SEBA Class 10 Assamese Chapter 15 বিষাদ যোগ – Question Answer, Summary, MCQ & Notes
class 10 Assamese chapter 15 question answer
class 10 Assamese chapter 15 question answer assamese medium
দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথিৰ 15 নং অধ্যায় বিষাদ যোগ ৰ সকলো পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ ইয়াত সুন্দৰকৈ সহজ সৰল ভাষাত দিয়া হৈছে।
বিষাদ যোগ
পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ
ভাববিষয়ক:
১। চমু উত্তৰ দিয়াঃ
(ক) মহাৰথী কাক বোলে?
উত্তৰঃ যিজন বীৰে অকলে দহ হাজাৰ ধনুৰ্ধৰ যোদ্ধাৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিব পাৰে, তেওঁক মহাৰথী বোলে।
(খ) কৌৰৱৰ বিশিষ্ট সেনাপতিসকলৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ কৌৰৱৰ বিশিষ্ট সেনাপতিসকল হ’ল ভীষ্ম পিতামহ, গুৰু দ্ৰোণ, কৰ্ণ, কৃপাচাৰ্য, অশ্বত্থামা, বিকৰ্ণ আৰু ভূৰিশ্ৰৱা।
(গ) সেনাপতি ভীষ্মৰ যুদ্ধোৎসৱ দেখি কি কি ৰণবাদ্যৰ মহাশব্দ হৈছিল?
উত্তৰঃ সেনাপতি ভীষ্মৰ যুদ্ধোৎসৱ দেখি শঙ্খ, ভেৰী, আনক, গোমুখ আদি নানা ৰণবাদ্যৰ মহাশব্দ হৈছিল।
(ঘ) আততায়ী কাক বোলে?
উত্তৰঃ যিসকলে বিষ দিয়ে, অগ্নি সংযোগ কৰে, ধন-সম্পত্তি হৰণ কৰে, ৰাজ্য কাঢ়ি লয়, ভাৰ্যাক অপকাৰ কৰে আৰু অস্ত্ৰ ধৰি যুদ্ধ কৰে এই ছয় দোষত দোষী লোকক আততায়ী বোলে।
(ঙ) কুলক্ষয় দোষ কি?
উত্তৰঃ কুলক্ষয় হ’লে কুলৰ ধৰ্ম নষ্ট হয়, যাৰ ফলত অধৰ্ম বিস্তাৰ লাভ কৰে। অধৰ্মৰ ফলত কুলৰ নাৰীসকল সতীত্ব হেৰুৱায়, ফলত বৰ্ণসঙ্কৰ (অবাঞ্চিত/অসামাজিক সন্তান)ৰ সৃষ্টি হয়। এই বৰ্ণসঙ্কৰৰ বাবে পিতৃ-পুৰুষসকলৰ শ্ৰাদ্ধ-তৰ্পণ নহয়, যাৰ ফলত সিহঁত নৰকগামী হয়। এই সামগ্ৰিক ধ্বংসকাৰী পৰিণতিকেই কুলক্ষয় দোষ বোলে।
২। তোমাৰ পাঠটিত উল্লেখ কৰা অনুসৰি পাণ্ডৱসকলৰ যুদ্ধোৎসৱৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ কৌৰৱৰ ৰণবাদ্যৰ প্ৰত্যুত্তৰত পাণ্ডৱসকলেও তেওঁলোকৰ যুদ্ধোৎসৱ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ মুখ্য যোদ্ধাসকলে নিজৰ নিজৰ ঐশ্বৰিক শঙ্খ বজাই এই যুদ্ধৰ সূচনা কৰিছিল:
- শ্ৰীকৃষ্ণই পাঞ্চজন্য শঙ্খ বজাইছিল।
- অৰ্জুনে দেৱদত্ত শঙ্খ বজাইছিল।
- ভীমে পৌণ্ড্ৰ নামৰ এক ভয়ংকৰ শঙ্খ বজাইছিল।
- যুধিষ্ঠিৰে অনন্ত বিজয় শঙ্খ বজাইছিল।
-
নকুল আৰু সহদেৱে ক্ৰমে সুঘোষ আৰু মণিপুষ্পক শঙ্খ বজাইছিল।
ইয়াৰ উপৰিও আন বহুতো পাণ্ডৱপক্ষীয় যোদ্ধা, যেনে কাশীৰাজ, সাত্যকি, ধৃষ্টদ্যুম্ন, বিৰাট, দ্ৰুপদ, দ্ৰৌপদীৰ পাঁচ পুত্ৰ আৰু অভিমন্যুৱেও নিজৰ নিজৰ শঙ্খ বজাইছিল। এই সমবেত শঙ্খধ্বনিয়ে আকাশ-পাতাল কঁপাই তুলি কৌৰৱ সৈন্যৰ মনত ভয়ৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল।
৩। অৰ্জুনে শ্ৰীকৃষ্ণক উভয় সেনাৰ মাজত ৰথ ৰাখিবলৈ কিয় কৈছিল?
উত্তৰঃ যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ ঠিক আগমুহূৰ্তত অৰ্জুনৰ মনত এক গভীৰ উৎসুকতা আৰু কৌতুহল জন্মিছিল। তেওঁ দেখিবলৈ বিচাৰিছিল যে দুৰ্যোধনৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰিবলৈ যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ কাক কাক আমন্ত্ৰণ কৰি অনা হৈছে। তেওঁ তেওঁৰ বিপক্ষ শিবিৰত থকা পিতামহ ভীষ্ম, গুৰু দ্ৰোণ আদি গুৰুজনসকলৰ মুখ এবাৰ চাবলৈ বিচাৰিছিল। সেয়ে তেওঁ সাৰথি শ্ৰীকৃষ্ণক নিজৰ ৰথখন দুয়োপক্ষৰ সেনাৰ সমুখ-সমৰত (মুখামুখি হৈ থকা অৱস্থাত) ৰাখিবলৈ কৈছিল, যাতে তেওঁ যুদ্ধ কৰিবলগীয়া সকলোবোৰ ব্যক্তিক স্পষ্টকৈ চাব পাৰে।
৪। অৰ্জুনে যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গৈ কাক কাক দেখা পালে আৰু তেওঁলোকক দেখা পাই শ্ৰীকৃষ্ণক কি ক‘লে তোমাৰ নিজৰ কথাৰে লিখা।
উত্তৰঃ অৰ্জুনে যুদ্ধক্ষেত্ৰত দুয়োপক্ষৰে শিবিৰত আত্মীয়-স্বজন, গুৰু-শিষ্য আৰু ঘনিষ্ঠ বন্ধুসকলক দেখা পালে। তেওঁ যুদ্ধ কৰিবলগীয়া ব্যক্তিসকলৰ মাজত দেখিলে পিতামহ ভীষ্ম, গুৰু দ্ৰোণ, খুড়া শল্য, মামা কৃতবৰ্মা, সহোদৰ বিকৰ্ণ, বন্ধু কর্ণ, লগতে আন বহুতো জ্ঞাতি-কুটুম্বক।
এই দৃশ্য দেখি অৰ্জুনৰ মন গভীৰ শোক, বিষাদ আৰু হতাশাৰে ভৰি পৰিল। তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণক কৈছিল যে এনে স্বজনৰ মুখ চাই তেওঁৰ শৰীৰ কঁপি উঠিছে, মুখ শুকাই গৈছে, আৰু হাতৰ পৰা গাণ্ডীৱ ধনুৱাও সৰি পৰাৰ উপক্ৰম হৈছে। তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ ৰাজ্য, ভোগ-বিলাস বা বিজয় একোৱেই নিবিচাৰে, কিয়নো যিসকলৰ বাবে এইবোৰ ভোগ কৰিবলৈ, তেওঁলোককেই তেওঁ আজি যুদ্ধত বধ কৰিবলগীয়া হৈছে। এনে যুদ্ধত জয়ী হৈ থকা ৰাজ্যৰ সলনি তেওঁ ভিক্ষাবৃত্তি কৰি জীয়াই থাকিবলৈয়েই বাঞ্ছা কৰে।
৫। কুলক্ষয় দোষক কিয় মহাপাপ বোলা হৈছে আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ কুলক্ষয় দোষক মহাপাপ বোলা হৈছে কাৰণ ই কেৱল এটা পৰিয়াল বা বংশৰ সদস্যক হত্যা কৰা পাপেই নহয়; ই হৈছে এক সামাজিক আৰু ধাৰ্মিক মহাবিপৰ্যয়ৰ সূচনা। ইয়াৰ কাৰণসমূহ হ’ল:
- ১) ধৰ্মৰ বিনাশ: কুলক্ষয় হ’লে সেই কুলৰ পৰম্পৰাগত কুলধৰ্ম (পৰিয়ালৰ নিয়ম-নীতি) নষ্ট হয়।
- ২) অধৰ্মৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ: ধৰ্ম নষ্ট হ’লেই অধৰ্মই সমাজত প্ৰবল হয়।
- ৩) নাৰীৰ চৰিত্ৰহানি: অধৰ্মৰ ফলত কুলৰ নাৰীসকলৰ চৰিত্ৰ হানি ঘটে, সতীত্ব নষ্ট হয়।
- ৪) বৰ্ণসঙ্কৰৰ সৃষ্টি: ইয়াৰ ফলত বৰ্ণসঙ্কৰ সন্তানৰ জন্ম হয়, যিসকল সামাজিক শৃংখলা ভংগ কৰে।
- ৫) পিতৃপুৰুষৰ অমঙ্গল: এই বৰ্ণসঙ্কৰ সন্তানে পিতৃপুৰুষৰ শ্ৰাদ্ধ-তৰ্পণ কৰিব নজনা বাবে পূৰ্বপুৰুষসকল পিণ্ড-জল নাপাই নৰকগামী হয়।
গতিকে, কুলক্ষয় দোষে এটা কুলক শাৰীৰিকভাৱে নাশ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ ধৰ্ম, সংস্কৃতি, সামাজিক স্থিতি আৰু পৰলোকগত মঙ্গলকো সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস কৰি পেলায়। এটা পাপৰ পৰা এনেধৰণৰ বহুটা কুফলৰ সৃষ্টি হোৱাৰ বাবেই ইয়াক মহাপাপ বুলি গণ্য কৰা হয়।
৬। “জানা ৰাজা যুদ্ধৰ সন্মুখত অৰ্জুনে এহি বাক্য বুলি ধনুশৰ এৰি কম্পিত হৈলা…….।” এইদৰে কোনে কাক কৈছে? অৰ্জুনে কি বাক্য কৈ ৰথৰ ওপৰত বহি পৰিল তোমাৰ কথাৰে লিখা।
উত্তৰঃ এইদৰে সঞ্জয়ে ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰক কৈছে। ধৃতৰাষ্ট্ৰ অন্ধ হোৱা বাবে সঞ্জয়ে তেওঁৰ বাবে যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ সকলো ঘটনা বৰ্ণনা কৰি কৈছিল।
অৰ্জুনে শেষত এইবুলি কৈ ৰথত বহি পৰিছিল: “হে কৃষ্ণ! এনে কুলক্ষয়কাৰী মহাপাপ কৰাৰ সলনি, মই অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি, নিঃসহায় অৱস্থাত ৰৈ থাকোঁ। তেতিয়া যদি দুৰ্যোধন বা আন কৌৰৱসকলে মোক অস্ত্ৰহীন অৱস্থাত বধ কৰে, সেয়াই মোৰ বাবে বেছি মঙ্গলদায়ক হ’ব। কাৰণ, তেনেকৈ মৰিলে মোৰ এই মহাপাপ হ’ব নোৱাৰে।” এইদৰে গভীৰ মানসিক যন্ত্ৰণা (বিষাদ) আৰু নৈতিক দন্দ্বত ভুগি অৰ্জুনে তেওঁৰ ধনু গাণ্ডীৱ আৰু শৰসমূহ ত্যাগ কৰি ৰথৰ আসনতে কঁপি কঁপি বহি পৰিল। এই অৱস্থাটোকেই “বিষাদ যোগ” বোলে।
ভাষাবিষয়ক:
১। তলত দিয়া শব্দবোৰৰ একোটিকৈ সমাৰ্থক শব্দ লিখা:
- নিপুণ → দক্ষ, পাৰ্গত, নিপুণ
- সমীপ → ওচৰ, নিকট, কাষ
- বিস্তৰ → বহুত, অসংখ্য, প্ৰচুৰ
- সহস্ৰ → হাজাৰ
- সদৃশ → সদৃশ, সদৃশ্য, সমান
- বাদ্য → বাদ্য, বাজনা, বাদন
- কৰ-চৰণ → হাত-ভৰি
- চৰ্ম → ছাল, ত্বক
- শ্ৰুতি → বেদ, শ্ৰুতি-শাস্ত্ৰ
- বিমঙ্গল → অমঙ্গল, অশুভ, অপায়
- বান্ধৱ → বন্ধু, সখি, মিতিৰ
২। তলত দিয়া শব্দকেইটাৰ আধুনিক ৰূপ লিখা:
- হুয়া → হৈ
- কহা → কোৱা/কব
- চক্ষু → চকু
- কৰিলা → কৰিলে
- চাঞো → চাওঁ
- মঞি → মই
- বুলিলা → বুলিলে/ক’লে
- খাস → খহি/সৰি
- ফুঙ্কিলা → ফুঙ্কিলে/বজালে
- বাইলা → বজালে
- ৰহিবে → ৰ’বলৈ/থাকিবলৈ
- ৰহো → ৰওঁ/থাকোঁ
৩। ভট্টদেৱৰ গদ্যৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ প্ৰধান শিষ্য ভট্টদেৱক (মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ) অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জনক বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ গদ্যৰ মূল বৈশিষ্ট্যসমূহ হ’ল:
- ১) প্ৰথম প্ৰকৃত গদ্যকাৰী: তেওঁ উত্তৰ-ভাৰতৰ ভাষাত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শাস্ত্ৰীয় বিষয় গদ্য ৰূপত ৰচনা কৰে। ইয়াৰ আগলৈকে এইবোৰ বিষয় কেৱল পদ্য বা সংস্কৃততহে আছিল।
- ২) বিষয়বস্তু: তেওঁৰ গদ্যৰ বিষয়বস্তু আছিল গভীৰ দাৰ্শনিক আৰু ধাৰ্মিক, যেনে “কথা-গীতা” আৰু “কথা-ভাগৱত”।
- ৩) উদ্দেশ্য: তেওঁৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল সাধাৰণ মানুহৰ বাবে শাস্ত্ৰৰ জটিল তত্ত্ববোৰ সহজ, সৰল আৰু বুজিব পৰাকৈ উপস্থাপন কৰা।
- ৪) ভাষাৰ সৌন্দৰ্য: তেওঁৰ গদ্যত সমসাময়িক পদ্য সাহিত্যৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। বাক্যবোৰত একপ্ৰকাৰৰ ছন্দময়তা, লালিত্য আৰু প্ৰবাহ থাকে।
- ৫) সংক্ষিপ্ততা আৰু স্পষ্টতা: ভট্টদেৱৰ গদ্য অতি সংক্ষিপ্ত, প্ৰাণৱন্ত আৰু অৰ্থপূৰ্ণ। তেওঁ কম শব্দৰে গভীৰ ভাব প্ৰকাশ কৰাত সিদ্ধহস্ত আছিল।
- ৬) ক্ৰিয়া-প্ৰয়োগ: তেওঁৰ গদ্যত সাধুভাষাৰ ক্ৰিয়া-বিভক্তিৰ প্ৰচুৰ ব্যৱহাৰ দেখা যায়, যেনে ‘কহন্ত’, ‘বোলন্ত’, ‘কৰিলা’ আদি।
Next Chapter 16 : প্রাচীন ভাৰতীয় শিক্ষা
SEBA Class 10 Assamese (MIL) – All Chapters Question Answer – সকলো অধ্যায়ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰ
🔔 দ্ৰষ্টব্য (Notice)
এই পৃষ্ঠাত পাঠ্যপুথিৰ মূল প্ৰশ্নোত্তৰবোৰ বিনামূলীয়াকৈ দিয়া হৈছে।
অতিৰিক্ত Study Materials — সকলো Q&A, MCQs, Model Papers & Expected Questionsৰ বাবে⬇️
