SEBA Class 10 Social Science History Chapter 5 Question Answer – ভাৰত আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য
class 10 Social Science chapter 5 question answer
class 10 Social Science chapter 5 question answer assamese medium
দশম শ্ৰেণীৰ সমাজ বিজ্ঞান পাঠ্যপুথিৰ 5 নং অধ্যায় “ভাৰত আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য”ৰ সকলো পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ ইয়াত সুন্দৰকৈ সহজ সৰল ভাষাত দিয়া হৈছে।
পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ
ভাৰত আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য
অতি চমু উত্তৰৰ প্ৰশ্নঃ
১। সিন্ধু সভ্যতাৰ পূব সীমা গাংগেয় উপত্যকাৰ কোন ঠাইলৈ বিস্তৃত আছিল?
উত্তৰঃ গংগা উপত্যকাৰ মিৰাট পৰ্যন্ত।
২। সিন্ধু সভ্যতাত নাগৰিক সংস্কৃতিৰ বিকাশ কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ সহস্ৰাব্দত (খ্ৰী.পূ. ৩০০০ৰ পৰা ২৫০০)।
৩। ঋকবেদৰ আনুমানিক ৰচনা কাল কি?
উত্তৰঃ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১৫০০ৰ পৰা খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০০০ৰ ভিতৰত।
৪। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্রতীকত থকা ‘সত্যমেৱ জয়তে’ এই বাক্যশাৰী মূলতঃ কোনখন গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ‘মুণ্ডক উপনিষদ’ৰ পৰা।
৫। প্রাচীন ভাৰতত ৰচিত ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিষয়ক বিখ্যাত গ্ৰন্থখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ কৌটিল্যৰ ‘অৰ্থশাস্ত্ৰ’।
৬। ‘বিবিধতাৰ মাজত একতা’ (Unity in Diversity) এই বাক্যাংশ কোনখন গ্রন্থৰ জৰিয়তে স্থায়িত্ব লাভ কৰিলে?
উত্তৰঃ জৱহৰলাল নেহৰুৰ ‘ভাৰত সম্ভেদ’ (Discovery of India)।
৭। ভাৰতৰ ভাস্কৰ্য শিল্পকলাৰ কোনটো শৈলীত গ্ৰীক-ৰোমান কলা-কৌশলৰ প্রয়োগ কৰা হৈছিল?
উত্তৰঃ গান্ধাৰ শিল্পকলাত।
৮। ভৰত মুনিৰ নাট্যশাস্ত্র কেতিয়া ৰচিত হৈছিল?
উত্তৰঃ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০ৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকালৈ।
৯। ভৰতৰ নাট্যশাস্ত্ৰত কিমানটা শ্লোক আছে?
উত্তৰঃ প্ৰায় ৬০০০টা শ্লোক।
১০। হেৰাকা আন্দোলন কি?
উত্তৰঃ নাগালেণ্ডৰ ৰাণী গাইডালুৱে নাগা পৰম্পৰাগত ধৰ্ম-সংস্কৃতি সংৰক্ষণ আৰু পুনৰুজ্জীৱনৰ বাবে আৰম্ভ কৰা আন্দোলন।
১১। নগালেণ্ডৰ “হৰ্ণবিল” উৎসৱ কি জীৱৰ নামত উৎসৰ্গিত?
উত্তৰঃ ধনেশ (Hornbill) চৰাইৰ নামত।
১২। “চপচৰ কূট” কোন ৰাজ্যৰ পৰম্পৰাগত উৎসৱ?
উত্তৰঃ মিজোৰামৰ।
১৩। “মিজো” শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ “পাহাৰৰ বাসিন্দা”।
১৪। উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলৰ কোন ৰাজ্যত মাতৃতান্ত্ৰিক সমাজ ব্যৱস্থা প্ৰচলিত?
উত্তৰঃ মেঘালয় (খাছী আৰু গাৰো সমাজত)।
১৫। মণিপুৰী নৃত্য কি মূল বিষয়-বস্তুক আলম কৰি গঢ়ি উঠিছিল?
উত্তৰঃ চৈতন্য মহাপ্ৰভুৰ শৈশৱ আৰু কৃষ্ণলীলাক কেন্দ্ৰ কৰি।
১৬। অসমৰ প্ৰাচীন নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আৰু কামৰূপ।
১৭। কি বড়োমূলীয় শব্দৰপৰা অসম নামটোৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়?
উত্তৰঃ ‘হা-চোম’ (উন্নত/অসমান) শব্দৰ পৰা।
১৮। চৰ্যাপদ মানে কি?
উত্তৰঃ সহজযান বৌদ্ধ পন্থাৰ তান্ত্ৰিক গীত বা দোহা।
১৯। চৰ্যাপদ কেতিয়া ৰচিত হৈছিল?
উত্তৰঃ খ্ৰীষ্টিয় দশম শতিকাৰ পৰা চতুৰ্দশ শতিকাৰ ভিতৰত।
২০। মাধৱ কন্দলিয়ে কাৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰি সপ্তকাণ্ড ৰামায়ণ অনুবাদ কৰিছিল?
উত্তৰঃ বৰাহী ৰজা মহামাণিক্যৰ।
২১। অসমৰ গদ্য সাহিত্যৰ সূচনা কোনে কৰিছিল?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱে (কথাগীতা আদিৰ মাধ্যমেৰে)।
২২। জিকিৰ আৰু জাৰি কোনে ৰচনা কৰিছিল?
উত্তৰঃ আজানপীৰ (চাহ মিলন ফকিৰ)।
২৩। আজানপীৰ কোন?
উত্তৰঃ চুফী সাধক চাহ মিলন ফকিৰ, যি অসমলৈ আহি জিকিৰ-জাৰি ৰচনা কৰিছিল।
২৪। আজানপীৰ কেতিয়া অসমলৈ আহিছিল?
উত্তৰঃ আহোম স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত (১৭শ শতিকাত)।
২৫। দ-পৰ্বতীয়াৰ শিলৰ তোৰণখন কেতিয়া নির্মিত হৈছিল?
উত্তৰঃ খ্ৰীষ্টিয় ষষ্ঠ শতিকাত (গুপ্ত যুগত)।
২৬। চাংৰুং ফুকন কি দায়িত্বত ন্যস্ত আছিল?
উত্তৰঃ আহোম ৰাজত্বত মন্দিৰ, প্ৰাসাদ, সাঁকো আদি নিৰ্মাণ কাৰ্যৰ তদাৰক কৰা বিষয়া।
২৭। লোক সংগীতত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে অসমৰ কোন শিল্পীক পদ্মশ্ৰী সন্মান প্রদান কৰা হৈছিল?
উত্তৰঃ প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱাক।
২৮। অসমৰ প্রথম বার্তালোচনীখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ ‘অৰুণোদয়’ (১৮৪৬ চনত)।
২৯। উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলৰ অষ্ট্ৰিক নৃ-গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্ভুক্ত জনজাতিটো কি?
উত্তৰঃ খাছীয়া (মেঘালয়ত)।
৩০। ৰচয়িতাসকলৰ নাম লিখা।
(ক) অর্থশাস্ত্র — কৌটিল্য
(খ) হস্তিবিদ্যার্ণৱ — সুকুমাৰ বৰকাইথ
(গ) কীৰ্ত্তন — শংকৰদেৱ
(ঘ) নামঘোষা — মাধৱদেৱ
(ঙ) চোৰধৰা পিম্পৰা গুচোৱা — মাধৱদেৱ
(চ) কালিয় দমন — শংকৰদেৱ
(ছ) ৰামবিজয় — শংকৰদেৱ
(জ) কথাগীতা — ভট্টদেৱ
(ঝ) ৰাজতৰঙ্গিনী — কলহন
(ঞ) ভাৰত সম্ভেদ — জৱাহৰলাল নেহৰু
চমু উত্তৰৰ প্ৰশ্নঃ
১। খ্ৰীষ্টিয় যষ্ঠ শতিকাৰ পিছত ভাৰতলৈ অহা দুটা বিদেশী জাতিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ গ্ৰীক (ইন্দো-গ্ৰীক) আৰু হুন।
২। সিন্ধু উপত্যকাত আৱিষ্কৃত হোৱা ধৰ্মীয় উদ্দেশ্যত ব্যৱহৃত হোৱা দুটা মূৰ্ত্তিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ পশুপতি শিৱৰ মূৰ্তি (মোহৰত) আৰু মাতৃদেৱীৰ মূৰ্তি।
৩। অষ্ট্ৰিকসকলে ভাৰতীয় সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা দুটা অৱদান উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ ধান খেতিৰ পদ্ধতি আৰু কুঁহিয়াৰৰ পৰা গুড় তৈয়াৰ কৰাৰ কৌশল।
৪। ভাৰতীয় সংস্কৃতিত বর্ণাঢ্যতা সৃষ্টিৰ ক্ষেত্ৰত ভৌগোলিক পৰিস্থিতিয়ে কি দৰে ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে?
উত্তৰঃ ভাৰতৰ বিচিত্ৰ ভৌগোলিক অৱস্থান—পৰ্বত, সমভূমি, মৰুভূমি, উপকূল আদিয়ে বেলেগ বেলেগ অঞ্চলত বেলেগ বেলেগ জীৱনশৈলী, খাদ্য, বসন, ভাষা, সৃষ্টি কৰিছিল। ইয়ে ভিন্ন সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্যৰ জন্ম দিছিল।
৫। বেদৰ চাৰিখন সংহিতাৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ঋগবেদ, যজুৰ্বেদ, সামবেদ, অথৰ্ববেদ।
৬। অশোকৰ দ্বাদশ মুখ্য শিলা-লিপিত ধর্মীয় উদাৰতাৰ বিষয়ে কি কথা লিখা আছে?
উত্তৰঃ “কোনেও নিজৰ ধৰ্মক প্ৰশংসা কৰি আনৰ ধৰ্মক হেয় নজনাৰ বাবে; সকলো ধৰ্মৰ সাৰগ্ৰহণ কৰা উচিত।”
৭। সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদ মানে কি?
উত্তৰঃ এখন সমাজত থকা বিভিন্ন সাংস্কৃতিক গোটবোৰে নিজৰ স্বকীয়তা ৰক্ষা কৰি একেলগে বাস কৰা পদ্ধতি আৰু ইয়াৰ প্ৰতি সন্মানৰ মনোভাৱ।
৮। ভাৰতৰ প্ৰাচীন যুগৰ দুগৰাকী বিজ্ঞানীৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ আৰ্যভট্ট, ব্ৰহ্মগুপ্ত।
৯। প্ৰাচীন ভাৰতৰ দুখন চিকিৎসা-শাস্ত্ৰৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ চৰক সংহিতা, সুশ্ৰুত সংহিতা।
১০। ভাৰতীয় চিত্ৰকলাক কি কি ভাগত ভগাব পাৰি?
উত্তৰঃ দেৱাল চিত্ৰ (ফ্ৰেছ্কো) আৰু ক্ষুদ্ৰাকাৰ চিত্ৰ (মিনিয়েচাৰ)।
১১। চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়োৱা দুগৰাকী মোগল বাদছাহৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ আকবৰ আৰু জাহাংগীৰ।
১২। ক্ষুদ্ৰাকাৰ চিত্ৰযুক্ত অসমৰ দুখন সাঁচিপতীয়া পুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘গীতা গোবিন্দ’ আৰু ‘লৱ-কুশৰ যুদ্ধ’।
১৩। হস্তিবিদ্যাৰ্ণৱ গ্ৰন্থখনৰ চিত্ৰকৰ দুগৰাকীৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ দিলবৰ আৰু দোচাই।
১৪। ঝুম খেতি মানে কি বুজা?
উত্তৰঃ পাহাৰীয়া অঞ্চলত হাবি কাটি জুই লগাই মাটি সাৰুৱা কৰি পৰম্পৰাগত সঁজুলিৰে কৰা স্থানান্তৰিত খেতি পদ্ধতি।
১৫। জেং বিহু মানে কি?
উত্তৰঃ উজনি অসমৰ গাভৰু-ডেকাসকলে নির্জন ঠাইত (বিশেষকৈ জেং—বাঁহ বা গছৰ জোপা) গোপনে কৰা বিহু নৃত্য-গীতৰ অনুষ্ঠান।
১৬। ওজাপালিৰ দুটা ভাগৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ব্যায়াম (ব্যাস) ওজাপালি আৰু সুকনান্নী ওজাপালি।
১৭। প্ৰাচীন ভাৰতবৰ্ষৰ দুগৰাকী দাৰ্শনিকৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ কপিল (সাংখ্য দৰ্শন), পতঞ্জলি (যোগ দৰ্শন)।
১৮। আহোম ৰাজত্ব কালত ৰচিত দুখন বুৰঞ্জীৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ‘দেওধাই বুৰঞ্জী’ আৰু ‘তুংখুঙ্গীয়া বুৰঞ্জী’।
১৯। বিহুৰ সহধৰ্মী হিচাপে নামনি অসমত উদযাপিত হোৱা দুটা স্থানীয় উৎসৱ উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ দৰং জিলাৰ ‘দেউল’ আৰু গোৱালপাৰা জিলাৰ ‘বাঁস পূজা’।
২০। দৰঙৰ দুবিধ লোক নৃত্যৰ নাম উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ ঢেপা ঢুলীয়া নৃত্য আৰু বৰ ঢুলীয়া নৃত্য।
২১। ভাৰতত থকা মূল নৃ-গোষ্ঠী কেইটা কি কি?
উত্তৰঃ অষ্ট্ৰিক, নিগ্ৰো, মংগোলীয়, নৰ্ডিক (আৰ্য), দ্ৰাবিড়, পশ্চিমীয়া ব্রেচিচেফালিক।
২২। ভাৰতীয় সংস্কৃতিত অনৈক্যৰ মাজত একতা সৃষ্টিকাৰী তিনিটা কাৰক উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ (ক) সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদৰ পৰম্পৰা।
(খ) বিভিন্ন সাম্ৰাজ্যৰ মাধ্যমেৰে ৰাজনৈতিক একতা।
(গ) ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক উদাৰতা।
২৩। প্রাচীন ভাৰতৰ স্থাপত্য নিদৰ্শনসমূহক ঘাইকৈ কি কি ভাগত ভগোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ উত্তৰ ভাৰতীয় ‘নাগৰ’ শৈলী, দক্ষিণ ভাৰতীয় ‘দ্ৰাবিড়’ শৈলী আৰু মধ্য ভাৰতীয় ‘ৱেচৰ’ (বেসৰা) শৈলী।
২৪। ভাৰত আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ ক্ষেত্ৰত ‘সাংস্কৃতিক একতাৰ জালিকা’ বুলিলে কি বুজা লিখা।
উত্তৰঃ ভিন্ন সংস্কৃতিৰ মাজত হোৱা আদান-প্ৰদান, বিবাহ, বাণিজ্য, ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ সমন্বয় আদিৰ দ্বাৰা গঢ়ি উঠা এক আন্তঃসংযোগী ব্যৱস্থা, যি বৈচিত্ৰ্যৰ মাজতো সামগ্ৰিক একতা বজাই ৰাখে।
২৫। UNESCO ৰ দ্বাৰা বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে তালিকাভুক্ত হোৱা ভাৰতৰ তিনিটা স্থাপত্য উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ তাজমহল, অজন্তা গুহা, সাঁচীৰ স্তুপ।
২৬। ভাৰতৰ ভাস্কৰ্য শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত কি কি মূর্তি নির্মাণ কৰা হৈছিল?
উত্তৰঃ বুদ্ধ, বিষ্ণু, শিৱ, দেৱী, যক্ষ-যক্ষিণী, অপেশ্বৰী আদিৰ মূৰ্তি।
২৭। ভাৰতৰ ভাস্কৰ্য শিল্পকলাৰ তিনিটা প্রধান শৈলী কি কি?
উত্তৰঃ গান্ধাৰ শিল্পকলা, মথুৰা শিল্পকলা, অমৰাৱতী শিল্পকলা।
২৮। দেৱাল চিত্ৰৰ নিদৰ্শন থকা ভাৰতৰ তিনিখন ঠাইৰ নাম উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ অজন্তা (মহাৰাষ্ট্ৰ), বাঘ (মধ্য প্ৰদেশ), চিত্তনাৱাচল (তামিলনাডু)।
২৯। চিত্ৰকলাৰ ষড়াংগ মানে কি বুজা?
উত্তৰঃ চিত্ৰ অংকনৰ ছয়টা মূল নীতি—ৰূপভেদ (আকৃতি), প্রমাণ (জোখ), ভাৱ (অনুভূতি), লাবণ্য (সৌন্দৰ্য), সাদৃশ্য (সমতা), বৰ্ণিকাভংগ (ৰঙৰ ব্যৱহাৰ)।
৩০। ভাৰতৰ যোগবিদ্যাৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ যোগ হৈছে ভাৰতৰ প্ৰাচীন শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক সাধনাৰ পদ্ধতি। পতঞ্জলিৰ ‘যোগসূত্র’ত ইয়াৰ ব্যৱস্থিত ৰূপ দিয়া হৈছিল। ই বিশ্বজুৰি স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।
৩১। ভাৰতৰ স্থাপত্য কলাৰ তিনিটা বৈশিষ্ট্য উল্লেখ কৰা।
উত্তৰঃ (ক) নাগৰ শৈলী: অৰ্ধবৃত্তাকাৰ শিখৰ।
(খ) দ্ৰাবিড় শৈলী: পিৰামিড আকৃতিৰ বিৰমান।
(গ) ৱেচৰ শৈলী: দুয়োটা শৈলীৰ মিশ্ৰণ।
৩২। ৰঙালি বিহুৰ সাতদিনক কি কি নামেৰে জনা যায়?
উত্তৰঃ গৰু বিহু, মানুহ বিহু, গোসাঁই বিহু, কুটুম বিহু, চেনেহী বিহু, মেলা বিহু, চেৰা বিহু।
৩৩। কামৰূপী লোকগীত আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীতৰ মূল বিষয়বস্তু কি?
উত্তৰঃ জীৱনৰ সুখ-দুখ, দেহৰ ক্ষণস্থায়িত্ব, ঈশ্বৰ চিন্তা, দেৱ-দেৱীৰ স্তুতি আদি।
৩৪। অসমৰ প্ৰাচীন নাম কামৰূপ আৰু প্ৰাগজ্যোতিষৰ উল্লেখ থকা তিনিখন গ্ৰন্থৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ ৰামায়ণ, মহাভাৰত, বিষ্ণু পুৰাণ।
দীঘল উত্তৰৰ প্ৰশ্নঃ
১। ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক বহুত্ববাদৰ শিপা অতীজতেই নিহিত। বিভিন্ন নৃগোষ্ঠী—অষ্ট্ৰিক, দ্ৰাবিড়, মংগোলীয়, আৰ্য আদিৰ আগমন আৰু মিশ্ৰণে বহুতাতাবাদী সমাজ গঢ়ি তুলিছিল। ভৌগোলিক বিচ্ছিন্নতাই স্থানীয় সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰিছিল, কিন্তু বাণিজ্য, বিবাহ, ধৰ্মীয় তীৰ্থযাত্রাই আদান-প্ৰদানৰ মাধ্যম হৈছিল। হিন্দু ধৰ্মৰ বহুদেৱতাবাদ, বৌদ্ধ-জৈন ধৰ্মৰ সহিষ্ণুতা, সম্ৰাট অশোকৰ ধৰ্মীয় উদাৰতা নীতিয়ে বহুত্ববাদক পোষকতা কৰিছিল। মোগল, ব্রিটিছৰ দিনতো এই পৰম্পৰা অব্যাহত থাকে। ভাৰতীয় সংবিধানেও ভাষিক, ধৰ্মীয়, সাংস্কৃতিক স্বকীয়তা ৰক্ষাৰ অধিকাৰ দি ইয়াক সাংবিধানিক মৰ্যাদা দিছে।
২। “ভাৰতৰ প্ৰাচীন যুগত ৰচিত সংস্কৃত সাহিত্যৰাজিত ভাৰতীয় সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ আত্মা নিহিত হৈ আছে বুলি ক’লে সম্ভৱতঃ অতিৰঞ্জিত কৰা নহ’ব”— বাক্যশাৰীৰ ভাবাৰ্থ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ এই উক্তিয়ে সংস্কৃত সাহিত্যৰ গভীৰ ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক মূল্য সূচায়। বেদ, উপনিষদ, ৰামায়ণ-মহাভাৰত, পুৰাণ, অৰ্থশাস্ত্ৰ, চিকিৎসা শাস্ত্ৰ আদি সংস্কৃত গ্ৰন্থসমূহে কেৱল ধৰ্মীয় দৰ্শনেই নহয়, বিজ্ঞান, ৰাজনীতি, নীতি-নিয়ম, সমাজ ব্যৱস্থাৰো প্ৰতিফলন কৰে। ‘সত্যমেৱ জয়তে’, ‘বসুধৈৱ কুটুম্বকম’, ‘অহিংসা পৰমোধৰ্মঃ’ আদি বাণীয়ে ভাৰতীয় মূল্যবোধৰ ভেটি সৃষ্টি কৰিছিল। এই সাহিত্যই ভাৰতীয় মনস্তত্ব, সংস্কৃতিৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ হৈ পৰিছে আৰু পৰৱৰ্তী সাহিত্য, কলা, সমাজ ব্যৱস্থাক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছে। গতিকে ইয়াক ভাৰতীয় সভ্যতাৰ আত্মা বুলিলে অত্যুক্তি নহয়।
৩। ভাৰতৰ ধৰ্মীয় ঐতিহ্যৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ ভাৰতৰ ধৰ্মীয় ঐতিহ্য অতি পুৰণি আৰু বহুমুখী। ইয়াত হিন্দু, বৌদ্ধ, জৈন, শিখ, ইছলাম, খ্ৰীষ্টিয়ান, জোৰাষ্ট্ৰিয়ান আদি ধৰ্মৰ সহাবস্থান দেখা যায়। হিন্দু ধৰ্মত বহুদেৱবাদ, অদ্বৈতবাদ, ভক্তিবাদ আদি বিভিন্ন পন্থাই স্থান পাইছে। বৌদ্ধ আৰু জৈন ধৰ্মই অহিংসা, সত্য আদৰ্শৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল। ভাৰতীয় ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰ বৈশিষ্ট্য হ’ল সহিষ্ণুতা আৰু সমন্বয়বাদ। সম্ৰাট অশোক, আকবৰ আদি শাসকে ধৰ্মীয় স্বাধীনতা পোষণ কৰিছিল। বিভিন্ন ধৰ্মীয় উৎসৱ, তীৰ্থস্থান, সাধু-ফকীৰৰ পৰম্পৰাই ভাৰতক ধৰ্মীয়ৰূপে সমৃদ্ধিশালী কৰি তুলিছে।
৪। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ এক উমৈহতীয়া সুকীয়া পৰিচয় কেনেকৈ সৃষ্টি হৈছে?
উত্তৰঃ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহৰ মাজত কিছুমান সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য আছে যিয়ে ইয়াক এক স্বকীয় সাংস্কৃতিক অঞ্চল হিচাপে চিহ্নিত কৰিছে।
(ক) ভৌগোলিক সাদৃশ্য: আটাইকেইখন ৰাজ্যই পাহাৰীয়া আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ-বৰাক উপত্যকাৰ সমভূমিৰে গঠিত।
(খ) নৃতাত্ত্বিক সাদৃশ্য: মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ প্ৰাধান্য।
(গ) সাংস্কৃতিক মিল: ঝুম খেতি, চাঙঘৰ, পৰম্পৰাগত বয়নশিল্প, লোকনৃত্য-সংগীত, সামূহিক জীৱনশৈলী আদি।
(ঘ) ঐতিহাসিক অভিজ্ঞতা: ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত একেলগে থকা।
(ঙ) সাম্প্ৰতিক ৰাজনৈতিক পৰিচয়: ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত একেটা অঞ্চল হিচাপে গঢ়ি উঠা।
৫। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহৰ ধৰ্মীয় বাতাৱৰণৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ধৰ্মীয় বাতাৱৰণ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ। অসম, ত্ৰিপুৰা, মণিপুৰত হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰাধান্য। অসমত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ গভীৰ প্ৰভাৱ। মণিপুৰত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ লগতে মেইটেইসকলৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্ম ‘সনামহী’ আছে। মেঘালয়, নাগালেণ্ড, মিজোৰামত খ্ৰীষ্টিয়ান ধৰ্মই সংখ্যাগৰিষ্ঠ। খাছী, গাৰো, নাগা আদি জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজত প্ৰকৃতি উপাসনাৰ পৰম্পৰাও আছে। অৰুণাচলত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ (তিব্বতী বৌদ্ধ) প্ৰভাৱ বেছি। ইছলাম ধৰ্ম অসম, ত্ৰিপুৰাত উল্লেখযোগ্য সংখ্যক। এই বৈচিত্ৰ্য সত্ত্বেও সকলো ধৰ্মাৱলম্বীয়ে শান্তিপূৰ্ণ সহাবস্থান কৰি আহিছে।
৬। অসমত আৰ্য-অনাৰ্য সকলোৰে সমন্বিত অৱদানেৰে এক সংমিশ্ৰিত সংস্কৃতিৰ উৎপত্তি হৈছিল – প্ৰসংগটো চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ অসমলৈ বিভিন্ন নৃগোষ্ঠীৰ লোকৰ প্ৰব্ৰজন আৰু বসতি স্থাপনে ইয়াক এক সাংস্কৃতিক ক্ৰছৰোড কৰি তুলিছিল।
(ক) প্ৰাক-আৰ্য যুগ: কেৰা-কিৰাত, চীনাসকলৰ বসতি।
(খ) আৰ্য প্ৰভাৱ: ব্ৰাহ্মণসকলৰ আগমন, সংস্কৃত ভাষা, বৈদিক সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰ।
(গ) মংগোলীয় প্ৰভাৱ: আহোম, বড়ো, মিচিং আদি জনগোষ্ঠীয়ে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা, খাদ্য (চাঙাই), বসন (মেখেলা-চাদৰৰ আদৰ্শ) যোগ দিয়ে।
(ঘ) ইছলামী প্ৰভাৱ: মুছলমানৰ আগমনে জিকিৰ-জাৰি, কাব্যিক পৰম্পৰা আনে।
(ঙ) সমন্বয়: শংকৰদেৱে বৈষ্ণৱ ধৰ্মত স্থানীয় আৰু আৰ্য উপাদান মিশ্ৰিত কৰে। আহোম ৰজাসকলে হিন্দু আৰু তান্ত্ৰিক ৰীতি একত্ৰিত কৰে। ফলত অসমীয়া সংস্কৃতি এক অনন্য সংমিশ্ৰণ হৈ পৰে।
৭। অসমৰ চিত্ৰকলাৰ ঐতিহ্যৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ অসমৰ চিত্ৰকলাৰ পৰম্পৰা মূলতঃ সাঁচিপাতৰ পুথি চিত্ৰ (মিনিয়েচাৰ) আৰু দেৱাল চিত্ৰৰ মাধ্যমত বিকশিত হৈছিল। ১৭-১৯ শতিকাত সত্ৰীয়া আৰু ৰাজদৰবাৰত সাঁচিপাতত ৰামায়ণ, ভাগৱত আদিৰ চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছিল। হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ, গীতা গোবিন্দ আদি পুথিত হাতী, দেৱদেৱী, ৰাজদৰবাৰৰ চিত্ৰ দেখা যায়। ৰং হিচাপে হালধীয়া, সেউজীয়া, ৰঙা, কলা আদি প্ৰাকৃতিক ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। চিত্ৰসমূহ সাধাৰণতে সৰল আৰু প্ৰতীকী আছিল। আহোম ৰজাসকলে তেওঁলোকৰ মন্দিৰৰ দেৱালত চিত্ৰ অংকন কৰিছিল। আধুনিক যুগত ত্যঙ্গবৰ মহন্ত, বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা আদিয়ে অসমীয়া চিত্ৰকলাক নতুন ৰূপ দিয়ে।
৮। অসমৰ ধৰ্মীয় বিবিধতা আৰু সংহতিৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰঃ অসমত হিন্দু (বৈষ্ণৱ, শাক্ত, শৈৱ), ইছলাম, খ্ৰীষ্টিয়ান, বৌদ্ধ, শিখ, জৈন আদি ধৰ্মৰ লোকৰ বাস। বৈষ্ণৱ ধৰ্মই শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ প্ৰচাৰেৰে গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। ইছলাম ধৰ্মৰ প্ৰভাৱ আজানপীৰৰ জিকিৰ-জাৰি, জৰিয়তে দেখা যায়। খ্ৰীষ্টিয়ান ধৰ্ম আহোম ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ দিনৰে পৰা আছে। শিখসকল মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ৰ পৰা অসমত বসবাস কৰি আহিছে। বড়ো, ৰাভা, মিচিং আদি জনজাতিসকলৰ নিজা পৰম্পৰাগত ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে। ধৰ্মীয় সংহতিৰ উদাহৰণ হ’ল পবৰা পূজা, আলি-আয়েং লিগাং আদি লোক উৎসৱত সকলো সম্প্ৰদায়ৰ অংশগ্ৰহণ। ইয়াৰ উপৰি অসমৰ বহুতো তীৰ্থস্থান (কামাখ্যা, হাজো, শ্ৰীশ্ৰী মায়ামৰা ইত্যাদি) সকলো ধৰ্মৰ লোকৰ বাবে আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ।
৯। পূৰ্বাঞ্চলৰ অনা ৰাজ্যকেইখনৰ তুলনাত অসমত সাংস্কৃতিক বিবিধতা, সংমিশ্ৰণ আৰু বিৱৰ্তন কিয় অধিকতৰ হৈছে?
উত্তৰঃ অসমত সাংস্কৃতিক বিবিধতা অধিক হোৱাৰ কাৰণ:
(ক) ভৌগোলিক অৱস্থান: ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা সুচল যাতায়তৰ বাবে বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ মিলনস্থলী হৈ পৰিছিল।
(খ) ঐতিহাসিক প্ৰব্ৰজন: আহোম, কোচ, চুতীয়া, কছাৰী, মুছলমান, নেপালী আদি বিভিন্ন গোষ্ঠীৰ অসমত বসতি স্থাপন।
(গ) বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ: প্ৰাচীন কালৰে পৰা অসম কেন্দ্ৰীক বাণিজ্য পথৰ অংগ আছিল।
(ঘ) ৰাজনৈতিক ইতিহাস: আহোম, কোচ, মুছলমান, ব্ৰিটিছ আদিৰ শাসনে বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাইছে।
(ঙ) ধৰ্মীয় সমন্বয়: শংকৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ ধৰ্মে বিভিন্ন গোষ্ঠীক একত্ৰিত কৰিছিল।
ইয়াৰ বিপৰীতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অন্য ৰাজ্যবোৰ ভৌগোলিকভাৱে বেছি বিচ্ছিন্ন আছিল আৰু তাত জনজাতীয় সংস্কৃতিয়ে প্ৰাধান্য বিস্তাৰ কৰি ৰাখিছিল।
১০। “লোক সংস্কৃতি অধ্যয়নৰ বাবে দৰাচলতে সমগ্ৰ সমাজখনেই এখন কিতাপৰ দৰে” – এই প্ৰসংগত তোমাৰ মন্তব্য আগবঢ়োৱা।
উত্তৰঃ লোক সংস্কৃতি হৈছে কোনো সমাজৰ সাধাৰণ মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱন, বিশ্বাস, ৰীতি-নীতি, উৎসৱ, খাদ্য, পোচাক, গীত-মাত আদিৰ সমষ্টি। এইবোৰ লিখিত নহয়, বৰঞ্চ মুখে মুখে, ক্ৰিয়া-কলাপৰ জৰিয়তে বংশানুক্ৰমে প্ৰবাহিত হয়। গতিকে এখন সমাজৰ লোক সংস্কৃতি বুজিবলৈ হ’লে সেই সমাজৰ মানুহৰ জীৱনযাপন, কথাবাৰ্তা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, সামাজিক অনুষ্ঠান আদি গভীৰভাৱে অধ্যয়ন কৰিব লাগে। ইয়াৰ প্ৰতিটো দিশ—যেনে বিহু নাচত থকা ভংগিমা, বিয়ানামৰ সুৰ, ঝুম খেতিৰ পদ্ধতি, চাঙঘৰৰ গঠন—একোটা অধ্যায়ৰ দৰে। সেয়েহে সমাজখনেই এখন জীৱন্ত কিতাপ। লোক সংস্কৃতিত ইতিহাস, ভূগোল, অৰ্থনীতি, মনস্তত্ব সকলোৰে প্ৰতিফলন থাকে। গৱেষকে এই ‘কিতাপ’ পঢ়ি সমাজৰ আত্মাক উপলব্ধি কৰিব পাৰে।
চমুটোকা লিখাঃ
১। প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভাস্কৰ্য শিল্প
উত্তৰঃ প্ৰাচীন ভাৰতৰ ভাস্কৰ্য শিল্প অতি উন্নত আছিল। সিন্ধু সভ্যতাৰ সময়ৰ পৰাই শিল, ব্ৰঞ্জ, মাটি আদিৰে মূৰ্তি নিৰ্মাণৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়। পৰৱৰ্তী কালত বৌদ্ধ, জৈন, হিন্দু ধৰ্মৰ মূৰ্তিশিল্পই বিশেষ উন্নতি লাভ কৰে। গান্ধাৰ শিল্পত গ্ৰীক-ৰোমান প্ৰভাৱ, মথুৰা শিল্পত ভাৰতীয় ৰীতি, অমৰাৱতী শিল্পত স্থানীয় শৈলী প্ৰচলিত আছিল। গুপ্ত যুগত ভাস্কৰ্য কলাই শিখৰত উঠিছিল। এলোৰা, খাজুৰাহোৰ মূৰ্তি, তাঞ্জোৰৰ ব্ৰহ্মাদীকলম আদি ইয়াৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। ভাস্কৰ্যসমূহত ধৰ্মীয় বিষয়ৰ লগতে সামাজিক জীৱনৰ ছবিও ফুটি উঠিছিল।
২। ভাৰতীয় চিত্ৰকলা
উত্তৰঃ ভাৰতীয় চিত্ৰকলা মূলতঃ দুই প্ৰকাৰৰ—দেৱাল চিত্ৰ (ফ্ৰেছ্কো) আৰু ক্ষুদ্ৰাকাৰ চিত্ৰ (মিনিয়েচাৰ)। অজন্তা-এলোৰাৰ গুহাচিত্ৰ (খ্ৰী.পূ. ২য় শতিকাৰ পৰা খ্ৰী. ৬ষ্ঠ শতিকা) পৃথিৱী বিখ্যাত। এই চিত্ৰত বুদ্ধৰ জীৱন, সামাজিক দৃশ্য আদি ৰঙীনভাৱে অংকন কৰা হৈছিল। মধ্যযুগত ৰাজপুত আৰু মোগল চিত্ৰকলাই সমৃদ্ধি লাভ কৰে। মোগল চিত্ৰত দৰবাৰী দৃশ্য, চিকাৰ, প্ৰকৃতি আদিৰ চিত্ৰ আছিল। ৰাজপুত শৈলীত ৰাধা-কৃষ্ণৰ প্ৰেমকাহিনী, ৰাগমালা আদি মূল বিষয়। দক্ষিণ ভাৰতৰ তাঞ্জোৰ চিত্ৰশৈলীও বিখ্যাত।
৩। ভাৰতৰ সংগীত আৰু নৃত্যকলাৰ ঐতিহ্য
উত্তৰঃ ভাৰতৰ সংগীত পৰম্পৰা অতি পুৰণি। সামবেদক সংগীতৰ উৎস বুলি গণ্য কৰা হয়। হিন্দুস্তানী (উত্তৰ ভাৰত) আৰু কৰ্ণাটকী (দক্ষিণ ভাৰত) এই দুই প্ৰধান শাস্ত্ৰীয় সংগীত প্ৰথা আছে। তবলা, সেতাৰ, বাঁহী, বীণা আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ উদ্ভাৱন হৈছিল। নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতত আঠবিধ শাস্ত্ৰীয় নৃত্য স্বীকৃত: ভাৰতনাট্যম (তামিলনাডু), কথক (উত্তৰ ভাৰত), কথাকলি (কেৰেলা), মণিপুৰী (মণিপুৰ), ওডিচি (ওড়িশা), কুচিপুড়ী (আন্ধ্ৰপ্ৰদেশ), মোহিনীয়াট্টম (কেৰেলা), সত্ৰীয়া (অসম)। ইয়াৰ উপৰি অসংখ্য লোকনৃত্য (গৰবা, ভাংড়া, বিহু আদি) প্ৰচলিত।
৪। অসমৰ ভাস্কৰ্য শিল্প
উত্তৰঃ অসমৰ ভাস্কৰ্য শিল্পৰ নিদৰ্শন প্ৰধানতঃ মন্দিৰৰ গাত খোদিত মূৰ্তি আৰু স্বতন্ত্ৰ মূৰ্তি হিচাপে পোৱা যায়। দ’-পৰ্বতীয়াৰ শিলৰ তোৰণ (৬ষ্ঠ শতিকা) গুপ্ত স্থাপত্যৰ উৎকৃষ্ট উদাহৰণ। ইয়াত গংগা-যমুনা, নাগ-নাগিনী আদিৰ মূৰ্তি আছে। মদন কামদেৱ, তেজপুৰৰ বামুণী পাহাৰ, হাজোৰ হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰ আদি ঠাইত শিল, পিতল আদিৰে নিৰ্মিত শিৱ, বিষ্ণু, সূৰ্য, দেৱী আদিৰ মূৰ্তি আৱিষ্কৃত হৈছে। আহোম যুগত ৰূপ, সোণৰ মূৰ্তিও নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। স্থাপত্যৰ লগত খোদাইকৰা মূৰ্তিয়ে অসমৰ ভাস্কৰ্য কলাৰ সমৃদ্ধি প্ৰমাণ কৰে।
৫। অসমৰ স্থাপত্য-শিল্প
উত্তৰঃ অসমৰ স্থাপত্যকলে হিন্দু, বৌদ্ধ, ইছলামী আৰু স্থানীয় শৈলীৰ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়। কামৰূপ যুগৰ (৪ৰ্থ-১২শ শতিকা) মন্দিৰসমূহ নাগৰ শৈলীত নিৰ্মিত। কামাখ্যা, নেগেৰিটিংৰ শিৱদৌল আদি ইয়াৰ উদাহৰণ। আহোম যুগত (১২২৮-১৮২৬) ৰংপুৰৰ কাৰেংঘৰ, তলাতল ঘৰ, শিৱদৌল, বিষ্ণুদৌল আদি ইটা আৰু শিলেৰে নিৰ্মিত হৈছিল। আহোম স্থাপত্যত চীন-বৰ্মী প্ৰভাৱো আছে। সত্ৰসমূহৰ নামঘৰবোৰ এক বিশেষ স্থাপত্য ৰীতিৰে নিৰ্মিত। ইছলামী স্থাপত্যৰ উদাহৰণ হ’ল ঢাকা দৰবাৰ, পোৱামক্কা। আহোমসকলে নিৰ্মাণ কৰা শিলৰ সাঁকো (নামদাং, দিহিং) আজিও ব্যৱহৃত হৈছে।
৬। অসমৰ বৈষ্ণৱী সাহিত্য
উত্তৰঃ শংকৰদেৱ (১৪৪৯-১৫৬৮) আৰু মাধৱদেৱ (১৪৮৯-১৫৯৬)ৰ নেতৃত্বত বিকশিত বৈষ্ণৱী সাহিত্যই অসমীয়া সাহিত্যক নতুন মাৰ্গ দিয়ে। শংকৰদেৱৰ ‘কীৰ্তন ঘোষা’, ‘দশম’, ‘গুঞ্জন’ আদি গ্ৰন্থ, মাধৱদেৱৰ ‘নামঘোষা’, ‘ৰাজসূয় যাগ’ আদি ভক্তিমূলক সাহিত্য। শংকৰদেৱে ‘চিহ্নযাত্ৰা’ (প্ৰথম নাট), ‘কালিয় দমন’, ‘পত্নীপ্ৰসাদ’ আদি অংকীয়া নাট ৰচনা কৰে। মাধৱদেৱৰ ‘চোৰধৰা’, ‘পিম্পৰা গুচোৱা’ আদি ভাৱনা জনপ্ৰিয়। ভট্টদেৱে ‘কথা গীতা’, ‘কথা ভাগৱত’ ৰচনা কৰি গদ্য সাহিত্যৰ সূচনা কৰে। এই সাহিত্যত ভক্তি, নীতি, সমাজ সংস্কাৰৰ বাণী প্ৰতিফলিত হৈছে।
৭। অসমৰ লোকসংগীত
উত্তৰঃ অসমৰ লোকসংগীতবোৰ প্ৰকৃতি আৰু জীৱনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ৰচিত। বিয়ানাম, আইনাম, নিচুকনি গীত, কামৰূপী লোকগীত, গোৱালপৰীয়া লোকগীত, টোকাৰী গীত, চিয়াগীত (দৰং), বনগীত আদি প্ৰধান। বিয়ানাম বিয়াৰ সময়ত গোৱা বিভিন্ন প্ৰসংগৰ গীত। কামৰূপী আৰু গোৱালপৰীয়া গীতত ঈশ্বৰ ভক্তি, প্ৰেম, বিৰহ, সামাজিক জীৱন আদি বিষয় বৰ্ণিত হয়। টোকাৰী গীত কৃষিৰ লগত জড়িত। চিয়াগীত দৰঙৰ নিজস্ব গীত। বনগীত বন-জংঘলৰ কাহিনীমূলক। প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱা, ৰামেশ্বৰ পাঠক আদিয়ে লোকসংগীত সংৰক্ষণত অৰিহণা যোগায়।
৮। অসমৰ ধৰ্মীয় সংহতি
উত্তৰঃ অসমত হিন্দু, ইছলাম, খ্ৰীষ্টিয়ান, বৌদ্ধ, শিখ, জৈন আদি ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ বাস। বৈষ্ণৱ ধৰ্মই শংকৰদেৱৰ প্ৰচাৰেৰে বৃহৎ জনসমাজক প্রভাৱিত কৰে। ইছলাম ধৰ্ম আজানপীৰৰ জিকিৰ-জাৰিৰ জৰিয়তে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ লগত মিলি যায়। খ্ৰীষ্টিয়ান মিছনেৰীসকলে শিক্ষা-স্বাস্থ্যৰ ক্ষেত্ৰত অৰিহণা যোগায়। বড়ো, মিচিং, ৰাভা আদি জনজাতিসকলৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্মীয় বিশ্বাস আছে। কামাখ্যা মন্দিৰ, হাজোৰ পোৱা মক্কা, শিলঘৰ চাৰ্চ আদি পবিত্ৰ স্থানসমূহত সকলো ধৰ্মৰ লোকৰ আগমন ঘটে। বিহু, ঈদ, বৰদিন, গুৰু নানক জয়ন্তী আদি উৎসৱ সকলোৱে মিলিজুলি পালন কৰে।
৯। অসমৰ বুৰঞ্জী সাহিত্য
উত্তৰঃ আহোম ৰজাসকলৰ দিনত বুৰঞ্জী ৰচনাৰ প্ৰচলন আছিল। ইয়াক ‘বুৰঞ্জী’ বোলা হৈছিল। আহোম ভাষাত আৰু পাছলৈ অসমীয়াত ৰচিত হৈছিল। উল্লেখযোগ্য বুৰঞ্জীসমূহ হ’ল—’দেওধাই বুৰঞ্জী’, ‘তুংখুঙীয়া বুৰঞ্জী’, ‘আসাম বুৰঞ্জী’, ‘কছাৰী বুৰঞ্জী’, ‘জয়ন্তীয়া বুৰঞ্জী’, ‘পদ্য বুৰঞ্জী’ আদি। এইবোৰত ৰজাৰ ৰাজত্বকাল, যুদ্ধ-বিগ্ৰহ, প্ৰশাসন, সমাজ ব্যৱস্থা আদিৰ বিৱৰণ আছে। ব্ৰিটিছ যুগত হৰকান্ত বড়া বৰুৱাই ‘আসাম বুৰুণজী’ ৰচনা কৰে। বুৰঞ্জীসমূহে অসমৰ ইতিহাস অধ্যয়নৰ বাবে মূল্যৱান উপাদান।
১০। অসমৰ বিহু উৎসৱ
উত্তৰঃ বিহু অসমৰ প্ৰধান লোকউৎসৱ। বছৰত তিনিপাক বিহু পালন কৰা হয়—ৰঙালী বিহু (বহাগ), কঙালী বিহু (কাতি) আৰু ভোগালী বিহু (মাঘ)।
(ক) ৰঙালী বিহু: বসন্তৰ উৎসৱ। গৰু বিহু (চ’ত সংক্ৰান্তি)ত গৰুক স্নান আদি কৰা হয়। মানুহ বিহুত নতুন কাপোৰ পিন্ধি নাচ-গান কৰা হয়। হুঁচৰি, জেং বিহু, মুকলি বিহু ইত্যাদি অনুষ্ঠিত হয়।
(খ) কঙালী বিহু: কাতি মাহত। ইয়াক আধ্যাত্মিক বিহু বোলা হয়। সন্ধিয়াত চাকি-বন্তি জ্বলোৱা হয়।
(গ) ভোগালী বিহু: মাঘ মাহত। মেজি জ্বলাই পিঠা-পনা খোৱা-খুৱোৱাৰ উৎসৱ।
বিহুত বিশেষকৈ বাঁহী, ঢোল, পেপা আদি বাদ্য ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিহু অসমীয়া সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ প্ৰতীক।
