SEBA Class 10 Social Science Chapter 9 Geography Question Answer – অসমৰ ভূগোল
class 10 Social Science chapter 9 question answer
class 10 Social Science chapter 9 question answer assamese medium
দশম শ্ৰেণীৰ সমাজ বিজ্ঞান পাঠ্যপুথিৰ 9 নং অধ্যায় “অসমৰ ভূগোল”ৰ সকলো পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ ইয়াত সুন্দৰকৈ সহজ সৰল ভাষাত দিয়া হৈছে।
পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ
অসমৰ ভূগোল
১. অসমৰ মাটিকালি, জনসংখ্যা আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্বৰ বিষয়ে তথ্যসহকাৰে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰ:
অসমৰ মুঠ মাটিকালি ৭৮,৪৩৮ বৰ্গ কিঃমিঃ (একক হিচাপত ৭৮ হাজাৰ ৪শ ৩৮ বৰ্গ কিঃমিঃ) । ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্যমতে, ৰাজ্যৰ মুঠ জনসংখ্যা আছিল ৩,১২,০৫,৫৭৬ জন (একক হিচাপত ৩ কোটি ১২ লাখ পাঁচ হাজাৰ ৫শ ৭৬ জন) । সেই জনসংখ্যাৰ সৈতে ৰাজ্যৰ জনঘনত্ব প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ৩৯৮ জন হিচাপে পৰিগণিত হৈছে । এই ৰাজ্যখন ভাৰতৰ মুঠ মাটিকালিৰ ২.৪% অংশ আগুৰি আছে ।
২. অসমৰ শিক্ষিতৰ হাৰ কিদৰে বৃদ্ধি হৈছে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰ:
অসমত শিক্ষিত লোকৰ হাৰ সময়ৰ লগে লগে ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছে। ১৯৯১ চনত ৰাজ্যৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ৫২.৮৯%। ২০০১ চনলৈকে সেই হাৰ বৃদ্ধি হৈ ৬৩.২৫% হয়। শেহতীয়া ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি অসমৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭২.১৯% লৈ বৃদ্ধি পাইছে । এই বৃদ্ধি কেৱল সামগ্ৰিক হাৰতে দেখা নাযায়। ১৯৯১ চনত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ আছিল ক্ৰমান্বয়ে ৬১.৯০% আৰু ৪৩.০০%। কিন্তু ২০১১ চনলৈ পুৰুষৰ হাৰ ৭৭.৮৫% আৰু মহিলাৰ হাৰ ৬৬.২৭%লৈ উন্নীত হয় । ই ৰাজ্যত শিক্ষাৰ বিস্তাৰ সূচায়।
৩. ২০১১ চনৰ তথ্য মতে অসমত কেইখন প্ৰথম শ্ৰেণীৰ আৰু কেইখন দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চহৰ আছে?
উত্তৰ:
২০১১ চনৰ তথ্য অনুসৰি অসমত সাতখন (৭) প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চহৰ আছে: গুৱাহাটী, শিলচৰ, ডিব্ৰুগড়, যোৰহাট, নগাঁও, তিনিচুকীয়া আৰু তেজপুৰ ।
একেটা তথ্য অনুসৰি ৰাজ্যত ছয়খন (৬) দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ চহৰ আছে: ধুবুৰী, ডিফু (Diphu), উত্তৰ লখিমপুৰ, কৰিমগঞ্জ, শিৱসাগৰ আৰু গোৱালপাৰা ।
৪. ১৯০১ চনৰ পৰা ২০১১ চনলৈ অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধি ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।
উত্তৰ:
অসমৰ জনসংখ্যাৰ গতিশীলতা অধ্যয়ন কৰিলে ইয়াক কেইবাটাও ঐতিহাসিক দশকত ভাগ কৰিব পাৰি:
- প্ৰাৰম্ভিক বৃদ্ধি (১৯০১–১৯৪১): ১৯০১ চনত ৰাজ্যৰ জনসংখ্যা আছিল ৩২.৯ লাখ (ভাৰতৰ ১.৩৮%)। ১৯৪১ চনত ই বৃদ্ধি হৈ ৬৬.৯ লাখলৈ (ভাৰতৰ ২.১০%) উঠে, ইয়াৰৰে সূচনা হয় স্বাধীনোত্তৰ কালত ব্যাপক বৃদ্ধিৰ ।
- ব্যাপক বৃদ্ধিৰ কাল (১৯৫১–১৯৭১): স্বাধীনোত্তৰ কালত অসমত জনসংখ্যাৰ দ্ৰুত বৃদ্ধি ঘটে। ১৯৫১-৬১ দশকত বৃদ্ধিৰ হাৰ আছিল ৩৪.৯৮% আৰু ১৯৬১-৭১ দশকত আছিল ৩৪.৯৫% ।
- হ্ৰাস পোৱা বৃদ্ধিৰ হাৰ (১৯৭১–২০১১): ১৯৭১-৮১ দশকৰ পৰা জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ হাৰ কমি আহিবলৈ ধৰে । ২০০১-২০১১ দশকতো ইয়াক পৰৱৰ্তী দশকতকৈ কম বুলি জনা যায়। জনসচেতনতা, জন্মহাৰ হ্ৰাস আৰু নিৰ্দিষ্ট প্ৰব্ৰজন নিয়ন্ত্ৰণৰ চেষ্টাই এই হ্ৰাসত অৰিহণা যোগোৱা বুলি কোৱা হয় ।
৫. ভৌগোলিক অঞ্চলভেদে উপযুক্ত মানচিত্ৰৰ সহায়ত অসমৰ জনসংখ্যাৰ বিতৰণ পৰ্যালোচনা কৰা।
উত্তৰ:
অসমৰ তিনিটা প্ৰধান ভৌগোলিক অঞ্চলৰ জনবসতিৰ বিতৰণ বহুত ভিন্ন :
অঞ্চল (ভৌগোলিক) অৱস্থান জনবসতিৰ প্ৰকৃতি জনঘনত্ব (২০১১ চন) মুঠ জনসংখ্যা (২০১১ চন)
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা ৰাজ্যৰ উত্তৰ অংশ জনবসতি ঘন বিভিন্ন (উজনি: ~৩৭১ জন/কিমি², নামনি: ~৬৩১ জন/কিমি²) ২,৭৫,৮০,৯৭৭ জন
বৰাক উপত্যকা ৰাজ্যৰ দক্ষিণ অংশ জনবসতি ঘন প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ৫৪৫ জন আনুমানিক ৩৬ লক্ষ+ (ভাষিক গোটৰ তথ্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি)
কাৰ্বি-ডিমা পাৰ্বত্য অঞ্চল দুয়ো উপত্যকাৰ মাজৰ উচ্চভূমি জনবসতি পাতল প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ৬৮ জন আনুমানিক ১০ লক্ষৰো কম (তিনিখন পাৰ্বত্য জিলাৰ মাটিকালিৰ পৰা অনুমান)
মুখ্য সিদ্ধান্ত:
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সমভূমি, সাৰুৱা মাটি, উন্নত যাতায়ত আৰু কৃষিৰ সুবিধাই ইয়াত ঘন জনবসতিৰ কাৰণ । আনহাতে, বৰাক উপত্যকাতো একেধৰণৰ সুবিধা থকা বাবে জনঘনত্ব বেছি । কিন্তু, কাৰ্বি-ডিমা পাৰ্বত্য অঞ্চলৰ অসমান আৰু অপ্ৰতুল প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশে জনবসতি পাতল কৰিছে ।
৬. অসমৰ জনসংখ্যা বিতৰণৰ ভিন্নতাৰ কাৰণবোৰ উদাহৰণসহ চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰ:
অসমৰ জনসংখ্যা বিতৰণ অসমান হোৱাৰ মূল কাৰণসমূহ হৈছে:
- প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ প্ৰভাৱ: অসমৰ জনসংখ্যাৰ বিতৰণত প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু বৰাক উপত্যকাৰ সাৰুৱা সমভূমি অঞ্চল কৃষি আৰু বসবাসৰ বাবে বহুত অনুকূল । কিন্তু, কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাওৰ দৰে পাৰ্বত্য অঞ্চলৰ অসমান ভূমি আৰু অপ্ৰতুল পৰিৱেশে মানুহৰ বাসস্থানৰ বাবে উপযুক্ত নহয় ।
- অৰ্থনৈতিক সুবিধা: চহৰ অঞ্চল, যেনে গুৱাহাটী বা অন্যান্য প্ৰথম শ্ৰেণীৰ চহৰবোৰত কাৰখানা, চাকৰি আৰু শিক্ষাৰ সুবিধা বেছি। এইবোৰ লোকক আকৰ্ষণ কৰি ইয়াত জনঘনত্ব বঢ়ায়। ২০১১ চনৰ তথ্যমতে, কামৰূপ মহানগৰীতে অসমৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি জনঘনত্ব (প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ২০১০ জন) পোৱা গৈছিল ।
- ইতিহাস আৰু প্ৰব্ৰজন: অসমলৈ হোৱা ঐতিহাসিক জনপ্ৰব্ৰজনৰ সোঁতবোৰো জনবসতিৰ বিতৰণত প্ৰভাৱ পেলাইছে। এই প্ৰব্ৰজনৰ ফলত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ বহুতো অঞ্চলত জনবসতি বেছি হৈছে।
উদাহৰণ:
ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ নামনি অংশত জনঘনত্ব (প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ৬৩১ জন) মধ্য বা উজনি অংশতকৈ (ক্ৰমান্বয়ে ৫০০ আৰু ৩৭১ জন) বেছি । ইয়াৰ কাৰণ হ’ল নামনি অসমত অৰ্থনৈতিক সুযোগ-সুবিধা আৰু যাতায়ত ব্যৱস্থা উন্নত।
৭. ২০১১ চনৰ তথ্য মতে অসমৰ জিলাসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যা আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা আৰু আটাইতকৈ কম জনসংখ্যা আৰু জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব থকা জিলাৰ নাম উল্লেখ কৰা।
উত্তৰ:
২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি:
- আটাইতকৈ বেছি জনসংখ্যা থকা জিলা: নগাঁও জিলা (জনসংখ্যা: ২৫,২২,৩২৪ জন) ।
- আটাইতকৈ বেছি জনঘনত্ব থকা জিলা: কামৰূপ মহানগৰ জিলা (জনঘনত্ব: প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ২০১০ জন) ।
- আটাইতকৈ কম জনসংখ্যা থকা জিলা: ডিমা হাছাও জিলা (জনসংখ্যা: ১,৮৮,০৭৯ জন) ।
- আটাইতকৈ কম জনঘনত্ব থকা জিলা: ডিমা হাছাও জিলা (জনঘনত্ব: প্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃত ৬৮ জন) ।
৮. অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ কাৰণবোৰ চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰ:
অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ মূল কাৰণ দুটা: প্ৰাকৃতিক বৃদ্ধি আৰু জনপ্ৰব্ৰজন ।
- প্ৰাকৃতিক বৃদ্ধি: ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল জন্ম হাৰ আৰু মৃত্যু হাৰৰ পাৰ্থক্য। আধুনিক চিকিৎসা সেৱা আৰু স্বাস্থ্যৰ উন্নতিৰ বাবে মৃত্যু হাৰ কমি অহাৰ লগে লগে জন্ম হাৰ তুলনামূলকভাৱে বেছি হৈ প্ৰাকৃতিক জনসংখ্যা বৃদ্ধি হৈছে ।
- জনপ্ৰব্ৰজন: অসমৰ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ ই এক মুখ্য কাৰণ। ইয়াৰে কিছুমান ধাৰা হ’ল:
- ব্ৰিটিছ যুগৰ প্ৰব্ৰজন: ব্ৰিটিছে অসম দখল কৰাৰ পিছৰে পৰা প্ৰশাসন, চাহ বাগিচা আদিত কাম কৰিবলৈ আন ৰাজ্যৰ পৰা মানুহ অনা হৈছিল ।
- দেশ বিভাজন আৰু অনুপ্ৰৱেশ: ১৯৪৭ চনৰ দেশ বিভাজনৰ পিছত বহুতো শৰণাৰ্থী পূব পাকিস্তানৰ পৰা অসমলৈ আহিছিল। পিছলৈ বাংলাদেশৰ পৰা হোৱা অনুপ্ৰৱেশো জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ এক বিতৰ্কিত কাৰণ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয় ।
- অৰ্থনৈতিক কাৰণ: বসবাস, কাম-কাজ বা অধিক ভাল জীৱনৰ সন্ধানতো বহুতো লোক অসমলৈ আহে।
মুখ্য সিদ্ধান্ত:
জনপ্ৰব্ৰজনৰ বাবে ১৯৫০-২০০১ চনৰ সময়ছোৱাত অসমত জনসংখ্যাৰ অস্বাভাৱিক বৃদ্ধি হৈছিল, যিটো ভাৰতৰ সামগ্ৰিক বৃদ্ধিতকৈ বহুত বেছি আছিল ।
৯. অসমলৈ প্ৰাচীন কালৰ পৰা বৰ্তমান সময়লৈকে হোৱা জনপ্ৰব্ৰজনৰ সোঁতবোৰ একাদিক্ৰমে উল্লেখ কৰা।
উত্তৰ:
অসমলৈ হোৱা জনপ্ৰব্ৰজনৰ সোঁতবোৰ সময়ক্ৰমে তলত উল্লেখ কৰা হ’ল:
-
অষ্ট্ৰিক জনগোষ্ঠী: প্ৰাচীনতম জনগোষ্ঠীসমূহৰ মাজৰ এটা; মেঘালয়ৰ খাচী আৰু জয়ন্তীয়াসকল এই শ্ৰেণীৰ ।
-
তিব্বত-বৰ্মণ মূলৰ মংগোলীয় জনগোষ্ঠী: মধ্য এছিয়াৰ পৰা হিমালয় পাৰ হৈ অহা বিভিন্ন জনজাতীয় গোষ্ঠী; বড়ো, মিচিং, কাৰ্বি, ডিমাছা আদি ইয়াৰ উদাহৰণ ।
-
আৰ্যসকল: উত্তৰ ভাৰতৰ গংগা সমভূমিৰ পৰা অহা আৰ্যসকল; ব্ৰাহ্মণ, কায়স্থ, কলিতা আদি সম্প্ৰদায় ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত ।
-
আহোমসকল: চীনৰ পৰা আহি ম্যানমাৰ হৈ ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত অসমত প্ৰৱেশ কৰি ৰাজ্য স্থাপন কৰে ।
-
ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বীসকল: ত্ৰয়োদশ শতিকাত সেনাবাহিনীৰ সৈতে অসমত প্ৰৱেশ কৰে ।
-
কোচসকল: কোচ ৰজা বিশ্ব সিংহৰ নেতৃত্বত অসমৰ পশ্চিম অংশত ৰাজ্য স্থাপন কৰে ।
-
ব্ৰিটিছ যুগৰ প্ৰব্ৰজন: ব্ৰিটিছে প্ৰশাসন, বাণিজ্য আৰু চাহ বাগিচাৰ কামৰ বাবে বংগ, বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, নেপাল আদিৰ পৰা দক্ষ কৰ্মী অনায় ।
১০. অসমৰ আহোমসকলৰ জনগোষ্ঠীয় পৰিচয় দাঙি ধৰা।
উত্তৰ:
আহোমসকল মূলতঃ মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ লোক। তেওঁলোকৰ আদি নিবাস বৰ্তমানৰ চীন দেশত আছিল। তেওঁলোকে ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চ্যু-কা-ফা (চুকাফা)ৰ নেতৃত্বত ম্যানমাৰৰ চান মালভূমিৰ পৰা পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ অসমত প্ৰৱেশ কৰে । তেওঁলোকে প্ৰথমে উজনি অসমত ৰাজ্য স্থাপন কৰি পিছলৈ গোটেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা নিজৰ শাসনলৈ আনে । আহোমসকলে প্ৰায় ছয় শ বছৰ ৰাজত্ব কৰি অসমৰ ইতিহাস, সংস্কৃতি, শাসন ব্যৱস্থালৈ অপৰিসীম অৱদান আগবঢ়াই গৈছে। বৰ্তমান তেওঁলোকে প্ৰধানকৈ তিনিচুকীয়া, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, যোৰহাট, গোলাঘাট, লখিমপুৰ, ধেমাজী, মৰিগাঁও, নগাঁও আৰু শোণিতপুৰ জিলাত বাস কৰে ।
১১. পৰিবহণ ব্যৱস্থাই অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নতিত কি দৰে সহায় কৰিছে চমুকৈ আলোচনা কৰা ।
উত্তৰ: পৰিবহণ ব্যৱস্থাই অসমৰ অৰ্থনীতিৰ মেৰুদণ্ডৰ দৰে কাম কৰি অঞ্চলটোক জীৱনক্ষম কৰি ৰাখিছে। ই কেৱল মানুহ আৰু সামগ্ৰীৰ স্থানান্তৰ নহয়; ই হৈছে সম্পদৰ সংযোগ, বজাৰৰ প্ৰসাৰণ আৰু উন্নয়নৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মৌলিক সেৱা। প্ৰাচীন কালৰ গৰু-গাড়ী, হাতী বা নাওৰ পৰা আধুনিক ৰেল, পথ আৰু বিমান পৰিবহণলৈকে এই ব্যৱস্থাই বিভিন্ন ভূমিকা পালন কৰিছে। প্ৰথমতে, পৰিবহণ ব্যৱস্থাই ৰাজ্যখনৰ বিভিন্ন অঞ্চলত উৎপাদিত কেঁচা সামগ্ৰী (যেনে চাহ, কৃষিজাত দ্ৰব্য) সংগ্ৰহ কৰি কল-কাৰখানালৈ নিয়ে আৰু উৎপাদিত সামগ্ৰীবোৰ ঘৰুৱা আৰু আন্তঃৰাজ্যিক বজাৰলৈ প্ৰেৰণ কৰে। ইয়াৰ ফলত অসমৰ সম্পদৰ (যেনে কয়লা, খাৰুৱা তেল, কাঠ) সঠিক ব্যৱহাৰ আৰু বাণিজ্যিকীকৰণ সম্ভৱ হৈছে। ই একেদৰে ঘাটি আৰু ৰাহি অঞ্চলৰ মাজত সামগ্ৰীৰ আদান-প্ৰদান সম্ভৱ কৰি মানুহৰ চাহিদা পূৰণ কৰাত সহায় কৰিছে। দ্বিতীয়তে, উন্নত যাতায়ত ব্যৱস্থাই অঞ্চলসমূহৰ মাজত ভাব-বিনিময়, চিন্তা-চৰ্চা আৰু সাংস্কৃতিক আদান-প্ৰদানৰ সূচনা কৰি সমাজক সজীৱ ৰাখিছে আৰু ইয়াৰ ফলত মানৱ সভ্যতাৰো অগ্ৰগতি ঘটিছে। তৃতীয়তে, ভাৰতৰ দৰে বিশাল দেশৰ জনগণৰ মাজত সংযোগ স্থাপন কৰি পৰিবহণ ব্যৱস্থাই ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্য, শান্তি-সম্প্ৰীতি আৰু সামাজিক সমন্বয় ৰক্ষাত অৰিহণা যোগায়। গতিকে, সামগ্ৰিকভাৱে উন্নত পৰিবহণ ব্যৱস্থাই অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ লগতে সামাজিক সংহতি আৰু সাংস্কৃতিক বিনিময়কো ত্বৰান্বিত কৰে।
১২. অসমৰ জল পৰিবহনৰ বিষয়ে এটি চমু টোকা লিখা।
উত্তৰ: জলসম্পদৰ দিশত চহকী অসমত নদীপথেৰে পৰিবহণ এক ঐতিহাসিক আৰু কাৰ্যকৰী মাধ্যম। ভাৰতৰ মুঠ জলসম্পদৰ ৩২ শতাংশৰ অধিকাৰী হোৱাৰ উপৰি ৰাজ্যখন ব্ৰহ্মপুত্ৰ, বৰাক আদি নদী আৰু ইহঁতৰ উপনৈসমূহেৰে সমৃদ্ধ। অসমৰ জল পৰিবহণৰ কেইটামান মুখ্য দিশ হ’ল:
- ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথ: ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ধুবুৰীৰ পৰা শদিয়ালৈকে থকা অংশটো ১৯৮৮ চনত ভাৰতৰ দ্বিতীয়টো ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথ হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। ২০১৩ চনত বৰাক নদীৰ ওপৰত থকা জলপথটোক ষষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।
- নদীবন্দৰ আৰু জাহাজঘাট: পাণ্ডু (গুৱাহাটীৰ কাষৰীয়া) আৰু ধুবুৰী হৈছে ৰাজ্যৰ মুখ্য নদীবন্দৰ। তাৰোপৰি গুৱাহাটী, ডিব্ৰুগড়, তেজপুৰ, বিশ্বনাথ আদি ঠাইত সৰু-বৰ কেইবাটাও জাহাজঘাট আছে।
- সুবিধা আৰু চাহিদা: তুলনামূলকভাৱে কম খৰচত মাল-বস্তু কঢ়িয়োৱাটো জলপথৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সুবিধা। মাৰ-নাও, ফেৰীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিলাসী পৰ্যটনী জাহাজলৈকে বিভিন্ন জলযান নদীৰ ওপৰেদি চলাচল কৰে।
- আৱশ্যকীয়তা আৰু বাধা: ৰাজ্যৰ অন্যান্য পৰিবহণৰ (যেনে পথ আৰু ৰেল) তীব্ৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ মাজত জলপথই নিজৰ স্থান সুদৃঢ় কৰিবলৈ সংঘৰ্ষ কৰি আছে। নদীবন্দৰসমূহৰ সঠিক উন্নয়নৰ অভাৱ, আধুনিকীকৰণৰ প্ৰতি যথেষ্ট মনোযোগ নিদিয়া আদিয়ে ইয়াৰ বিকাশত বাধা সৃষ্টি কৰিছে।
১৩. অসমৰ পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ উন্নয়নৰ অন্তৰায় হিচাপে দেখা দিয়া পাঁচটা প্ৰধান কাৰণ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰ:
১. প্ৰতিকূল ভূ-প্ৰকৃতি: অসমৰ এমূৰীয়া অৱস্থান, পাহাৰীয়া ভূমিৰ ওখোৰামোখোৰা প্ৰকৃতি আৰু অসংখ্য নদ-নদী পৰিবহণৰ উন্নয়নত এক বৃহৎ প্ৰাকৃতিক বাধা। বাৰিষাকালীন প্ৰচণ্ড বৰষুণ, বানপানী আদিয়ে পথ আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্থা ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰে।
২. ৰেল আৰু পথ নেটৱৰ্কৰ সীমিত সম্প্ৰসাৰণ: অসমত ভাৰতৰ মুঠ ৰেলপথৰ মাত্ৰ প্ৰায় ৪%হে আছে। ৰাজ্যখনত বিজুলী চালিত ৰেলপথ এটিও নাই। একেদৰে, ৩৫ হাজাৰ কিঃমিঃতকৈও অধিক পথ নেটৱৰ্ক থকা সত্ত্বেও ইয়াৰে ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ অংশ মাত্ৰ ২৭৫৪ কিঃমিঃহে। বেছিভাগ পথেই ঠেক, বাৰিষাত ভাঙি-ছিঙি শোচনীয় অৱস্থাত পৰে।
৩. ভূমি অধিগ্ৰহণৰ সমস্যা: কেন্দ্ৰীয় পথ পৰিবহণ মন্ত্ৰীৰ মতে, ৰাজ্যখনত ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ নিৰ্মাণৰ বাবে ধনৰ অভাৱ নহ’লেও ভূমি অধিগ্ৰহণত হোৱা সমস্যাই নিৰ্মাণ কামত বিলম্ব ঘটায়।
৪. ঐতিহাসিক আৰু ৰাজনৈতিক কাৰক: ১৯৪৭ চনৰ দেশ বিভাজনৰ ফলত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নিম্নাংশ (বাংলাদেশত পৰাৰ) হোৱাৰ ফলত আগতে থকা জলপথৰ সুবিধাজনক সংযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে। তদুপৰি, কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্যিক চৰকাৰসমূহৰ সদিচ্ছাৰ অভাৱো এটা বাধা হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
৫. আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ অভাৱ আৰু কাৰিকৰী দক্ষতাৰ অভাৱ: পথ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত উপযুক্ত আধুনিক কৌশল আৰু প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ নকৰা দেখা যায়। পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ আধুনিকীকৰণ তথা ডিজিটেলাইজেশ্যনৰ বাবে হাতত লোৱা যিবোৰ আঁচনি (যেনে Integrated Control and Command Centre) আছে, সেইবোৰ সীমিত পৰিসৰতহে কাৰ্যকৰী হৈছে।
১৪. সম্পদ বুলিলে কি বুজায়? অসমৰ প্ৰধান প্ৰাকৃতিক সম্পদবোৰ কি কি?
উত্তৰ: মানুহৰ জীৱন ধাৰণ, উন্নয়ন আৰু আৰ্থিক সমৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলো বস্তু বা পদাৰ্থকেই সম্পদ বোলা হয়। এইবোৰ প্ৰাকৃতিকভাৱে উপলব্ধ (যেনে বায়ু, পানী, মাটি, খনিজ) হ’ব পাৰে বা মানুহে নিজৰ বুদ্ধি, জ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰে সৃষ্টি কৰিব পাৰে। অসমৰ প্ৰধান প্ৰাকৃতিক সম্পদবোৰ হৈছে – ভূমি সম্পদ, বনজ সম্পদ, খনিজ সম্পদ (যেনে কয়লা, খাৰুৱাতেল, অভ্ৰ, চূণশিল) আৰু জল সম্পদ। ইয়াৰ উপৰিও শস্যে-মৎস্যে ভৰপুৰ ৰাজ্যখনত কৃষি সম্পদও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সম্পদ।
১৫. অসমৰ প্ৰধান তৈলক্ষেত্ৰসমূহ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰ: অসমৰ প্ৰধান তৈলক্ষেত্ৰ (পেট্ৰ’লিয়াম আৰু প্ৰাকৃতিক গেছৰ উৎস) সমূহ হৈছে – ডিগবৈ, নাহৰকটীয়া, মৰাণ, হুগ্ৰীজান, ৰুদ্ৰসাগৰ, লাকোৱা, গেলেকী, বৰহোলা আৰু আমগুৰি।
১৬. অসমৰ জলসম্পদৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰ: অসম এখন জলসম্পদৰ ফৰ্মা বুৰঞ্জী হিচাপে পৰিচিত। ৰাজ্যখন ভাৰতৰ মুঠ জলসম্পদৰ প্ৰায় ৩২ শতাংশৰ অধিকাৰী। ইয়াৰ জলসম্পদক প্ৰধানকৈ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি:
-
পৃষ্ঠ জলসম্পদ: ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদীৰ লগতে ইহঁতৰ অসংখ্য উপনৈ (যেনে সোৱণশিৰি, মানস, ধনশিৰি আদি), বিল, পুখুৰী, জলাহ আৰু আৰ্দ্ৰভূমিয়ে অসমৰ পৃষ্ঠ জলসম্পদ গঠন কৰিছে। প্ৰচুৰ বাৰ্ষিক বৰ্ষণে এই সম্পদক সমৃদ্ধ কৰে। এই পানী কৃষিকাৰ্য, উদ্যোগ, জলপৰিবহণ আৰু ঘৰুৱা প্ৰয়োজনত ব্যৱহাৰ হয়।
-
ভূ-গৰ্ভস্থ জলসম্পদ: ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ সাৰুৱা সমভূমি অঞ্চলসমূহত ভূ-গৰ্ভস্থ জলৰ পৰ্যাপ্ত ভাণ্ডাৰ আছে। সমভূমি অঞ্চলত সাধাৰণতে ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰা ৫ মিটাৰৰ ভিতৰতেই পানীৰ স্তৰ পোৱা যায়। কৃষি, উদ্যোগ আৰু পানীৰ যোগানৰ ক্ষেত্ৰত এই সম্পদ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
জলসম্পদৰ এই বিপুল সম্ভাৱনা সত্ত্বেও ইয়াৰ সঠিক ব্যৱস্থাপনা, সংৰক্ষণ আৰু প্ৰদূষণৰ পৰা ৰক্ষা কৰাটো ৰাজ্যখনৰ বাবে এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান।
১৭. অসমৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদসমহূৰ অৱক্ষয়ৰ কাৰণবোৰ কি কি?
উত্তৰ:
১. জনসংখ্যা বৃদ্ধি: অবাধ হাৰত বৃদ্ধি পোৱা জনসংখ্যাই প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত যথেষ্ট চাপ সৃষ্টি কৰিছে। বসতি আৰু কৃষিৰ প্ৰসাৰণৰ বাবে অৰণ্য আৰু কৃষিভূমি সংকুচিত হৈ আহিছে।
২. সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ: প্ৰাকৃতিক সম্পদসমূহৰ সীমাহীন ব্যৱহাৰ আৰু অপচয়েই ইয়াৰ অৱক্ষয়ৰ মুখ্য কাৰণ। ইয়াক প্ৰকৃতিৰ মুক্ত দান বুলি ভবা মানুহৰ মনোভাৱ ইয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।
৩. বৈজ্ঞানিক পৰিকল্পনা আৰু প্ৰয়োগৰ অভাৱ: সম্পদ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত ব্যক্তিগত, সামাজিক বা চৰকাৰী পৰ্যায়ত উপযুক্ত আঁচনি প্ৰস্তুত কৰি বাস্তৱায়িত কৰাত তৎপৰতাৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।
৪. পৰিৱেশ প্ৰদূষণ: উদ্যোগ, নগৰীকৰণ আৰু কৃষিত ৰাসায়নিক সাৰৰ অতি ব্যৱহাৰ আদিৰ ফলত বায়ু, মাটি আৰু পানী প্ৰদূষণে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলাইছে।
১৮. বৰ্ধিত জনসংখ্যাই প্ৰকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত কেনেদৰে প্ৰভাৱ পেলাইছে?
উত্তৰ: বৰ্ধিত জনসংখ্যাই প্ৰকৃতিক সম্পদৰ ওপৰত প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষভাৱে তীব্ৰ প্ৰভাৱ পেলাইছে। প্ৰথমতে, অধিক খাদ্য আৰু বাসস্থানৰ প্ৰয়োজনে অৰণ্য আৰু আৰ্দ্ৰভূমিসমূহ কৃষিভূমিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছে, যাৰ ফলত বনাঞ্চল হ্ৰাস পাইছে আৰু বহুতো জীৱ-জন্তু বিলুপ্তিৰ সন্মুখীন হৈছে। দ্বিতীয়তে, নগৰীকৰণ আৰু উদ্যোগীকৰণৰ প্ৰসাৰণে পানী, বায়ু আৰু মাটি প্ৰদূষণক ত্বৰান্বিত কৰিছে। তৃতীয়তে, খাদ্য উৎপাদন বৃদ্ধিৰ বাবে কৃষিভূমিত ৰাসায়নিক সাৰ আৰু কীটনাশকৰ অতি ব্যৱহাৰে মাটিৰ উৰ্বৰতা শক্তি হ্ৰাস কৰিছে। চতুৰ্থতে, পৰিবহণ, উদ্যোগ আৰু শক্তিৰ চাহিদা মেটাবলৈ খনিজ সম্পদৰ দ্ৰুত আহৰণে এই অনৱীকৰণযোগ্য সম্পদৰ ভাণ্ডাৰ উদং কৰাত অৰিহণা যোগাইছে।
১৯. অসমৰ বৃহৎ জনসংখ্যা ৰাজ্যখনৰ বোজা (সমস্যা) নে সম্পদ? আলোচনা কৰা।
উত্তৰ: অসমৰ বৃহৎ জনসংখ্যাক এককভাবে কেৱল বোজা বা সম্পদ বুলি ক’ব নোৱাৰি। ইয়াৰ দুয়োটা দিশৰে সম্ভাৱনা আৰু প্ৰত্যাহ্বান আছে।
-
বোজা হিচাপে: যদি জনসংখ্যাক দক্ষ মানৱ সম্পদলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব নোৱাৰি, তেন্তে ই ৰাজ্যখনৰ বাবে এক ডাঙৰ বোজা হ’ব পাৰে। অবাধ জনসংখ্যা বৃদ্ধিয়ে শিক্ষা, স্বাস্থ্য, নিযুক্তি, বাসস্থান আদি মৌলিক সেৱাৰ ওপৰত চাপ সৃষ্টি কৰে। ই প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ ওপৰতো হেঁচা পেলায়, যিয়ে পৰিৱেশীয় সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰে।
-
সম্পদ হিচাপে: আনহাতে, যদি ৰাজ্যখনৰ জনসংখ্যাক বিশেষকৈ যুৱশক্তিক উপযুক্ত শিক্ষা, কাৰিকৰী প্ৰশিক্ষণ, স্বাস্থ্য সেৱা আৰু নিযুক্তিৰ সুবিধা প্ৰদান কৰি দক্ষ মানৱ সম্পদলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰি, তেন্তে ই ৰাজ্যখনৰ উন্নয়নৰ এক শক্তিশালী চালিকাশক্তি হ’ব পাৰে। অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ এক বুজন অংশ যুৱ প্ৰজন্মৰ। সেয়েহে, জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণৰ লগতে ইয়াক শিক্ষা, দক্ষতা আৰু সুযোগৰে সমৃদ্ধ কৰি মানৱ সম্পদলৈ পৰিণত কৰাটোহে মুখ্য লক্ষ্য হ’ব লাগে।
২০. অসমত মানৱ সম্পদ গঢ়িবলৈ কেনে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব লাগে?
উত্তৰ:
১. শিক্ষা আৰু দক্ষতা বিকাশ: শিক্ষাৰ গুণগত মান উন্নত কৰি সকলোৰে বাবে ইয়াক সুলভ কৰিব লাগিব। যুৱক-যুৱতীসকলক বৃত্তিমূলক আৰু কাৰিকৰী প্ৰশিক্ষণ (যেনে ITI, পলিটেকনিক) দি তেওঁলোকক নিযুক্তিযোগ্য কৰি গঢ়ি তুলিব লাগিব।
২. স্বাস্থ্য সেৱা সুদৃঢ়ীকৰণ: সকলো স্তৰৰ মানুহৰ বাবে সুৰক্ষিত স্বাস্থ্য সেৱা, বিশেষকৈ মাতৃ আৰু শিশু স্বাস্থ্য সেৱা প্ৰদান কৰিব লাগিব। জনস্বাস্থ্যৰ প্ৰতি গুৰুত্ব দি সুস্থ আৰু সক্ৰিয় কৰ্মশক্তি সৃষ্টি কৰিব লাগিব।
৩. নিযুক্তিৰ সুযোগ সৃষ্টি: কৃষি, উদ্যোগ, সেৱাখণ্ড আদিত নিযুক্তিৰ সুযোগ বৃদ্ধি কৰিব লাগিব। ক্ষুদ্ৰ আৰু কুটীৰ উদ্যোগসমূহক প্ৰৰোচনা দি নিযুক্তি সৃষ্টি কৰিব লাগিব।
৪. মহিলা আৰু দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ সৱলীকৰণ: মহিলাসকলৰ শিক্ষা, স্বাস্থ্য আৰু অৰ্থনৈতিক অংশগ্ৰহণ নিশ্চিত কৰিব লাগিব। দৰিদ্ৰ, জনজাতি আদি দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ লোকসকলক বিশেষ সুবিধা প্ৰদান কৰি সমাজৰ মূলসুঁতিলৈ অনাব লাগিব।
৫. জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণ আৰু সচেতনতা: জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে সক্ৰিয় পৰিয়াল পৰিকল্পনা কাৰ্যসূচী আৰু সচেতনতা বৃদ্ধিৰ কাম হাতত ল’ব লাগিব।
২১. অসমৰ অৰ্থনীতিত কৃষিখণ্ডৰ ভূমিকা সম্পৰ্কে চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰ: কৃষি অসমৰ অৰ্থনীতিৰ ভেটি স্বৰূপ। ৰাজ্যখনৰ সৰ্বমুঠ কৰ্মৰত লোকৰ প্ৰায় ৫৩ শতাংশতকৈও অধিক লোক প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে কৃষিখণ্ডৰ লগত জড়িত হৈ আছে। কৃষিখণ্ডৰ গুৰুত্ব বিভিন্ন দিশত পৰিলক্ষিত হয়:
- খাদ্য সৰবৰাহ: ধান (আহু, শালি, বাওঁ) অসমৰ প্ৰধান খাদ্য শস্য, যি ৰাজ্যখনৰ খাদ্য নিরাপত্তা নিশ্চিত কৰে। মাহজাতীয় শস্য, তৈলবীজ আদিও উৎপাদিত হয়।
- কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ: চাহ, ৰেচম (এৰি, মুগা, পাট), ৰবৰ আদি ৰপ্তানিমুখী উদ্যোগৰ মূলতে আছে কৃষি। অসম ভাৰতৰ মুঠ চাহ উৎপাদনৰ ৫০ শতাংশতকৈও অধিক অৱদান আগবঢ়ায়। ভাৰতৰ মুঠ উৎপাদিত মুগা সূতাৰ ৯৭ শতাংশ আৰু এৰি সূতাৰ ৬৫ শতাংশ অসমত উৎপাদিত হয়।
- হস্ততাঁত আৰু অন্যান্য উদ্যোগ: ৰেচম সূতাৰ লগত জড়িত হৈ হস্ততাঁত উদ্যোগে ৰাজ্যত প্ৰায় ২৫ লাখ লোকক প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে নিযুক্তি প্ৰদান কৰিছে। খাদ্য প্ৰস্তুতকৰণ উদ্যোগৰো সম্প্ৰসাৰণ ঘটিছে।
- ৰাজহ আৰু ৰপ্তানি: চাহ, ৰেচম আদি কৃষিজাত সামগ্ৰী ৰাজ্যিক ৰাজহৰ এক উল্লেখযোগ্য উৎস। এই সামগ্ৰীৰ ৰপ্তানিয়ে ৰাজ্যখনৰ বৈদেশিক মুদ্ৰাও উপাৰ্জন কৰি আহিছে।
২২. অসমৰ কৃষি জলবায়ু অঞ্চল কেইটা কি কি? এইকেইটাৰ বৈশিষ্ট্য চমুকৈ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰ:
- নামনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল: ইয়াত মুঠ ৯.৩০ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। এই অঞ্চলত প্ৰায় ৫০.৪৩ শতাংশ মাটিত এটাতকৈ অধিক শস্যৰ খেতি (বহু-ফচল) কৰা হয়।
- উত্তৰ পাৰৰ সমভূমি অঞ্চল: ইয়াত মুঠ ৫.৩৭ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। এই অঞ্চলত বহু-ফচলী ব্যৱস্থা অধিক প্ৰচলিত, প্ৰায় ৬২.৫৭ শতাংশ মাটিত ইয়াৰ প্ৰয়োগ হয়।
- মধ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল: ইয়াত মুঠ ৩.২৮ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। কিন্তু ইয়াত বহু-ফচলৰ হাৰ অপেক্ষাকৃত কম, প্ৰায় ২৬.২১ শতাংশ।
- উজনি ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা অঞ্চল: ইয়াত মুঠ ৬.২০ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। বহু-ফচলৰ হাৰ প্ৰায় ৩১.২৯ শতাংশ।
- বৰাক উপত্যকা অঞ্চল: ইয়াত মুঠ ২.৪২ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। প্ৰায় ৪২.১৫ শতাংশ মাটিত বহু-ফচলৰ ব্যৱস্থা আছে।
- পাৰ্বত্য অঞ্চল (কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাও আদি): ইয়াত মুঠ ১.৫৪ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হয়। আনন্দৰ বিষয় যে এই অঞ্চলত বহু-ফচলৰ হাৰ আটাইতকৈ বেছি, প্ৰায় ৬৫.৬৮ শতাংশ।
২৩. অসমত কি কি ধানৰ খেতি কৰা হয়? এই কইটাৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰ: অসমত প্ৰধানকৈ তিনিবিধ ধানৰ খেতি কৰা হয়।
- আহুধান: ইয়াক শীতকালীন ধান বুলিও জনা যায়। ইয়াৰ খেতি ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী-মাৰ্চ মাহত আৰম্ভ কৰি জুন-জুলাই মাহত চপোৱা হয়। বিশেষকৈ নামনি অসমত এই খেতি বিস্তৃতভাৱে কৰা হয়। সিঁচন বা ৰোপণ দুই ধৰণেৰেই ইয়াৰ খেতি কৰা হয়।
- শালিধান: ই অসমৰ আটাইতকৈ বেছি বিস্তৃতভাৱে খেতি কৰা ধান। মুঠ ধান খেতিৰ মাটিৰ প্ৰায় ৭০ শতাংশত শালি ধানৰ খেতি কৰা হয়। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ সাৰুৱা পলসুৱা মাটিত ইয়াৰ খেতি ভাল হয়। ৰোপণ পদ্ধতিৰে জুলাই-আগষ্ট মাহত আৰম্ভ কৰি নৱেম্বৰ-ডিচেম্বৰ মাহত ইয়াক চপোৱা হয়।
- বাওঁধান: ইয়াক বানপানী সহনশীল ধান বুলি কোৱা হয়। শীতকালত (নৱেম্বৰ-ডিচেম্বৰ) ইয়াৰ খেতি আৰম্ভ কৰি বাৰিষাৰ আগতে (জুন-জুলাই) বানপানী আহি পোৱাৰ আগতেই ইয়াক চপোৱা হয়। সেয়েহে বানপীড়িত অঞ্চলত এই ধানৰ খেতি বিশেষ জনপ্ৰিয়।
২৪. ধান কিয় অসমৰ প্ৰধান শস্য হিচাপে পৰিগণিত হৈছে?
উত্তৰ: ধান অসমৰ প্ৰধান শস্য হিচাপে পৰিগণিত হোৱাৰ কেইটামান মূল কাৰণ হৈছে:
- উপযুক্ত জলবায়ু: অসমৰ সেমেকা উপ-উষ্ণমণ্ডলীয় জলবায়ু, প্ৰচুৰ সূৰ্যৰ পোহৰ আৰু বাৰ্ষিক উচ্চ বৰষুণ ধান খেতিৰ বাবে আদৰ্শ পৰিবেশ প্ৰদান কৰে।
- সাৰুৱা মাটি: ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক উপত্যকাৰ পলসুৱা মাটি ধান খেতিৰ বাবে অতি উপযোগী।
- বিস্তৃত খেতি: আহু, শালি, বাওঁ — এই তিনিও প্ৰকাৰৰ ধান ৰাজ্যখনৰ সকলো কৃষি জলবায়ু অঞ্চলতে খেতি কৰিব পাৰি। সমভূমিৰ উপৰিও পাহাৰী অঞ্চলতো ঝুম পদ্ধতিৰে ধানৰ খেতি কৰা হয়।
- খাদ্য নিরাপত্তা: ধান ৰাজ্যখনৰ জনসাধাৰণৰ প্ৰধান আহাৰ। সেয়েহে ই ৰাজ্যখনৰ খাদ্য নিরাপত্তাৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত।
- অৰ্থনৈতিক অৰিহণা: অসমত উৎপাদিত ধানে জনসাধাৰণৰ চাহিদা পূৰণ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ ৰপ্তানিয়ে ৰাজ্যখনলৈ ৰাজহৰ সৃষ্টি কৰে। ২০১১-১২ চনত প্ৰায় ৫০.৪৫ লাখ মেট্ৰিক টন ধান উৎপাদন হৈছিল।
২৫. অসমত কি কি মাহজাতীয় শস্যৰ খেতি কৰা হয়?
উত্তৰ: অসমত উৎপাদিত প্ৰধান মাহজাতীয় শস্যবোৰ হৈছে – মাটিমাহ, মগুমাহ, মচুৰমাহ, মটৰমাহ, ৰহৰমাহ আৰু বুটমাহ।
২৬. অসমৰ ঝুম খেতিৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰ: ঝুম খেতি হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰত, বিশেষকৈ পাহাৰী জনজাতীয় লোকসকলে প্ৰচলন কৰা এক প্ৰাচীন কৃষি পদ্ধতি। ইয়াক ‘স্থানান্তৰিত কৃষি’ বুলিও কোৱা হয়। এই খেতিত পাহাৰৰ হাবি-জংঘল কাটি মাটি মুকলি কৰি পৰম্পৰাগত সঁজুলিৰে খেতি কাৰ্য চলোৱা হয়। সাধাৰণতে একে স্থানত কেইবাবছৰো খেতি কৰাৰ পিছত মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস পালে খেতিয়কসকলে আন এখন ঠাই নিৰ্বাচন কৰি নতুনকৈ ঝুম খেতি আৰম্ভ কৰে। অসমত মুখ্যতঃ কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাও পাৰ্বত্য জিলাত এই পদ্ধতিৰে কৃষি কাৰ্য কৰা হয়। আনুষ্ঠানিক তথ্য অনুসৰি, কাৰ্বি আংলং জিলাৰ প্ৰায় ৫৪৫২ বৰ্গ কিঃমিঃ আৰু ডিমা হাছাও জিলাৰ প্ৰায় ২৫৯৭ বৰ্গ কিঃমিঃ মাটিত ঝুম খেতি কৰা হয়। এই খেতি জনজাতীয় লোকসকলৰ সংস্কৃতি আৰু জীৱনধাৰাৰ লগত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ থকাৰ প্ৰমাণ। ই এক প্ৰকাৰৰ মিশ্ৰিত কৃষি পদ্ধতি। কিন্তু এই খেতিৰ ফলত হাবি ধ্বংস, ভূমি ক্ষয়, মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস আদি গুৰুতৰ পৰিৱেশীয় সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে।
২৭. ২০১৪ চনৰ অসমৰ ঔদ্যোগিক আৰু বিনিয়োগ নীতিৰ প্ৰধান লক্ষ্যবোৰ কি কি?
উত্তৰ:
- ৰাজ্যখনত পণ্য উৎপাদনকাৰী খণ্ড আৰু সেৱা খণ্ডৰ লগতে বিভিন্ন অৰ্থনৈতিক কাৰ্যকলাপৰ বিকাশ ঘটাই ৰাজ্যৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন (GDP) বৃদ্ধি কৰা।
- ৰাজ্যখনৰ বিশেষকৈ গ্ৰাম্যাঞ্চলত জনমূৰি আয় আৰু নিযুক্তিৰ সুবিধা বৃদ্ধি কৰা।
- ৰাজ্যখনৰ অতি ক্ষুদ্ৰ, ক্ষুদ্ৰ আৰু মধ্যমীয়া উদ্যোগ (MSME)ৰ বিকাশৰ বাবে বিনিয়োগৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰা।
- বৃহৎ সংখ্যক দক্ষ লোকৰ (মানৱ সম্পদৰ) সৃষ্টি কৰা।
