোকক কৰ্মসংস্থান দিয়া ব্যক্তিকেই উদ্যোগী বুলি কোৱা হয়। সৰু চাহ দোকানৰ মালিকৰ পৰা ডাঙৰ টেক কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠাপকলৈ সকলোৱে উদ্যোগী হ’ব পাৰে।

৩। ইন্‌ফচিচ কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক কোন? তেওঁ ভাৰতবৰ্ষ তথা বিশ্বৰ এজন সফল উদ্যোগী হোৱাৰ আঁৰৰ কাহিনীটো বৰ্ণনা কৰা।

উত্তৰঃ ইন্‌ফচিচ (Infosys) কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হ’ল নাৰায়ণ মূৰ্তি। তেওঁৰ সফলতাৰ কাহিনীটো এজন উদ্যোগীৰ অধ্যৱসায়, দূৰদৰ্শিতা আৰু নৈতিকতাৰ এক জীৱন্ত পাঠ।

সফলতাৰ কাহিনীৰ মূল স্তম্ভসমূহঃ

১. বিনয়ী আৰম্ভণি আৰু প্ৰথম বিফলতা:
নাৰায়ণ মূৰ্তিৰ জন্ম হৈছিল এটা নিম্ন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত। অভিযান্ত্ৰিক শিক্ষা শেষ কৰি তেওঁ ১৯৮১ চনত ‘Softronics’ নামেৰে এটা উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিছিল, কিন্তু সেয়া বিফল হয়। ইয়াৰ পৰা তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ পাঠ শিকে, কিন্তু স্বপ্ন ত্যাগ নকৰে।

২. ইন্‌ফচিচৰ জন্ম আৰু অগ্নি-পৰীক্ষা:
প্ৰথম বিফলতাৰ পিছত তেওঁ আকৌ চাকৰিত সোমায়, কিন্তু উদ্যোগী হোৱাৰ হেঁপাহ ত্যাগ কৰিব নোৱাৰে। ১৯৮১ চনত তেওঁ তেওঁৰ পত্নীৰ পৰা ১০,০০০ টকা ধাৰলৈ লৈ ছয়গৰাকী বন্ধুৰ সৈতে (যিসকলক ‘Infosys founders’ বুলি জনা যায়) পুনে চহৰত ইন্‌ফচিচ প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

কঠিন পৰিস্থিতি: প্ৰথমৰ কেইবছৰমান একে ঠাইতে ঠেলা-হেঁচা খাই কটায়। কোম্পানীটোৱে ক্লায়েন্ট বিচাৰি, অফিচৰ বাবে ফোন লাইন বিচাৰি বৰ কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁলোকে এখন ঘৰৰ কোঠাকে অফিচ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

৩. দূৰদৰ্শী নেতৃত্ব আৰু সুযোগৰ সদ্ব্যৱহাৰ:
নাৰায়ণ মূৰ্তিয়ে ভাৰতীয় প্ৰতিভাক বিশ্ববজাৰলৈ লৈ যোৱাৰ এক স্পষ্ট দৃষ্টিভংগী ৰাখিছিল।

গুণগত মান আৰু বিশ্বাস: সেই সময়ত ভাৰতত সফটৱেৰৰ মানদণ্ড লৈ সন্দেহ আছিল। মূৰ্তিয়ে স্পষ্টতা, সময়ানুৱৰ্তিতা আৰু উৎকৰ্ষৰ ওপৰত অবিৰত গুৰুত্ব দি কোম্পানীটোক বিশ্বাসযোগ্যতা অৰ্জন কৰায়।

১৯৯১ চনৰ অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰৰ সুযোগ: ভাৰতৰ অৰ্থনীতিত উদাৰীকৰণৰ ফলত বিদেশী কোম্পানীয়ে ভাৰতলৈ কাম আউচৰ্চিং কৰাৰ সুযোগ পায়। ইন্‌ফচিচে এই ঐতিহাসিক সুযোগটো চিনাক্ত কৰি সঠিক সময়ত নিজক বিশ্ববজাৰত উপস্থাপন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

৪. অটল নৈতিকতা আৰু কৰ্পৰেট শাসন:
তেওঁৰ সফলতাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণ হ’ল নিষ্ঠা আৰু স্বচ্ছতা। ব্যৱসায়িক জগতত দুৰ্নীতি আৰু অস্বচ্ছতাৰ প্ৰচলন থকা সময়তো মূৰ্তিয়ে “স্বচ্ছতাৰে চলা” নীতি অটলভাৱে ৰক্ষা কৰিছিল। এই নৈতিক শক্তিয়েই গৱেষক, ক্লায়েন্ট আৰু কৰ্মচাৰী সকলোৰে দৃঢ় বিশ্বাস অৰ্জন কৰিবলৈ সহায় কৰিছিল।

৫. ফলাফল আৰু উত্তৰাধিকাৰ:
নাৰায়ণ মূৰ্তিৰ এই দৃঢ় সংকল্প, নেতৃত্ব আৰে নৈতিকতাই ইন্‌ফচিচক এটা সৰু চাৰ্টাৰ্ড একাউণ্টেণ্টৰ ঘৰৰ পৰা এটা বিশ্বব্যাপী আইটি সাম্ৰাজ্যলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিলে। তেওঁৰ সফলতাই কেৱল তেওঁকেই ধনী কৰা নাছিল, হাজাৰ হাজাৰ ভাৰতীয় যুৱক-যুৱতীক প্ৰতিভা দেখুৱাবলৈ এটা মঞ্চ আৰু বিশ্বব্যাপী কৰ্মসংস্থানৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰিলে।

নাৰায়ণ মূৰ্তিৰ কাহিনীটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে সফল উদ্যোগী হ’বলৈ ধনী পৰিয়ালৰ প্ৰয়োজন নহয়; প্ৰয়োজন হ’ল এক দৃঢ় স্বপ্ন, বিফলতাৰ পৰা শিকিব পৰা মনোবল, কঠোৰ নৈতিকতা, দূৰদৰ্শিতা আৰু সুযোগ চিনি ল’ব পৰা বুদ্ধিমত্তা। তেওঁ ভাৰতৰ আইটি খণ্ডক বিশ্বৰ মানচিত্ৰত স্থাপন কৰাৰ পথপ্ৰদৰ্শকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম।

৪। “ছাৰ, এজন উদ্যোগী হ’বৰ বাবে শিক্ষাগত অৰ্হতা কেনেধৰণৰ হ’ব লাগিব?”এইদৰে কোনে সুধিছিল? তাৰ উত্তৰত শিক্ষকে কি কৈছিল বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ ছাত্ৰজনে এই প্ৰশ্নটো সুধিছিল। শিক্ষক প্ৰকাশ গোস্বামীয়ে ছাত্ৰজনক তেওঁৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি এজন উদ্যোগীৰ সফলতাৰ বাবে শিক্ষাৰ সঠিক ভূমিকা সম্পৰ্কে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু স্পষ্ট ধাৰণা দিছিল।

শিক্ষকৰ উত্তৰৰ সাৰাংশঃ
শিক্ষকে কৈছিল যে উদ্যোগী হ’বলৈ একে ধৰণৰ বা অতি উচ্চ শিক্ষাগত অৰ্হতাৰ বাধ্যতামূলক প্ৰয়োজন নাই। ইয়াৰ সলনি, প্ৰয়োজনীয়তা নিৰ্ভৰ কৰে ব্যক্তিয়ে কোন ক্ষেত্ৰত (Field) উদ্যোগ আৰম্ভ কৰিব তাৰ ওপৰত। তেওঁ তিনিটা ভিন্ন ধৰণৰ ক্ষেত্ৰৰ উদাহৰণ দি এই কথা বুজাইছিল:

১. সাধাৰণ জ্ঞান-বুদ্ধি আৰু প্ৰয়োজনীয় কৌশলৰ ক্ষেত্ৰ (Example: ধাবা, গেলামালৰ দোকান):

শিক্ষাগত অৰ্হতা: বিশেষ কোনো ডিগ্ৰীৰ প্ৰয়োজন নাই।

প্ৰয়োজনীয় গুণ: সাধাৰণ জ্ঞান, বুদ্ধি, ব্যৱহাৰিক দৃষ্টিভংগী আৰু কামটোৰ প্ৰতি থকা নিষ্ঠা ইয়াত মুখ্য। বজাৰৰ চাহিদা বুজি সামগ্ৰী যোগান ধৰিব পৰা ক্ষমতাই ইয়াত ডিগ্ৰীতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ।

২. কাৰিকৰী কৌশল বা ট্ৰেড-ভিত্তিক ক্ষেত্ৰ (Example: বিউটি পাৰ্লাৰ, মটৰ গেৰেজ):

শিক্ষাগত অৰ্হতা: আনুষ্ঠানিক ডিগ্ৰীৰ সলনি নিৰ্দিষ্ট প্ৰশিক্ষণ বা কাৰিকৰী কৌশল (Skill) অৰ্জন কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।

প্ৰয়োজনীয় গুণ: সেই বিশেষ ক্ষেত্ৰটোৰ প্ৰতি থকা দক্ষতা আৰু পাকৈতামি। বিউটি পাৰ্লাৰ খুলিবলৈ হ’লে চুলি কাটা, ফেশ্বিয়েল আদিৰ প্ৰশিক্ষণ, গেৰেজ খুলিবলৈ হ’লে মেকানিকৰ জ্ঞান লাগিব।

৩. জ্ঞান-ভিত্তিক বা উচ্চ-প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰ (Example: তথ্য-প্ৰযুক্তি কোম্পানী, ডিজিটেল বিপণন ফাৰ্ম):

শিক্ষাগত অৰ্হতা: এই ক্ষেত্ৰসমূহত চিনিয়ৰ মেধ্যামিক বা উচ্চতৰ শিক্ষাৰ ডিগ্ৰী (যেনে: কম্পিউটাৰ ইঞ্জিনিয়াৰিং, এম.বি.এ., বিশেষায়িত ডিপ্লমা) থকাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু সহায়ক।

প্ৰয়োজনীয় গুণ: এই ডিগ্ৰীবোৰে সংশ্লিষ্ট ক্ষেত্ৰৰ অগভীৰ তাত্ত্বিক জ্ঞান, বুদ্ধি, জটিল সমস্যা সমাধানৰ দক্ষতা প্ৰদান কৰে, যাৰ সহায়ত জটিল আৰু উচ্চমূল্যৰ সেৱা আগবঢ়াব পাৰি।

শিক্ষকৰ মূল বক্তব্য:
শিক্ষকে দেখুৱাইছিল যে উদ্যোগী হোৱাৰ পথত বিশেষায়িত জ্ঞান বা আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নিশ্চয়ে এক শক্তিশালী ভেটি, কিন্তু ই একমাত্ৰ চাবি-কাঠি নহয়। প্ৰকৃত চাবি-কাঠি হ’ল

আপোনাৰ আগ্ৰহ থকা ক্ষেত্ৰটো চিনাক্ত কৰা।

সেই ক্ষেত্ৰটোৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় ব্যৱহাৰিক জ্ঞান বা দক্ষতা অৰ্জন কৰা।

সাধাৰণ বুদ্ধি, কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু বজাৰৰ প্ৰয়োজন বুজিব পৰা দৃষ্টি থকা।

সাৰাংশ: গতিকে, ছাত্ৰজনৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত শিক্ষকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক শিক্ষাৰ সঠিক মূল্যায়ন কৰিবলৈ শিকাইছিল। উদ্যোগী হ’বলৈ হ’লে আনুগত ভাৱে এটা পাঠ্যক্ৰম শেষ কৰাটোতকৈ, নিজৰ লক্ষ্যৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় যিকোনো জ্ঞান (ডিগ্ৰীৰ জৰিয়তে হ’ক বা কৌশলৰ জৰিয়তে হ’ক) অৰ্জন কৰাটোৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ।

৫। “এজন উদ্যোগী হোৱা যিমান সহজ, সফল হোৱাটো কিন্তু সিমান সহজ নহয়।” কথাষাৰ পাঠৰ আধাৰত বুজাই লিখা।

উত্তৰঃ এই উক্তিটোৱে “উদ্যোগী” আৰু “সফল উদ্যোগী” এই দুটা ধাৰণাৰ মাজৰ সুস্পষ্ট পাৰ্থক্য টানি আনে। ই কৈছে যে যিকোনো মানুহে উদ্যোগী হ’ব পাৰে, কিন্তু তাৰে এজনহে শেহত ‘সফল উদ্যোগী’ৰ তালিকাত স্থান ল’ব পাৰে।

১. উদ্যোগী হোৱাটো সহজ কিয়?

নিৰ্বাচন-মূলক নহয়: উদ্যোগী হ’বলৈ কোনো চাকৰিৰ নিৰ্বাচনী পৰীক্ষা পাছ কৰিব লগা নহয়, কিম্বা কোনো নিদিৰ্ষ্ট ডিগ্ৰীৰ বাধ্যবাধকতা নাথাকে। ইয়াত প্ৰৱেশদ্বাৰ মুকলি।

সৰু আৰম্ভণি: ইয়াৰ আৰম্ভণি অতি সৰু, ব্যক্তিগত আৰু সীমিত পুঁজিৰে হ’ব পাৰে। এখন চাহ দোকান, এটা ৰিক্সা, হোম ডেলিভাৰী সেৱা, বা এটা ক্ষুদ্ৰ হস্তশিল্পৰ প্ৰকল্পৰে কাম আৰম্ভ কৰিব পাৰি। “ইচ্ছা”টোৱেই হ’ল প্ৰথম মূলধন।

সিদ্ধান্তৰ স্বাধীনতা: ইয়াৰ বাবে আনৰ অনুমোদনৰ প্ৰয়োজন নাথাকে। কোনো এটা ধাৰণা বা সুযোগ দেখা পালেই ব্যক্তিজনে নিজৰ সিদ্ধান্তত তাত জাপ মাৰিব পাৰে।

২. সফল উদ্যোগী হোৱাটো কঠিন কিয়?

দীৰ্ঘম্যাদী অগ্নি-পৰীক্ষা: আৰম্ভণি কৰাটো এটা মুহূৰ্তৰ সিদ্ধান্ত, কিন্তু টিকি থাকি লাভজনক হৈ পৰাটো বছৰজুৰি চলা এক অগ্নি-পৰীক্ষা। ইয়াত দৈনিক সমস্যা, কেতিয়াবা মাহিলি লোকচান, চৰকাৰী নিয়ম-কানুন আদিৰ সৈতে যুঁজিবলগীয়া হয়।

বহুমুখী দায়িত্ব আৰু অসীম অধ্যৱসায়: শিক্ষকে কৈছিল, “প্ৰথম অৱস্থাত জোতা চিলাইৰ পৰা চণ্ডী পাঠলৈকে সকলো কাম নিজে কৰিব লাগিব।” ইয়াত এজন ব্যক্তিকে একেলগে মালিক, মেনেজাৰ, বিক্ৰেতা, অফিচ সহায়ক আৰু ক্লিয়নাৰ হ’বলগীয়া হয়। এই কষ্ট আৰু সময়ৰ বলি দিব নোৱাৰা বহুতে হাৰ মানে।

বজাৰৰ নিৰ্মম প্ৰতিযোগিতা আৰু ঝুঁকি: নতুন উদ্যোগ এটাই প্ৰতিষ্ঠিত বজাৰৰ ডাঙৰ খেলুৱৈসকলৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰিব লাগিব। বজাৰৰ চাহিদা সলনি হ’ব পাৰে, অৰ্থনীতিৰ উত্থান-পতন হয়। এই ঝুঁকিসমূহ জয় কৰিবলৈ হ’লে অতি সতৰ্কতা, দূৰদৰ্শিতা আৰু হাৰ নমনা মনোবলৰ প্ৰয়োজন, যিবোৰ সহজে সকলোৰে ভিতৰত নাথাকে।

বহুবাৰ বিফল হৈ শিকিবলগীয়া: টমাচ এডিছনৰ দৰে সফল উদ্যোগীয়েও বাৰে বাৰে বিফল হৈ শেষত সফল হৈছিল। সফলতাৰ বাটত “বাৰে বাৰে পৰি-উঠি শিকা” এটা অপৰিহাৰ্য স্তৰ। এই মানসিক শক্তি ৰাখিব নোৱাৰিলে কেউজন উদ্যোগী সফল হ’ব নোৱাৰে।

গতিকে, এই উক্তিটোৰ মৰ্মাৰ্থ হ’ল উদ্যোগী হোৱাটো এটা সঁচাসঁচিকৈ মুকলি পছন্দ। কিন্তু সেই মুকলি পথটোৱেই কঠিন, দুৰ্গম পৰ্বতাৰোহণলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। ইয়াত জয়ী হ’ব পাৰে কেৱল সিহঁতেই, যিসকলে সহজ আৰম্ভণিৰ পিছত অহা অসীম চাপ, নিৰাশা, কষ্ট আৰু বিফলতাবোৰক অধ্যৱসায় আৰু বুদ্ধিৰে পাৰ কৰিব পাৰে। উদ্যোগী হোৱা আৰু সফল হোৱাৰ মাজৰ এই বিশাল ফাঁকটোৱেই হ’ল প্ৰকৃত প্ৰত্যাহ্বান।

৬। “ভাৰতৰ সৰ্বতোকালৰ এজন সফল ব্যৱসায়ী ধীৰুভাই আম্বানীৰ হাতত মূলধনো নাছিল।” ধীৰুভাই আম্বানীয়ে হাতত মূলধন আৰু শিক্ষাগত অৰ্হতা নথকাকৈ কেনেকৈ এজন সফল উদ্যোগী হ’ব পাৰিছিল, বৰ্ণনা কৰা।

উত্তৰঃ ধীৰুভাই আম্বানীৰ জীৱনকাহিনী হৈছে এজন উদ্যোগীৰ বুদ্ধি, অসীম সাহস, দৃঢ় ইচ্ছাশক্তি আৰু অদ্ভুত কাম কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ এক প্ৰতীকমূলক উদাহৰণ। তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱাইছিল যে সফলতাৰ বাবে পৰম্পৰাগত “মূলধন” আৰু “অতি উচ্চ শিক্ষা” অপৰিহাৰ্য নহয়।

তেওঁৰ অসাধাৰণ যাত্ৰাৰ মূল স্তম্ভসমূহ আছিল:

১. অভাৱৰ মাজৰ পৰাই আৰম্ভণি আৰু ইচ্ছাশক্তি:

পটভূমি: ধীৰুভাই আম্বানী এজন অতি সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা আহিছিল। তেওঁৰ শিক্ষা আছিল সীমিত আৰু ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰাৰ বাবে হাতত একো পুঁজি নাছিল।

প্ৰথম পইচা: তেওঁ এজন পেট্ৰ’ল পাম্পত সহকাৰী হিচাপে কাম আৰম্ভ কৰিছিল। এই চাকৰিৰ জৰিয়তে তেওঁ সাধাৰণ মানুহৰ মনোবল, চাহিদা আৰু কষ্টৰ মোল বুজি পালে, যিটো পিছলৈ তেওঁৰ ব্যৱসায়িক দৰ্শনৰ ভেটি হৈ পৰিল।

২. বুদ্ধিৰ জোৰত মূলধনৰ অভাৱ দূৰ কৰা (ফকৰা-যোজনাৰ দৰহে):

আপুনি উল্লেখ কৰা “তোমাৰ বাৰীৰে বাঁহ-গাজ আনি তাৰে কৰিছোঁ খৰিচা” এই ফকৰা-যোজনাৰ দৰেই তেওঁ কাম কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম ডাঙৰ ব্যৱসায়িক পদক্ষেপ আছিল কাপোৰৰ ব্যৱসায়।

কৌশল: তেওঁ কাপোৰৰ এটা নতুন নমুনা লৈ গাঁও-ভূই ফুৰি সম্ভাৱ্য গ্ৰাহকক দেখুৱাই অগ্ৰিম ধন (Advance Money) সংগ্ৰহ কৰিছিল। এই ধনৰেই তেওঁ কাপোৰবোৰ প্ৰস্তুত কৰি তেওঁলোকক যোগান ধৰিছিল। ইয়াত তেওঁৰ নিজৰ কোনো পুঁজি নাছিল; আছিল কেৱল এটা ধাৰণা (Idea), বিশ্বাস (Trust) আৰু মানুহক মাতিব পৰা যোগ্যতা।

৩. ব্যৱসায়িক দূৰদৰ্শিতা আৰু বজাৰ চাহিদা বুজিব পৰা ক্ষমতা:

ধীৰুভাই আম্বানীয়ে সাধাৰণ লোকৰ জীৱনত প্ৰয়োজন হোৱা সামগ্ৰী (যেনে কাপোৰ, ৰাসায়নিক সাৰ, দূৰসংযোগ সেৱা)ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল।

তেওঁৰ দৃষ্টিভংগী আছিল ভাৰতীয় মধ্যবিত্তৰ খৰচ কৰিব পৰাকৈ দামত উন্নত মানৰ সামগ্ৰী উপলব্ধ কৰোৱা। এই দৃষ্টিভংগীয়ে তেওঁক বজাৰৰ এক বিশাল খোলা অংশত প্ৰৱেশ কৰাত সহায় কৰিছিল।

৪. ঝুঁকি ল’ব পৰা সাহস আৰু বৃহৎ স্বপ্ন:

‘ৰিলায়েঞ্চ ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ’ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পিছতো তেওঁৰ যাত্ৰা সহজ নাছিল। তেওঁক ঋণ সংকট, বজাৰৰ প্ৰতিযোগিতা, শিল্প লাইচেন্স আদিৰ বাবে যুঁজিবলগীয়া হৈছিল।

কিন্তু তেওঁৰ আছিল এক বৃহৎ স্বপ্ন— ভাৰতৰ দৰিদ্ৰতা দূৰ কৰি দেশখনক এখন শক্তিশালী অৰ্থনৈতিক মহাশক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ স্বপ্ন। তেওঁৰ এই স্বপ্ন আৰু দৃঢ়তাই তেওঁক প্ৰতিবাধা অতিক্ৰম কৰাত সহায় কৰিছিল।

৫. ফলাফল আৰু উত্তৰাধিকাৰ:

এজন সহকাৰীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁ ৰিলায়েঞ্চ ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ নামৰ এখন ব্যৱসায়িক সাম্ৰাজ্য গঢ়ি তুলিছিল, যিয়ে পেট্ৰ’ল, টেলিকম, টেক্সটাইল আদি ক্ষেত্ৰত এখন শক্তিশালী কোম্পানী হিচাপে পৰিগণিত হ’ল।

তেওঁৰ পুত্ৰ মুকেশ আম্বানীয়ে ৰিলায়েঞ্চ জিঅ’ৰ যোগেদি ভাৰতক এখন ডিজিটেল দেশলৈ ৰূপান্তৰ কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে।

ধীৰুভাই আম্বানীৰ সফলতাৰ আঁৰৰ মূল কাহিনী হ’ল পুঁজি আৰু ডিগ্ৰীৰ অভাৱক বুদ্ধি, কৌশল, দৃঢ়তা, সাধাৰণ মানুহৰ বিশ্বাস আৰু এক বৃহৎ স্বপ্নৰ বলত অতিক্ৰম কৰা। তেওঁ প্ৰমাণ কৰিলে যে এজন উদ্যোগীৰ প্ৰকৃত ‘মূলধন’ হ’ল তেওঁৰ চিন্তা, সাহস, ইচ্ছাশক্তি আৰু কাম কৰাৰ অদম্য প্ৰেৰণা। তেওঁৰ জীৱন উদ্যোগীসকলৰ বাবে এক চিৰস্মৰণীয় প্ৰেৰণা।

৭। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক উদ্যোগী হিচাপে মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত কৰি ৰাখিবলৈ কি কি কৰিব পৰা যায়?

উত্তৰঃ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মাজত উদ্যোগী মনোভাৱ গঢ়ি তুলিবলৈ আৰু সিহঁতক ভৱিষ্যতৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ শিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু সমাজে কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু কাৰ্যকৰী পদক্ষেপ ল’ব পাৰে। এইবোৰৰ লক্ষ্য হ’ল তেওঁলোকক কেৱল ‘চাকৰি বিচাৰোঁতা’ নহয়, ‘চাকৰি দিয়োতা’ হিচাপে চিন্তা কৰিবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়া।

১. শিক্ষাক্ৰমত উদ্যোগিতাৰ সন্নিৱেশ (Integration in Curriculum):

সাধাৰণ জ্ঞানত উদ্যোগী শিক্ষা: স্কুল পৰ্যায়ৰ পৰাই সাধাৰণ জ্ঞানৰ পাঠত ভাৰতীয় আৰু অসমীয়া সফল উদ্যোগী (যেনে: ধীৰুভাই আম্বানী, নাৰায়ণ মূৰ্তী, দীপালী বৰঠাকুৰ আদি)ৰ জীৱনী আৰু কৌশলসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব লাগে।

প্ৰকল্ভিত্তিক শিকন (Project-Based Learning): শিক্ষার্থীক সৰু ব্যৱসায়িক প্ৰকল্প (যেনে: বিদ্যালয়ত হস্তশিল্প মেলা আয়োজন কৰা, কেণ্টিনৰ বাবে এটা নতুন মেনু প্লান কৰা)ৰ সৈতে জড়িত কৰি বাস্তৱ সমস্যা সমাধান, বাজেট প্ৰস্তুতকৰণ, দলগত কাম আদিৰ প্ৰতি অভ্যস্ত কৰাব লাগিব।

২. প্ৰশিক্ষণ আৰু প্ৰেৰণাৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি (Creating an Ecosystem):

উদ্যোগী কোষ (Entrepreneurship Cell): মহাবিদ্যালয় আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত এই কোষ স্থাপন কৰি নিয়মীয়া কৰ্মশালা, বুদ্ধিৰ খেলা (Ideation Workshops), মূলধন আহৰণৰ উপায় (Pitching Sessions) আদিৰ আয়োজন কৰিব লাগিব।

আত্মীয়-সফল উদ্যোগীৰ সৈতে সংলাপ (Mentorship): স্থানীয় সফল উদ্যোগী, যিসকলে সৰু পৰিসৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰিছিল, তেওঁলোকক বিদ্যালয়লৈ আমন্ত্ৰণ জৰিয়তে প্ৰেৰণামূলক বক্তৃতা আৰু আলোচনাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব।

বাস্তৱ সফলতা-ব্যৰ্থতাৰ কাহিনী: সফলতাৰ লগতে বিফল হোৱা উদ্যোগীসকলৰ অভিজ্ঞতাও শুনিবলৈ দিব লাগিব, যাতে শিক্ষার্থীয়ে বুজিব পাৰে যে বিফলতাও শিকনৰ এটা অংশ।

৩. ব্যৱহাৰিক অভিজ্ঞতা আৰু সমৰ্থন (Practical Exposure & Support):

Internship আৰু Industrial Visits: শিক্ষার্থীক স্থানীয় ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান, ষ্টাৰ্টআপ, SME আদিত Internship কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিব লাগিব, যাতে তেওঁলোকে ব্যৱসায়ৰ প্ৰকৃত চাল-চলন বুজিব পাৰে।

চৰকাৰী আঁচনিৰ সচেতনতা (Awareness of Government Schemes): ‘Startup India’, ‘অসম ষ্টাৰ্টআপ নীতি’, ‘মুদ্ৰা ঋণ’ আদি চৰকাৰী অনুমোদন, পুঁজি আৰু প্ৰশিক্ষণৰ সুযোগ সম্পৰ্কে তেওঁলোকক অৱগত কৰাব লাগিব।

Innovation Fest বা Business Plan Competition: বিদ্যালয় বা মহাবিদ্যালয় পৰ্যায়ত বাৎসৰিক উদ্যোগীতা উৎসৱ পাতিব লাগিব, য’ত শিক্ষার্থীয়ে তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়িক ধাৰণা (Business Idea) প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে আৰু সৰু সৰু পুঁজিও লাভ কৰিব পাৰে।

৪. মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন (Change in Mindset):

বিপথে যোৱাৰ ভয় দূৰ কৰা: পৰিয়াল আৰু শিক্ষকসকলে “চাকৰিহে নিৰাপদ, ব্যৱসায়ত বিপদ” এই ধাৰণাৰ পৰিৱৰ্তে “ব্যৱসায়ো এটা গৌৰৱজনক আৰু সম্ভাৱনাময় কেৰিয়াৰ” বুলি শিক্ষা দিব লাগিব।

সৃষ্টিশীলতা আৰু সমালোচনামূলক চিন্তাক প্ৰশ্ৰয়: পাঠ্যক্ৰমত এনে কাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব লাগিব যিয়ে শিক্ষার্থীৰ সমস্যা সমাধানৰ দক্ষতা (Problem-Solving), সৃষ্টিশীল চিন্তা (Creative Thinking) আৰু সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ ক্ষমতা (Decision Making) বাঢ়ায়।

সাৰথি হিচাপে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক উদ্যোগী মনোভাৱেৰে সজাবলৈ হ’লে তেওঁলোকক কিতাপী জ্ঞানতকৈ বাস্তৱ অভিজ্ঞতা, ভয়তকৈ সম্ভাৱনা, আৰু নিৰ্ভৰশীলতাতকৈ স্বাৱলম্বনৰ মূল্য শিকাব লাগিব। ইয়াক কৰিবলৈ হ’লে শিক্ষাক্ৰম, প্ৰশিক্ষণ, প্ৰেৰণা আৰু প্ৰয়োজনীয় সমৰ্থন— এই চাৰিটা স্তম্ভৰ ওপৰত গঢ় দিয়াব লাগিব। লক্ষ্য হ’ল আগন্তুক প্ৰজন্মক কেৱল চাকৰি বিচাৰি নফুৰাকৈ, নতুন চাকৰি সৃষ্টি কৰিব পৰা সক্ষম নাগৰিক হিচাপে গঢ়ি তোলা।

৮। চমুটোকা লিখাঃ
টমাচ আলভা এডিছন, ৰাডাৰফৰ্ড, আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহামবেল, চেষ্টাৰ কাৰ্লচন, বিল গেট্চ, উইলিয়াম শ্বেইক্সপীয়েৰ, জুবিন গাৰ্গ, অংগৰাগ পাপন মহন্ত।

উত্তৰঃ এই সকলোবোৰ ব্যক্তি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত নিজৰ অদম্য অধ্যৱসায়, সৃষ্টিশীলতা আৰু উদ্ভাৱনী শক্তিৰে প্ৰসিদ্ধ। পাঠ্যত তেওঁলোকক উদহৰণ হিচাপে দেখুৱা হৈছে কাৰণ তেওঁলোকৰ জীৱনে উদ্যোগীতাৰ মূলসূত্ৰ অধ্যৱসায়, আত্মবিশ্বাস, সৃষ্টি আৰু প্ৰচাৰ ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

১. টমাচ আলভা এডিছন (১৮৪৭-১৯৩১)
টমাচ আলভা এডিছন আছিল আমেৰিকাৰ এজন মহান উদ্ভাৱক আৰু উদ্যোগী। ইলেকট্ৰিক বাল্ব, ফ’নোগ্ৰাফ আদি শতাধিক আৱিষ্কাৰৰ লগত জড়িত। তেওঁৰ বিখ্যাত উক্তি, “মই বিফল হোৱা নাই। মাত্ৰ বুজিলোঁ যে ১০,০০০ ধৰণে ই কাম নকৰে।” এই কথাষাৰে উদ্যোগীৰ মনোভাৱক স্পষ্ট কৰে: বিফলতাক নহয়, বিফলতাৰ পৰা লোৱা শিক্ষাক গুৰুত্ব দিয়া। তেওঁৰ জীৱন ধৈৰ্য্য, কৌতূহল আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ প্ৰতীক।

২. আৰ্নেষ্ট ৰাডাৰফৰ্ড (১৮৭১-১৯৩৭)
ৰাডাৰফৰ্ড আছিল নিউজিলেণ্ডৰ এজন পদাৰ্থ বিজ্ঞানী, যিয়ে পৰমাণুৰ নিউক্লিয়াছ আৱিষ্কাৰ কৰি আধুনিক নিউক্লিয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ ভেটি স্থাপন কৰিছিল। পাঠ্যত তেওঁক উদহৰণ হিচাপে দেখুওৱা হৈছে কিয়নো তেওঁৰ আৱিষ্কাৰ আছিল বৈপ্লৱিক, কিন্তু প্ৰথমাৱস্থাত ইয়াৰ প্ৰায়োগিক দিশ সম্পৰ্কে সন্দেহ আছিল। ইয়াৰ জৰিয়তে বুজোৱা হৈছে যে যিকোনো নতুন ধাৰণা বা উদ্ভাৱনৰ বাবে সময়, বিশ্বাস আৰু প্ৰচাৰৰ প্ৰয়োজন।

৩. আলেকজেণ্ডাৰ গ্ৰাহামবেল (১৮৪৭-১৯২২)
গ্ৰাহামবেল আছিল স্কটিছ বিজ্ঞানী, উদ্ভাৱক আৰু টেলিফোনৰ আৱিষ্কাৰক। তেওঁৰ কাহিনীটোৱে উদ্যোগীৰ আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ— সমস্যাৰ সমাধানক সুযোগলৈ ৰূপান্তৰ ক ফুটাই তোলে। তেওঁ সুৰংগৰ দৰে কাণৰ গঠন অধ্যয়ন কৰি নিজৰ মাতৃ আৰু পত্নীৰ মাতৃৰ বধিৰতাৰ সমস্যা সমাধানৰ চেষ্টাত টেলিফোন উদ্ভাৱন কৰিছিল। তেওঁৰ জীৱনে দেখুৱায় যে প্ৰকৃত উদ্যোগীতা হ’ল মানৱীয় প্ৰয়োজনক বজাৰৰ সুযোগলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা।

৪. চেষ্টাৰ কাৰ্লচন (১৯০৬-১৯৬৮)
চেষ্টাৰ কাৰ্লচন আছিল জেৰক্স মেচিনৰ (Photocopier) উদ্ভাৱক। তেওঁৰ জীৱন উদ্যোগীৰ বাবে ধৈৰ্য্য আৰু দৃঢ়তাৰ এক চৰম উদাহৰণ। তেওঁ ২০টা কোম্পানীক নিজৰ আৱিষ্কাৰ দেখুৱাইছিল আৰু সকলোৱে প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। সাত বছৰৰ পিছত, ১৯৪৭ চনত হেলয়ড কোম্পানীয়েহে ইয়াৰ সম্ভাৱনা দেখি স্বত্ব কিনিছিল, যি পিছলৈ জেৰক্স হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ কাহিনী কয় যে বহুতে আপোনাৰ ধাৰণাক নিম্ন评估 কৰিব পাৰে, কিন্তু আপোনাৰ নিজৰ বিশ্বাসত অটল থকাটোহে গুৰুত্বপূৰ্ণ।

৫. বিল গেট্ছ (জন্ম: ১৯৫৫)
বিল গেট্ছ হৈছে মাইক্ৰচফট কোম্পানীৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক, যি ব্যক্তিগত কম্পিউটাৰ বিপ্লৱৰ নেতৃত্ব দিছিল। পাঠ্যত তেওঁৰ মন্তব্য “উদ্যোগীসকলৰ বাবে সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু সংঘাতপূৰ্ণ অধ্যায় হ’ল বিক্ৰী কৰা” ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। এইটোৱে কয় যে কেৱল এটা ভাল প্ৰ’ডাক্ট তৈয়াৰ কৰিলেই হয়নে; ইয়াক বজাৰত উপস্থাপন কৰি মানুহক কিনিবলৈ বাধ্য কৰোৱাটোৱেই হ’ল প্ৰকৃত কৌশল। তেওঁৰ সফলতাৰ আঁৰত আছিল দূৰদৰ্শিতা আৰু বজাৰক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ ক্ষমতা।

৬. উইলিয়াম শ্বেইক্সপীয়েৰ (১৫৬৪-১৬১৬)
শ্বেইক্সপীয়েৰ আছিল ইংৰাজী সাহিত্যৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নাট্যকাৰ আৰু কবি। পাঠ্যত তেওঁক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে কাৰণ তেওঁ এগৰাকী সাংস্কৃতিক উদ্যোগী আছিল। তেওঁ নাটক ৰচনা কৰিছিল, নাট্যকোম্পানী পৰিচালনা কৰিছিল (Lord Chamberlain’s Men) আৰু গ্ল’ব থিয়েটাৰৰ অংশীদাৰ আছিল। তেওঁৰ জীৱনে দেখুৱায় যে উদ্যোগীতা শুধুমৈ ব্যৱসায় বা প্ৰযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰতে সীমাবদ্ধ নহয়; ইয়াৰ দ্বাৰা সংস্কৃতি, কলা আৰু বিনোদনৰ ধাৰাও সৃষ্টি হ’ব পাৰে। তেওঁৰ সৃষ্টি আজিও ‘বিক্ৰী’ হৈ আছে।

৭. জুবিন গাৰ্গ (জন্ম: ১৯৭২) 
জুবিন গাৰ্গ অসম তথা ভাৰতৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ কণ্ঠশিল্পী, সংগীত পৰিচালক আৰু গীতিকাৰ। তেওঁ এগৰাকী সাংস্কৃতিক উদ্যোগী হিচাপে পৰিগণিত। তেওঁৰ কেৰিয়াৰে দেখুৱায় যে উদ্যোগীতাৰ দ্বাৰা স্থানীয় প্ৰতিভাক ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মঞ্চলৈ লৈ যোৱা সম্ভৱ। ১৯৯২ চনত মুক্তি পোৱা তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম ‘অনামিকা’ৰ জৰিয়তে আৰম্ভ হোৱা যাত্ৰাই বহু ভাষাত কণ্ঠদান, বঁটা অৰ্জন, আৰু এক সুকীয়া শৈলীৰ দ্বাৰা অসমীয়া সংগীতক সমৃদ্ধ কৰি দেখুৱাইছে।

৮. অংগৰাগ পাপন মহন্ত (জন্ম: ১৯৭৫)
অংগৰাগ পাপন মহন্ত হৈছে অসমৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় আধুনিক কণ্ঠশিল্পী আৰু সংগীতজ্ঞ। তেওঁ “ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী” নামৰ সংগীত গোষ্ঠীৰ সদস্য হিচাপেও কাম কৰিছে। তেওঁৰ কেৰিয়াৰে প্ৰদৰ্শন কৰে যে উদ্যোগী মনোভাৱেৰে পৰম্পৰাগত শিল্প ফৰ্মেটক নতুন ৰূপ দিয়া (একক এলবাম, গোষ্ঠী গঠন, বিভিন্ন ভাষাত গীত গোৱা) আৰু ইয়াক ব্যৱসায়িকভাৱে সফল কৰি তোলাটো সম্ভৱ। তেওঁৰ সফলতাই স্থানীয় শিল্পীসকলক অনুপ্ৰাণিত কৰে।

এই সকলোবোৰ ব্যক্তিৰ জীৱন আৰু কৃতিত্বই উদ্যোগীতাৰ প্ৰসাৰিত সংজ্ঞাটো বুজায়। ই কেৱল ব্যৱসায়ীসকললৈকে সীমাবদ্ধ নহয়; ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয় বিজ্ঞানী, উদ্ভাৱক, শিল্পী আৰু সংস্কৃতিকৰ্মী সকলো যিসকলে নিজৰ প্ৰচেষ্টাৰে নতুন কিছু সৃষ্টি কৰি সমাজলৈ আগবাঢ়ি যায়। তেওঁলোকৰ সাধাৰণ সূত্ৰ হ’ল: এটা ধাৰণা (Vision), অদম্য অধ্যৱসায় (Perseverance), আৰু সেই ধাৰণাক বাস্তৱত পৰিণত কৰাৰ স্পৃহা (Execution)।

৯। সমার্থক শব্দ লিখাঃ

প্রভাত, কঠিন, এলেহুৱা, ডাঙৰ, চেষ্টা, লগৰীয়া, লক্ষ্য, নিৰৱচ্ছিন্ন, হাবিয়াস, সপোন।

উত্তৰঃ প্ৰভাত – ৰাতিপুৱা

কঠিন – টান

এলেহুৱা – ৰিহাকুৰীয়া

ডাঙৰ – বৰ

চেষ্টা – প্ৰয়াস

লগৰীয়া – বন্ধু

লক্ষ্য় – উদ্দেশ্য়

হাবিয়াস – ইচ্ছা, আগ্ৰহ

সপোন – স্বপ্ন

১০। বিপৰীতার্থক শব্দ লিখাঃ

নতুন, ক্ষুদ্র, সফল, কর্মহীন, এলেহুৱা, সহজ, সপোন, সুবিধা, আৰম্ভ, জন্ম, সমান।

উত্তৰঃ নতুন – পুৰণি

ক্ষুদ্ৰ – ডাঙৰ

সফল – বিফল

কৰ্মহীন – কৰ্মস্থ

এলেহুৱা – পৰিশ্ৰমী

সহজ – টান

সপোন – দিঠক

সুবিধা – অসুবিধা

আৰম্ভ – শেষ

জন্ম – মৃত্য়ু

সমান – অসমান

১১। তুমি কথা-বতৰা পাতোঁতে সাৱধান হ’বা।

মনে পঢ়া-শুনা কৰি আছে।

গাড়ী দুখন অগা-পিছাকৈ গৈ আছে।

ওপৰৰ বাক্যকেইটাৰ দৰে তলত দিয়া যুৰীয়া শব্দবোৰেৰে বাক্য সাজাঃ

ল’ৰা-ছোৱালী, হাত-ভৰি, খুৱাই-বুৱাই, জীৱন-জীৱিকা, পা-পইচা।

উত্তৰঃ লৰা-ছোৱালীঃ লৰা-ছোৱালীবোৰে পথাৰত খেলি আছে।

হাত-ভৰিঃ ৰামে হাত-ভৰি ধুই কিতাপ পঢ়ি আছে।

খুৱাই-বুৱাইঃ সীতাক খুৱাই-বুৱাই স্কুল পঠালো।

জীৱন-জীৱিকাঃ সেই পৰিয়ালটোয়ে বহুত কষ্টৰে জীৱন-জীৱিকা কৰি আছে।

পা-পইচাঃ মানুহৰ জীৱনত পা-পইচাৰ বহুত প্ৰয়োজন হয়।

১২। ভাব সম্প্ৰসাৰণ কৰাঃ

(ক) উদ্য়োগী পুৰুষ সিংহৰ সমান, এলেহুৱা কাপুৰুষৰ নিচান।

উত্তৰঃ এই উক্তিটোৱে এজন উদ্য়োগী ব্যক্তি আৰু এজন এলেহুৱা ব্যক্তিৰ মাজত থকা আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্যক চিত্ৰায়িত কৰিছে। সিংহ প্ৰকৃতিৰ ৰজা, যি নিজৰ শক্তি, সাহস আৰু কৌশলৰ জোৰত বনৰজাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰে। সি স্বাধীন, আত্মনিৰ্ভৰশীল আৰু সদায় সক্ৰিয়। ঠিক তেনেদৰে এজন উদ্য়োগী ব্যক্তিও নিজৰ বুদ্ধি, পৰিশ্ৰম, সিদ্ধান্তগ্ৰহণ ক্ষমতা আৰু অধ্যৱসায়ৰ বলত নিজৰ ভাগ্য নিজে গঢ়ে। তেওঁ অসুবিধাক সুযোগলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে, সমাজত সন্মানৰ স্থান লাভ কৰে আৰু আনকো পথ দেখুৱাই।

ইয়াৰ বিপৰীতে, এলেহুৱা ব্যক্তি কাপুৰুষৰ দৰে ভীতু, নিৰুৎসাহী আৰু আত্মনিৰ্ভৰশীলতাহীন। তেওঁ কাম কৰাৰ সলনি কেৱল কালক্ষেপ কৰে, আনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি জীৱন কটায়। এলেহে তেওঁক শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল কৰি তোলে। তেওঁ সমাজত একো বিশেষ অৱদান দিব নোৱাৰে, বৰং তেওঁৰ অস্তিত্ব এলাহ আৰু অকৰ্মণ্যতাৰ প্ৰতীক হৈ পৰে।

গতিকে, এই উক্তিটোৰ জৰিয়তে কব খোজা হৈছে যে জীৱনত সফলতা আৰু সন্মান অৰ্জন কৰিবলৈ হ’লে সিংহৰ দৰে সাহসী আৰু কৰ্মঠ হ’ব লাগিব। এলেহে কেৱল মানুহক অপদাৰ্থ আৰু নিৰুদ্দেশ্য কৰি তোলে।

(খ) যি মূলা বাঢ়ে তাৰ দুপাততে চিন।

উত্তৰঃ
এই অসমীয়া প্ৰবচনটোৱে কোনো বস্তু বা ব্যক্তিৰ ভৱিষ্যৎ সম্ভাৱনা সেইটোৰ আদিম অৱস্থাৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি বুলি সূচায়। যিদৰে মূলা গছজোপা সৰু অৱস্থাত (দুপাতীয়া অৱস্থাত) থকাৰ সময়তে গম পোৱা যায় যে পুলিটো শক্তিশালী নে দুৰ্বল, ঠিক তেনেদৰে মানৱ জীৱনতো ল’ৰা-ছোৱালীৰ সৰুকালৰ স্বভাৱ, আচৰণ, মেধা আৰু চৰিত্ৰৰ পৰাই তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ ভেটি অনুমান কৰিব পাৰি।

উদাহৰণস্বৰূপে, মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ বাল্যকালতেই তেওঁৰ অসাধাৰণ পাণ্ডিত্য আৰু সৃজনশীলতাৰ আভাস পোৱা গৈছিল। তেওঁৰ শিক্ষকসকলো তেওঁৰ প্ৰতিভাত বিমোহিত হৈছিল। একেদৰে, এজন শিশুৱে সৰুৰে পৰা যদি কষ্টসহিষ্ণু, নিয়মানুবৰ্তী আৰু জ্ঞানপিপাসু হয়, তেন্তে তেওঁ ডাঙৰ হৈও সফলতাৰ মুখ দেখিব। আনহাতে, যি শিশুৱে এলাহ, অবাধ্যতা আৰু অসততাৰ পথ লয়, তেওঁৰ ভৱিষ্যত অন্ধকাৰময় হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।

এই প্ৰবচনটোৱে পিতৃ-মাতৃ আৰু গুৰুজনসকলক সাৱধান কৰি দিয়ে যে সৰুৰে পৰা সন্তানৰ সুন্দৰ চৰিত্ৰ গঠনৰ দিকে মনোযোগ দিব লাগে, কাৰণ সেই “দুপাত”ৰ অৱস্থাইহে তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত “গছ”ডালৰ স্বৰূপ নিৰ্ধাৰণ কৰে।

(গ) শুই থকা শিয়ালে হাঁহ ধৰিব নোৱাৰে।

উত্তৰঃ
এই অসমীয়া প্ৰবচনটোৱে জীৱনত সফলতা লাভ কৰিবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰম, সক্ৰিয়তা আৰু উদ্গ্ৰীৱতাৰ অপৰিহাৰ্যতাৰ কথা কয়। শিয়ালৰ প্ৰিয় খাদ্য হাঁহ-কুকুৰা, কিন্তু সেইবোৰ ধৰিবলৈ শিয়ালে চাতুৰ্য, ধৈৰ্য আৰু পৰিশ্ৰম কৰিব লাগে। হাঁহবোৰ নিজে নিজে শিয়ালৰ মুখলৈ নাহে। যদি শিয়ালে এলাহ কৰি দিনটো শুই কটায়, তেন্তে সি কেতিয়াও হাঁহ ধৰিব নোৱাৰে আৰু উপবাসে থাকিব লগা হয়।

মানৱ জীৱনতো এই কথাষাৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপে প্ৰযোজ্য। জীৱনত ধন, সন্মান, জ্ঞান আদি কোনো বস্তুৱেই সহজে উপলব্ধ নহয়। ইয়াৰ বাবে লক্ষ্য স্থিৰ কৰি কঠোৰ পৰিশ্ৰম, অধ্যৱসায় আৰু ধৈৰ্যৰে আগবাঢ়িব লাগে। যি ব্যক্তিয়ে এলাহ কৰি কেৱল ভাগ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বহি থাকে, তেওঁ কেতিয়াও উন্নতিৰ মেৰুদণ্ড চুব নোৱাৰে। আনহাতে, যি সদায় সক্ৰিয়, চেষ্টাশীল আৰু কৰ্মতৎপৰ, তেওঁ প্ৰতিবন্ধকতা জয় কৰি জীৱনত সফলতাৰ হাঁহ ধৰিবলৈ সক্ষম হয়।

সেয়েহে, এই প্ৰবচনটোৰ মৰ্মাৰ্থ হ’ল সুখ, সমৃদ্ধি আৰু সফলতা কেৱল পৰিশ্ৰমী আৰু সচেতন ব্যক্তিৰহে ভাগ্যত জিলিকে। এলেহুৱা আৰু নিৰুদ্দেশ্য ব্যক্তিয়ে জীৱনৰ কোনো লক্ষ্যতেই উপনীত হ’ব নোৱাৰে।

১৩। লিংগ পৰিৱৰ্তন কৰাঃ

শিক্ষক, ছাৰ, ছাত্র, পুৰুষ, বন্ধু।

উত্তৰঃ শিক্ষক – শিক্ষয়িত্ৰী

ছাৰ – বাইদেউ

ছাত্ৰ – ছাত্ৰী

পুৰুষ – মহিলা

বন্ধু – বান্ধৱী

Next Chapter : ভাৰতীয় সংস্কৃতি

SEBA Class 10 Assamese (MIL) – All Chapters Question Answer – সকলো অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰ